บทที่3

สังเกตเห็นถึงสาายตาของเธอ เสินหลีรีบยกมือปิดกำไลทองที่ข้อมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ ร่างกายย่อท่าทีพยายามหลบไปชิดเหลียงหยวนโจ

เหลียงหยวนโจดึงเธอมายืนหลังตัวเอง จ้องมองสืออวี๋ด้วยท่าทีที่สูงส่ง “คุณจ้องเสินหลีทำไม?”

ขอบตาของสืออวี๋แดงเล็กน้อย “เหลียงหยวนโจว ทำไมคุณถึงให้กำไลทองแบบเดียวกันกับเสินหลี? คุณเคยบอกแล้วว่านั่นเป็นของฉันคนเดียว”

“เสินหลีเคยเห็นคุณใส่ บอกว่าชอบมาก ผมก็คงเอาของคุณไปส่งให้เธอไม่ได้สินะ? อีกอย่างมันก็แค่กำไลอันเดียว คุณกลายเป็นคนใจแคบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

ระหว่างคิ้วของเหลียงหยวนโจเต็มไปด้วยความเหลือทน เหมือนกำลังพูดเรื่องเล็กน้อยไร้สาระเรื่องหนึ่ง

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “แต่อดีตตอนคุณให้ฉัน เคยบอกว่า……”

ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกเหลียงหยวนโจขมวดคิ้วขัดจังหวะ “สืออวี๋ อยู่กับอดีตตลอด มันมีความหมายนักเหรอ? คุณเองก็บอกแล้วนี่นะว่ามันคืออดีต”

เขาไม่ชอบที่สุดก็คือสืออวี๋ชอบพูดถึงเรื่องอดีต เพราะมันจะทำให้เขานึกถึงความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าในช่วงเริ่มต้นธุรกิจ และช่วงเวลาที่มืดมนในตอนนั้นของตนเอง

สืออวี๋เป็นคนที่อยู่ข้างเขาในตอนนั้น รู้ทุกความลำบากและความพังทลายของเขา ดังนั้นหลังจากประสบความสำเร็จ เขาจึงไม่อยากย้อนกลับไปจำวันเวลาที่ยากลำบากนั้น และเริ่มรำคาญสืออวี๋

สืออวี๋มองดูเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้า ราวกับแก้วที่ใกล้จะแตก

“ดังนั้น คำสัญญาที่คุณให้ไว้ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป สามารถทำลายได้อย่างง่ายดายเลยใช่ไหม?”

เหลียงหยวนโจมองดูเธอด้วยสายตาที่เย็นชา “ผมสัญญาว่าจะแต่งงานกับคุณ ดังนั้นคุณจะแต่ง ผมก็ยอมแล้ว คุณยังจะเอาอะไรอีก?”

“สืออวี๋ สิ่งเดียวที่ผมต้องขอโทษคุณคือ ไม่รักคุณแล้ว แต่ว่าแม้แต่ผมจะรักใครก็ตัดสินใจเองไม่ได้แล้วเหรอ?”

สืออวี๋กะพริบตา น้ำตาไหลลงมา

ที่แท้เมื่อผู้ชายเปลี่ยนใจแล้ว คำสัญญาที่เคยให้ไว้ก็จะกลายเป็นปราสาทที่ใช้ทรายสร้างขึ้นมา พอลมพัดมาก็ล้มสลายหมด

ไม่รักก็คือไม่รักแล้ว เขาทำได้ แต่เธอล่ะ? เธอจะทำอย่างไร?

จะบอกตัวเองให้ลืมช่วงเวลาที่รักกันในอดีตได้อย่างไร จะบอกตัวเองให้ยอมรับที่เขาเปลี่ยนใจไปได้อย่างไร แล้วจบอกให้ตัวเองยอมปล่อยเขาไปได้อย่างไร และปล่อยตัวเองไปด้วย……

เห็นสืออวี๋กัดริมฝีปากที่ซีด ไม่พูดอะไร เหลียงหยวนโจก็กอดเสินหลีแล้วจากไป ร่างเงาหายไปที่มุมอย่างรวดเร็ว

สืออวี๋กะพริบตาแสบขมอยู่สักครู่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนาน ก่อนจะปรับอารมณ์แล้วหันตัวกลับเข้าไปยังห้องส่วนตัว

จนถึงดึกๆ งานเลี้ยงเพิ่งจบ

สืออวี๋ยืนอยู่หน้าร้าน เห็นเพื่อนร่วมงานคนสุดท้ายจากไป จึงขับรถกลับบ้าน

กลับมาถึงบ้าน เปิดประตูห้องมืดสนิท เหมือนที่คิดว่าเหลียงหยวนโจยังไม่กลับมา

ภาพที่เขาจูบเสินหลีบนอ่างล้างหน้าผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง หัวใจเจ็บจึ๊กขึ้นมาอีก

เธอหลับตา บังคับน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล

เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เปิดกล่องเครื่องประดับ หยิบกำไลทองรูปดอกทิวลิปออกมา

อดีตกำลังที่เห็นเมื่อไหร่ก็ทำให้รู้สึกใจหวาน ตอนนี้แค่มองก็ทำให้เจ็บปวดใจยิ่งนัก

ในเมื่อไม่ได้เป็นของเธอเพียงผู้เดียว เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้อีก

กัดริมฝีปากอย่างขมขื่น สืออวี๋ก็ปล่อยมือ

กำไลหล่นจากมือร่วงลงถังขยะข้างล่าง ส่งเสียง ‘ติ๊ง’ หนึ่งครั้งพอดี เหมือนเติมเต็มความเจ็บปวดตอนที่เธอเห็นเสินหลีใส่กำไลนั้นจนหัวใจสะดุด

หลายวันต่อมา เหลียงหยวนโจวก็ไม่กลับ สืออวี๋ส่งข้อความเตือนเรื่องลองชุดแต่งงานในวันเสาร์ให้เขาทุกวัน เขาก็ไม่ตอบ

เช้าวันเสาร์ สืออวี๋ลุกอาบน้ำ แต่งหน้า ขณะกำลังแต่งหน้าได้รับข้อความจากเหลียงหยวนโจว

【ผมอยู่ที่ร้านชุดแต่งงาน】

มาถึงร้านชุดแต่งงาน เห็นเสินหลีที่อยู่ข้างๆและควงแขนเหลียงหยวนโจวไว้อย่างออดอ้อน สายตาของสืออวี๋ก็เย็นเฉียบทันที

“เหลียงหยวนโจว วันนี้เป็นวันลองชุดแต่งงานของเรา คุณพาเธอมาทำไม?”

เหลียงหยวนโจทำหน้านิ่ง เหมือนกันไม่รู้สึกว่ามันผิดตรงไหนเลย “ลองชุดเสร็จ ผมกับเธอจะไปคุยเรื่องงานร่วมมือ เรื่องเล็กๆแบบนี้ก็ต้องโวยวายด้วยเหรอ?”

“เรื่องเล็ก? ในสายตาคุณ มันเป็นแค่เรื่องเล็กเรื่องหนึ่งจริงเหรอ?”

วันลองชุดแต่งงานของพวกเขา แต่เขากลับพาชู้สาวของตัวเองมาทำให้เธออึดอัดใจ แล้ววันแต่งงาน เขาก็จะให้เสินหลีมาเข้าร่วมด้วยหรือ?

เสินหลีปล่อยแขนเหลียงหยวนโจว สีหน้าตื่นตื่นตระหนกเล็กน้อย “ประธานเหลียง ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ควรมา……ฉันกลับบริษัทก่อน……รอคุณลองชุดแต่งงานเสร็จแล้วฉันค่อย……”

“ไม่ต้อง”

เขาหันไปมองสืออวี๋ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอจะลองไหม? ผมยุ่งมาก ไม่ได้ว่างมาเสียเวลาตรงนี้กับคุณนะ”

สืออวี๋รู้จักเขาดี เมื่อเขาขมวดคิ้วแบบนี้ หมายถึงสุดทนแล้ว

ถ้าตอนนี้เธอบอกว่าไม่ลอง เขาก็จะหันหลังและเดินจากไปแน่นอน