ตอนที่ 8

การกระทำของเจียงรั่วอี้สร้างความประหลาดใจให้คนเดินผ่านไปมา ภาพหญิงสาวเนื้อตัวมอมแมมเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด คุกเข่าสองข้าง คำนับอย่างจำนน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด

ท่าทางของนางเหมือนลูกนกตัวน้อย ๆ ไร้ทางสู้ ไร้ที่ไป ทำได้เพียงยอมศิโรราบต่อผู้แข็งแกร่ง

ไหล่บอบบางสั่นเล็กน้อย ดูแล้วพานให้รู้สึกสงสารและอยากปกป้อง ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือเจียงรั่วอี้ แต่สภาพของนางตอนนี้กลับทำให้คนมองหัวใจกระตุก

นางพึ่งจะอายุสิบหกปี ถึงจะมีนิสัยชั่วร้ายแต่อย่างไรก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบหกปีคนหนึ่ง

วันนี้เด็กสาวคนนั้นสำนึกผิดแล้ว อยากขอโทษในความผิดที่ตนเคยก่อ ในฐานะผู้ใหญ่ควรให้โอกาสเด็กได้สำนึกผิดและเปลี่ยนแปลงตนเองไม่ใช่หรือ

หลานลี่ฟูมองเจียงรั่วอี้ที่คุกเข่าแนบศีรษะบนพื้น เงยหน้ามองชาวบ้านที่กำลังมองตนอยู่

มือซึ่งซุกซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อกำเข้าหากันแน่

ดี! นางมาเพื่อเรียกความสงสารเห็นใจเพราะรู้ว่าตระกูลตนและกู้กำลังวางแผนโจมตีตระกูลของนางสินะ หญิงสาวชั่วร้ายไร้สมองรู้จักแต่ทำอะไรโง่ ๆ วันนี้รู้จักใช้ความคิดของชาวบ้านให้เป็นประโยชน์แล้ว

หลานลี่ฟูไม่มีทางคิดว่าเจียงรั่วอี้สำนึกจริง ๆ ที่นางทำก็เพราะต้องการเตือนพวกเขากลาย ๆ ว่าหากคิดจะทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบไม่อย่างนั้นแล้วแทนที่จะสามารถจัดการตระกูลของนางได้ง่าย ๆ พวกเขาจะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านเสียเอง

“เจ้าลุกขึ้นมาก่อนเถิด มีอะไรไปคุยกันในบ้านดีกว่า”หลานลี่ฟูพยายามใช้น้ำเสียงผู้ใหญ่แสนใจดีคุยกับเด็กสาว

เจียงรั่วอี้เงยหน้ามองเขา

“ท่านผู้นำตระกูลพูดจริงใช่ไหมเจ้าคะ ท่าน...อนุญาตให้ข้าเข้าไปขอโทษหลานหมิงหมิงแล้วใช่ไหมเจ้าคะ”

เด็กคนนี้ยังจะมีหน้ามาถามตนด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดอีก! ลองเขาไม่ยอมดูสิ ชาวบ้านคงนำเรื่องบ้านเขาไปพูดคุยกันสนุกปาก!

“เจ้าพูดอะไร ข้าในฐานะผู้อาวุโสย่อมต้องใจกว้างให้อภัยความผิดพลาดของเด็ก ๆ และยอมให้เจ้าได้ไปขอโทษหลานหมิงหมิงของข้า”

เจียงรั่วอี้ฉีกยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่เจียงรั่วอี้คนก่อนไม่มีทางจะมีได้

“นางสำนึกผิดแล้วจริง ๆ สินะ ดูรอยยิ้มนั่นสิ หากข้าไม่ได้เห็นกับตาคงไม่เชื่อว่านางจะสำนึกผิดจริงๆ”