บทนำ 2

แม่ทัพเอี้ยนฟงนั่งจิบชาด้วยท่าทีสุขุม สายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องมองไปยังม่านนั้นอย่างพินิจ เขาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง

"เขาว่ากันว่า... คุณหนูฉินมิเพียงงดงามทว่ายังมีสติปัญญาเลิศล้ำ วันนี้ข้ามาเพื่อขอสดับฟังบทกวีที่ว่ากันว่าสะเทือนถึงสรวงสวรรค์อีกสักคราจะได้หรือไม่?"

เสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลังม่านลอบผ่อนลมหายใจเบาๆ นางปรายตามองคุณหนู ฮวาเฟย ที่กำลังนั่งแคะเล็บอย่างไม่สนใจโลก ก่อนที่มือเรียวของสาวใช้จะเริ่มบรรเลงดีดสายพิณเบาๆ เป็นท่วงทำนองเนิบนาบชวนฝัน แล้วร่ายบทกวีที่กลั่นกรองจากมันสมองของนางออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานจับใจบุรุษทุกคนในที่นั้น

“ม่านมุกบดบังโฉม ประโลมเพียงสุรเสียง

ดุจจันทร์เร้นเมฆา นิทราในราตรี

กวีร้อยเรียงถ้อย สลักรอยในดวงแด

มิใช่เพียงรูปกาย... ทว่าคือจิตวิญญาณที่ส่องประกายกลางใจคน”

"โอ้! ช่างล้ำลึกนัก!" บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งถึงกับวางจอกชาลงพลางอุทานด้วยความทึ่ง "เปรียบเปรยการเร้นกายหลังม่านดุจจันทร์ในเมฆา ทว่าแสงสว่างแห่งปัญญากลับทะลุผ่านออกมาได้... สมคำเล่ำลือจริงๆ!"

เอี้ยนฟงยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาไหววูบด้วยความพึงพอใจ "จิตวิญญาณที่ส่องประกายงั้นรึ?... คุณหนูฉิน วาจาของท่านช่าง 'คมคาย' จนข้าอยากจะรู้ยิ่งนักว่า หากดึงม่านนี้ออก แสงจันทร์ที่ท่านว่า... จะสว่างจ้าจนทำให้ข้าตาบอดเทียวหรือไม่?"

หลังม่านนั้น คุณหนูผู้งดงามดีใจจนเนื้อเต้น "ตอบไปสิ! อย่าให้ท่านแม่ทัพรู้ว่าข้าคิดกวีตอบไม่ออก... เร็วเข้า!"

เสี่ยวหนิงรับคำสั่งอย่างนอบน้อม นางขยับปลายนิ้วดีดสายพิณแรงขึ้นหนึ่งจังหวะจนเกิดเสียงกังวานใส ก่อนจะร่ายบทกวีโต้ตอบกลับไปอย่างแหลมคม

"คมดาบสยบแคว้น... ทว่าคมปัญญาปราบพยัคฆ์

แสงจันทร์รำไร... ย่อมละมุนตากว่าอาทิตย์แผดเผา

ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร หากปรารถนาชมจันทร์ยามกระจ่าง

ย่อมต้องรู้จัก 'อดทน' รอคอยให้เมฆาเคลื่อนคล้อยไปเอง"

"ฮ่าๆๆ! ดี! ดีนัก!" เอี้ยนฟงระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความถูกใจในความพยศของฝีปากหญิงสาว "อดทนรอเมฆาเคลื่อนคล้อยงั้นรึ? ข้าเป็นนักรบ... หากจันทร์ไม่ส่องแสง ข้ามักจะใช้วิธี 'พังทลาย' เมฆาเสียมากกว่า!"

บรรยากาศเบื้องหลังม่านมุกพลันเปลี่ยนเป็นตึงเครียด เมื่อแม่ทัพเอี้ยนฟงวางจอกชาลงดัง "กึก" ดวงตาคมปลาบของเขาจ้องเขม็งราวกับจะมองให้ทะลุผ่านม่านไม้ไผ่เพื่อจับผิดสตรีผู้อยู่เบื้องหลัง