บทที่ ๘ เด็กกำพร้าข้างถนน

กาลเวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งเดือน

พวกนางกินอาหารมื้อค่ำ บำรุงร่างกายที่เคยผ่ายผอมให้กลับมามีน้ำมีนวลอีกครั้ง นับเป็นกลยุทธ์เปิดทางลับลอบข้ามเฉินชาง๑ เปิดฉากหน้าให้ศัตรูตายใจ แต่แอบเสริมสร้างกำลังของตนเองอย่างลับๆ

ความเปลี่ยนแปลงนี้แม้จะเล็กน้อย แต่ก็เริ่มปรากฏให้เห็น ผิวพรรณของพวกนางที่เคยซีดเหลือง บัดนี้กลับดูเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และความเปลี่ยนแปลงนี้เองที่ได้ไปสะดุดตาของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญในบ่ายวันหนึ่ง

“ดูสิว่าใครอยู่นี่… พี่สาม พี่ใหญ่ ไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีกันหรือไม่?”

น้ำเสียงที่หวานใสดังขึ้นจากหน้าประตูเรือน คุณหนูสี่ ‘หยางเยว่ซิน’ ก้าวเข้ามาพร้อมกับบ่าวรับใช้คนสนิทของนาง นางอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมปักลายดอกหมู่ตานงดงาม เครื่องประดับบนศีรษะส่องประกายระยิบระยับ ขับเน้นให้สภาพอันน่าสมเพชของเรือนแห่งนี้ดูตกต่ำลงไปอีกหลายส่วน

“นะ… น้องสี่” หยางเสวี่ยอิงรีบวางเศษผ้าในมือลง พลันดึงจิ้งอวี่ให้มาหลบอยู่ด้านหลังตนเองอย่างเป็นธรรมชาติ

“เหตุใดต้องทำท่าทีราวกับข้าเป็นแม่เสือด้วยเล่า พี่ใหญ่” หยางเยว่ซินปรายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยแววตารังเกียจ “ข้าก็แค่ได้ยินบ่าวไพร่ลือกันว่าพี่สามอาการดีขึ้นมากแล้ว เลยแวะมาเยี่ยมเยียนด้วยความเป็นห่วงเท่านั้นเอง”

“ต้องขอบคุณน้องสี่ที่เป็นห่วง แต่พวกเราสบายดี” หยางเสวี่ยอิงตอบอย่างระมัดระวัง

“สบายดีรึ?” หยางเยว่ซินแค่นเสียงหัวเราะ “ดูจากสภาพแล้ว ไม่เห็นจะเหมือนคนที่สบายดีเลยสักนิด แต่ว่าไป... สีหน้าของพวกท่านดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากนะ หรือว่าอาหารหมูที่เรือนใหญ่ส่งมาให้มันจะช่วยบำรุงผิวพรรณได้?”

คำพูดเหยียดหยามนั้นทำให้หลานจิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่ก็ได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าตอบโต้

หยางเยว่ซินไม่สนใจพวกนางอีก นางหันไปมองจิ้งอวี่ที่หลบอยู่ด้านหลังพี่สาวด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ “ออกมาให้น้องสี่ดูหน้าหน่อยสิ พี่สาม”

จิ้งอวี่ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังของเสวี่ยอิง ดวงตาของนางยังคงดูเลื่อนลอยและว่างเปล่าเช่นเดิม

“พี่... สี่...” นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและเชื่องช้า

การแสดงอันสมบูรณ์แบบนั้นทำให้ความสงสัยในใจของหยางเยว่ซินลดลงไปกว่าครึ่ง แต่ด้วยนิสัยขี้ระแวงและชอบหาเรื่องของนาง นางจึงตัดสินใจที่จะทดสอบอีกสักหน่อย

“ดูสิ น้องสี่มีของอร่อยมาฝากด้วยนะ” นางหยิบขนมเปี๊ยะกุหลาบที่ส่งกลิ่นหอมหวานชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “นี่เป็นขนมจากร้านชื่อดังเลยนะ อยากกินหรือไม่?”

นางยื่นขนมเปี๊ยะนั้นไปตรงหน้าจิ้งอวี่ . . .

หากจิ้งอวี่แสดงความอยากกินออกมาอย่างชัดเจน ก็เท่ากับว่านางมีความคิดความอ่านเหมือนคนปกติ แต่หากนางไม่สนใจเลย ก็อาจจะดูผิดธรรมชาติเกินไป

หยางเสวี่ยอิงใจหายวาบ นางกลัวว่าน้องสาวที่เพิ่งจะเริ่มฟื้นฟูจะตามเล่ห์เหลี่ยมของหยางเยว่ซินไม่ทัน

แต่จิ้งอวี่กลับทำให้ทุกคนประหลาดใจ

นางจ้องมองขนมเปี๊ยะในมือของหยางเยว่ซินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับมันเป็นเพียงก้อนหินก้อนหนึ่ง นางค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยออกไปทำท่าจะรับ แต่แล้วในตอนนั้นเอง ผีเสื้อสีเหลืองตัวหนึ่งก็บินผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่เข้ามาในห้อง

ดวงตาของจิ้งอวี่พลันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นแบบเด็กๆ นางละความสนใจจากขนมเปี๊ยะในทันที แล้วหันไปหัวเราะคิกคักพร้อมกับชี้ไปยังผีเสื้อตัวนั้นแทน

“ผี... เสื้อ...”

การแสดงที่ไร้เดียงสาและสมจริงนั้นได้ทำลายความสงสัยของหยางเยว่ซินลงจนหมดสิ้น

‘เหอะ! ที่แท้ก็ยังเป็นนางปัญญาอ่อนคนเดิม!’ นางคิดในใจอย่างดูแคลน

ความสนใจของนางหมดลงในทันที นางโยนขนมเปี๊ยะชิ้นนั้นลงบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างไม่แยแส “เอาให้เจ้ากินก็แล้วกัน! เห็นแล้วน่าสมเพช!”

นางสะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด “ไปกันเถอะ เสียเวลาจริงๆ นึกว่าจะมีอะไรสนุกๆ ให้ดูเสียอีก”

พูดจบ นางก็เดินเชิดหน้าจากไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ ทิ้งให้สตรีทั้งสามเผชิญกับความเงียบอีกครั้ง

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของผู้มาเยือนลับหายไปจนแน่ใจแล้ว

หยางเสวี่ยอิงและหลานจิงก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างโล่งอก เหงื่อเย็นกาฬผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง

แต่หยางจิ้งอวี่กลับไม่เป็นเช่นนั้น

แววตาที่เคยเลื่อนลอยและไร้เดียงสาของนางพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาและคมกริบในพริบตา นางเดินไปหยิบขนมเปี๊ยะกุหลาบที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดีขึ้นมา ปัดฝุ่นออกเบาๆ

นางบรรจงหักขนมชิ้นนั้นออกเป็นสามส่วนเท่าๆ กัน ส่วนหนึ่งยื่นให้พี่สาว อีกส่วนหนึ่งยื่นให้หลานจิง และส่วนสุดท้ายนางก็นำเข้าปากตนเอง

“กินเสียสิเจ้าคะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็นปกติ “ถือว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับการแสดงละครเมื่อครู่นี้”

หยางจิ้งอวี่ก็ตระหนักได้อย่างชัดเจน ว่าเรือนแห่งนี้แม้จะพอให้พวกนางได้ซุกหัวนอนและซ่อนเสบียงได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือเต่าในไห๒ ดีๆ นี่เอง พวกนางถูกจองจำ ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่สามารถรับรู้ข่าวสารหรือความเคลื่อนไหวใดๆ ได้เลย ได้แต่รอคอยให้คนจากเรือนใหญ่หาเรื่องมาเยี่ยมเยือน