บทที่4

เหลียงหยวนโจวยิ้มมองเธอ สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม “สวยมาก แถมยังเหมาะกับคุณมากด้วย”

ทั้งสองสบตากันกลางอากาศ แววตาที่มองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความรักที่ไม่ปิดบังเลย

ทั้งที่เธอกับเหลียงหยวนโจเป็นคนลองชุดแต่งงาน แต่พอมีเสินหลีอยู่ข้าง ๆ เธอกลับเหมือนมือที่สามคนหนึ่ง

สืออวี๋กำกระโปรงแน่น สายใยแห่งเหตุผลในหัวเหมือนถูกดีดขาด ดัง “เพี้ยะ” ในทันที

เธอยกชายกระโปรงขึ้น ค่อยๆเดินตรงไปหาเสินหลี

เสินหลีเห็นสืออวี๋เดินมา รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกขึ้น “คุณหนูสือ ชุดแต่งงานของคุณสวยมากเลยจริงๆ ฉันเห็นชุดแต่งงาน จู่ๆก็อยากลองใส่ดู คุณคงไม่ถือสามั้งคะ?”

“เพี้ยะ!”

สืออวี๋ยกมือขึ้นตบเธอโดยตรง ก่อนจะพูดชัดถ้อยชัดคำ “ตอนนี้คุณน่าจะรู้แล้วว่า ฉันถือสาหรือไม่”

สีหน้าของเหลียงหยวนโจวเปลี่ยนไปทันที “สืออวี๋ นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณ?!”

เขารีบก้าวเข้ามาผลักสืออวี๋ออกไป แล้วยกคางของเสินหลีขึ้นตรวจดูว่าหน้าของเธอบาดเจ็บหรือไม่

กระโปรงชุดแต่งงานพองใหญ่ ประกอบกับรองเท้าส้นสูงแปดเก้าซม. ทำให้สืออวี๋ที่ถูกเหลียงหยวนโจวผลักขาพลิกและล้มลงไปกับพื้นทันที

แม้ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าจะรุนแรงแทบขาดใจ แต่กลับเทียบกับความเจ็บลึกในหัวใจเพียงเสี้ยวเดียวไม่ได้เลย

ในอดีต เหลียงหยวนโจชแค่เห็นเธอหยดน้ำตาเพียงหยดเดียวก็ปวดใจแทบขาด แต่ตอนนี้กลับลงมือกับเธอเพียงเพราะผู้หญิงอีกคน

เหลียงหยวนโจวไม่แม้แต่จะเหลียวมองสืออวี๋ด้วยซ้ำ ขมวดคิ้วมองดูใบหน้าที่บวมแดงของเสินหลี พูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ “ผมพาคุณไปโรงพยาบาล”

เสินหลีส่ายหน้า ฝืนทนความแสบร้อนบนใบหน้าก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ประธานเหลียง ฉันไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแค่ประคบเย็นก็ได้แล้ว อีกอย่างสิบเอ็ดโมงยังมีนัดกับคู่ค้า จะทำให้เสียงานเสียการไม่ได้นะคะ”

เห็นความอดกลั้นในดวงตาของเธอ เหลียงหยวนโจวก็โกรธจัด แต่ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เป็นเพราะสืออวี๋

เขาหันกลับมา จ้องมองสืออวี๋จากที่สูงด้วยสายตาที่เย็นชา “ขอโทษซะ!”

สืออวี๋เงยหน้ามองเขา แววตานิ่งสงบ “ทำไมฉันต้องขอโทษ?”

“เธอตบคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล ไม่ควรขอโทษหรือไง? สืออวี๋ คุณกลายเป็นคนที่ไม่แยกแยะสถานที่ และดุร้ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตาที่จ้องมองเธอเหมือนไฟจะพุ่งออกมา และยังแฝงความผิดหวังไว้อีกด้วย

สืออวี๋ทนต่อความเจ็บปวดในขอเท้า กัดฟันทนพยายามลุกขึ้นยืน จ้องมองเขา

“เหลียงหยวนโจ คุณบอกว่าฉันเปลี่ยนไป？แล้วคุณไม่เปลี่ยนเลยหรือไง?”

เหลียงหยวนโจชะงักไป แต่ยังไม่ทันเอ่ย เสินหลีที่อยู่ข้างๆก็รีบดึงแขนเขาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ประธานเหลียง คุณกับคุณหนูสืออย่าทะเลาะกันเลยนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง……เมื่อกี้ฉันไม่ควรไปลองชุดแต่งงาน……ขอโทษค่ะ……”

เหลียงหยวนโจเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาของเธอ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า “มันไม่เกี่ยวกับคุณ คุณไม่ต้องขอโทษ คนที่ควรขอโทษคือคนอื่น”

สืออวี๋อยากหัวเราะ แต่ดวงตากลับแดงก่ำ

อยู่ด้วยกันมาแปดปี……ยังเหลืออีกหนึ่งเดือนก็จะแต่งงานกันแล้ว แต่ในปากของเขากลับสามารถใช้คำว่าคนอื่นสองคนนี้มาแทน……

มองดูเสี้ยวหน้าที่เย็นชาของเขา สืออวี๋เริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่า เขาเคยรักเธอจริงเหรอ？

ถ้าเคยรัก ทำไมถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้？

ถ้าไม่เคยรัก ความดีทั้งหมดที่เคยมีให้เธอในอดีตนั้นมันคืออะไร?

เมื่อปลอบใจเสินหลีเสร็จ เหลียงหยวนโจวก็หันไปมองสืออวี๋ด้วยแววตาที่เย็นชาและรังเกียจ

“ถ้าคุณไม่ขอโทษให้เสินหลี งั้นวันนี้ก็ไม่ต้องลองชุดแต่งงานแล้ว เรื่องงานแต่งก็เลื่อนออกไปด้วย”

สีหน้าของสืออวี๋ซีดเผือด แววตาที่มองดูเขาสิ้นหวังราวกับจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง

เขาปกป้องเสินหลีมากขนาดไหน เพียงเพราะเธอตบเสินหลีครั้งเดียว ก็ใช้การเลื่อนงานมาข่มขู่ให้เธอขอโทษ

ความเจ็บปวดของลูกศรหมื่นดอกปักกลางใจ มันเป็นอย่างนี้เอง

เธอนนึกภาพออกแล้วว่า ถ้าวันนี้เธอยอม ในอนาคตคงต้องเจ็บช้ำอีกนับครั้งไม่ถ้วน

แต่เธอ……ไม่อยากทำให้ตัวเองต้องเจ็บช้ำอีกแล้ว

“ก็ดี ถ้าคุณอยากเลื่อน ก็เลื่อนออกไปสิ”