ตอนที่ 9

“เกิดอะไรขึ้นใครเป็นอะไรแล้วเหตุใดเจ้าถึงได้อุ้มข้ามาเช่นนี้ไม่รอให้ข้าได้ขอโทษพวกเขาก่อน”

“ขอโทษ ? คุณหนูจะไปขอโทษคนพวกนั้นทำไม!”

น้ำเสียงชิงชังรังเกียจของเขาทำหัวคิ้วงามขมวดเข้าหากัน

ไม่ให้ขอโทษ ?

เจ้าของร่างเดิมวางยาพิษคนอื่นจนเกือบตายเลยนะ ถึงสุดท้ายจะไม่ตายก็เถอะ แต่ความจริงเรื่องวางยาก็ใช่ว่าจะทำเป็นลืมได้

“เหตุใดน้ำเสียงเจ้าถึงดูโกรธแค้นตระกูลหลานถึงเพียงนี้ พวกเขาทำอะไรเหรอ”

“คุณหนูไปถึงก็จะรู้เองขอรับ ถึงตอนนั้นคุณหนูอาจจะนึกขอบใจข้าน้อยก็ได้ที่มาห้ามคุณหนูได้ทัน”

“...”เจียงรั่วอี้

ไม่ทันแล้วล่ะ ข้าคุกเข่าสร้างภาพต่อหน้าคนมากมายและตระกูลหลานไปแล้ว…

เจียงรั่วอี้คิดแต่ไม่ได้พูดออกมา หญิงสาวเงียบปากปล่อยให้เขาพากลับจวน ที่เธอไม่ขัดขืนไม่ใช่ว่าไม่ระวังตัว แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นคนคนเดียวกับที่มารับกลับจวนครั้งแรกจึงปล่อยเลยตามเลยให้เขาพาตัวกลับ

คนถูกอุ้มพากลับบ้านไม่ได้สนใจเลยว่าตนเองไม่ได้ใช้เส้นทางปกติในการเดินทาง แต่เดินทางผ่านหลังคาบ้าน เพราะมัวแต่จมจ่ออยู่กับความคิดของตนเองกว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่เขากระโดดลงจากหลังคาปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ

“ถึงแล้ว ? ว่าแต่เมื่อสักครู่เจ้าพาข้าเดินทางมาอย่างไรนะ”

คนพามานิ่งไปชั่วขณะหนึ่งก่อนเอ่ยตอบ

“ข้าพาคุณมาทางหลังคาขอรับ เดินทางบนถนนชักช้าเกินไป”

ดวงตาดอกท้อค่อย ๆ เบิกกว้างจนแทบถลนออกมา

“เจ้าว่าอย่างไรนะ! เจ้าพาข้ากระโดดข้ามหลังคามา?!”

“เหตุใดคุณหนูถึงได้ตกใจขนาดนี้ขอรับใช่ว่าท่านพึ่งจะเคยเดินทางผ่านหลังคาครั้งแรก”คนไปรับกลับมามองนางอย่างแปลกใจ

เหตุใดวันนี้คุณหนูถึงทำตัวประหลาดนัก ตั้งแต่ยอมเจ็บเพื่อให้ได้หนีออกจากบ้าน เดินทางไปตระกูลหลานเพื่อไปขอโทษ

นี่ยังใช่คุณหนูผู้ร้ายกาจที่ตนรู้จักอยู่ใช่ไหม ?

เจียงรั่วอี้มองท่าทางสงสัยของเขา หยิงสาวกระแอมไอไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

ดูท่าเธอจะเล่นใหญ่เล่นโตจนอีกฝ่ายสงสัยเข้าให้แล้วสินะ

“พวกเราเข้าไปกันเถอะ เจ้าบอกว่าเกิดเรื่องกับคุณชายใหญ่ไม่ใช่หรือ”