บทที่13

อีกฝั่งเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงที่เย็นชาของเหลียงหยวนโจวก็ดังมา “สืออวี๋ ก่อนหน้านี้คนที่บอกว่าจะเลิกกันหลังจากหนึ่งเดือนนี้ก็คือคุณ แต่ตอนนี้อยู่ๆ คนที่โทรมาบอกเลิกก็คือคุณเหมือนกัน คุณจะบ้าก็ช่วยมีขอบเขตหน่อยได้ไหม? ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับคุณ รอผมกลับไปแล้วค่อยว่ากัน”

พูดจบ เขาก็ตัดสายไปอย่างเด็ดขาด

สืออวี๋วางโทรศัพท์ลง แล้วส่งไฟล์บันทึกการสนทนาระหว่างเธอกับเสินหลีในก่อนหน้านี้ไปให้เขา

แน่นอนว่าก็ส่งไปให้เซี่ยงชินเฟินด้วยเหมือนกัน

หลังจากส่งเสร็จ เธอก็กดโทรหาบริษัทจัดหาสถานที่แต่งงาน

“สวัสดีค่ะ ฉันคือสืออวี๋ เคยจองสถานที่จัดงานแต่งกับทางบริษัทของพวกคุณ ช่วยยกเลิกให้ฉันด้วยค่ะ”

ฝั่งตรงข้ามเงียบไปครู่หนึ่ง จึงค่อยมีเสียงของพนักงานตอบกลับมา “คุณหนูสือ คุณแน่ใจแล้วหรือคะว่าจะยกเลิกสถานที่จัดงานแต่งที่จองไว้?”

ปลายนิ้วที่จับโทรศัพท์ของสืออวี๋กำแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่เสียงกลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ “อืม แน่ใจแล้วค่ะ”

“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว งั้นทางเราจะดำเนินการยกเลิกให้คุณนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

วางสายแล้ว สืออวี๋ก็ถอดแหวนแต่งงานบนนิ้วนางออกวางลงบนโต๊ะ จากนั้นเตรียมจะลุกไปเก็บข้าวของ แต่สายของเซี่ยงชินเฟินก็โทรมา

“สืออวี๋ ป้าขอโทษหนูนะ เป็นป้าเองที่สั่นสอนเขามาไม่ดี”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หากรู้แต่แรกว่าเหลียงหยวนโจวจะเลวถึงเพียงนี้ เธอก็คงไม่หน้าด้านไปขอร้องให้สืออวี๋ให้โอกาสเขาอีกครั้ง

คำขอโทษนี้ สืออวี๋สมควรได้รับ

เพราะสิ่งที่เธอสูญเสียไป ไม่ใช่แค่ความรัก แต่ยังเป็นเวลาแปดปีที่ดีที่สุดในชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งด้วย

คนที่สมควรพูดสองคำนี้ให้กับเธอ คือเหลียงหยวนโจว

แต่ทั้งสองเดินมาถึงจุดนี้แล้ว เรื่องถูกหรือผิด ก็ไม่จำเป็นต้องถือสาอีกต่อไปล้ว

“ป้าเซี่ยง การบันทึกเสียงป้าก็ได้ยินแล้ว หนูคิดว่าไม่จำเป็นต้องรอให้ครบหนึ่งเดือนแล้วค่ะ”

เซี่ยงชินเฟินถอนหายใจ “อืม สิ่งที่ป้าเคยพูดไป หนูก็ทำเหมือนไม่เคยได้ยินมาก่อน ผู้หญิงที่ดีอย่างหนู ต่อไปต้องได้เจอคนที่ดีกว่านี้แน่ เป็นหยวนโจวที่ไม่มีบุญเอง……”

พูดไปเซี่ยงชินเฟินก็เริ่มสะอื้น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความทุ่มเทที่สืออวี๋มีต่อเหลียงหยวนโจว เธอล้วนเห็นอยู่ในสายตา และปฏิบัติต่อสืออวี๋เหมือนลูกสาวแท้ๆ จริง

แต่ตอนนี้ เธอเองก็ไม่มีหน้าไปพบสืออวี๋อีกแล้ว

สืออวี๋เผลอกำโทรศัพท์แน่น ความอัดอั้นถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นทะเลที่โถมเข้ามาจนท่วมเธอทั้งร่าง

เธอทำตัวเข้มแข็งได้ แต่เมื่อมีใครสักคนพูดปลอบใจ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าโศกขึ้นมา

เธอกะพริบตาไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แล้วเอ่ยเสียงเบา “ป้าเซี่ยง หนูยังมีธุระ วางสายก่อนะคะ”

หลังจากตัดสายไป สืออวี๋ก็นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาสักพัก แล้วลบการติดต่อทั้งหมดของเหลียงหยวนโจวออกทีละอย่าง

สิ่งสุดท้ายที่ลบคือไลน์

ตอนพวกเขาสมัครไลน์ใหม่ ๆ คนแรกที่เพิ่มเป็นเพื่อนก็คือซึ่งกันและกัน

ตอนนั้นสืออวี๋ไม่เคยคิดเลยว่า สักวันหนึ่งเธอจะต้องลบเขาทิ้ง

การลบเพื่อนในไลน์ต้องเริ่มจากกดเข้าไปที่หน้าต่างแชทของทั้งสองคนก่อน จากนั้นกดที่รูปโปรไฟล์ของอีกฝ่าย จะมีหน้าข้อมูลส่วนตัวและหน้าโมเมนต์ของอีกฝ่ายเด้งขึ้นมา แล้วค่อยกดที่จุดสามจุดด้านขวาบน ถึงจะมีตัวหนังสือสีแดงลบผู้ติดต่อปรากฏขึ้นมา

สืออวี๋เห็นกล่องข้อความเต็มหน้าจอที่เป็นฟองสีเขียว ก่อนจะเห็นรูปวิวทะเลมัลดีฟส์ที่เหลียงหยวนโจวปักหมุดไว้ในหน้าโมเมนต์ สุดท้ายก็มาถึงหน้าลบผู้ติดต่อ

เมื่อกดลบผู้ติดต่อ จากนั้นที่ด้านล่างของหน้าจอก็จะเด้งหน้าต่างแจ้งเตือนสีขาวขึ้นมา ด้านบนมีตัวอักษรสีเทาหนึ่งบรรทัด

【ลบผู้ติดต่อ “เหลียงหยวนโจว” ออก พร้อมทั้งลบประวัติแชททั้งหมด】

ข้างล่างมีปุ่มตัวเลือกลบผู้ติดต่อกับยกเลิกอยู่สองปุ่ม

สืออวี๋จ้องข้อความสีเทานั้นอยู่หลายรอบ ก่อนจะกดลบลงไปในที่สุด

หลังจากนั้นลบไลน์แล้ว เธอก็ล้างรูปในอัลบั้มจนหมด แล้วลุกขึ้นเริ่มเก็บข้าวของของเหลียงหยวนโจว

บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำของเธอกับเหลียงหยวนโจว ตอนเก็บข้าวของ ความทรงจำเหล่านั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

ตุ๊กตาหมีเล็กๆ บนหัวเตียงคือของฝากตอนที่เหลียงหยวนโจวเดินทางไปทำงานต่างประเทศ แปรงสีฟันไฟฟ้าคู่รักในห้องน้ำคือสิ่งที่พวกเขาไปซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต แก้วคู่รูปแมวน่ารักบนโต๊ะคือผลงานที่พวกเขาไปทำที่ร้านเครื่องปั้นดินเผา……

เมื่อก่อนเห็นสิ่งเหล่านี้ ใจของเธอก็เต็มไปด้วยความสุข

ตอนนี้ กลับรู้สึกว่าสรรพสิ่งยังเหมือนเดิม แต่คนเปลี่ยนไป

เมื่อเก็บมาถึงตอนท้าย เธอหยิบแหวนจากกล่องเครื่องประดับขึ้นมา

มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเก็บใส่กระเป๋าเดินทาง

เครื่องประดับชิ้นอื่นเธอทิ้งไปหมด เหลือเพียงแหวนวงนี้ เป็นของที่เขามอบให้เธอในช่วงเวลาที่เขารักเธอมากที่สุด มันบรรจุความรักในตอนนั้นของเขา

ตอนนี้คืนให้เขา ก็ถือเป็นการปิดฉากความรักแปดปีนี้ลงเรียบร้อยแล้ว

เก็บไปได้ครึ่งหนึ่ง เหลียงหยวนโจวก็กลับมา

❤️❤️❤️】