บทที่2

เหลียงหยวนโจวหัวเราะอย่างได้ใจ “คราวหน้าผมจะระวังกว่านี้ เดี๋ยวไปซื้อยาให้คุณ”

เสียงของผู้ชายค่อยๆ จางหายไป สืออวี๋ก้มมองลิปสติกที่หักครึ่งในมือ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

ทิ้งลิปสติกที่หักลงในถังขยะ สืออวี๋เปิดชั้นที่สองของกล่องเครื่องประดับ แต่พบว่ามีเพียงไม่กี่ชิ้น

ก่อนหน้านี้ในนั้นเต็มไปด้วยเครื่องประดับที่เหลียงหยวนโจวส่งให้ ไม่ต่ำกว่าร้อยชิ้น ตั้งแต่เหลียงหยวนโจวนอกใจ หลังจากผิดหวังต่อเขาหนึ่งครั้ง เธอก็จะเอาทิ้งหนึ่งชิ้น

ช่วงแรกทิ้งช้ามาก แต่หลังๆกลับทิ้งเร็วขึ้น ตอนนี้ก็เกือบหมดแล้ว

เหมือนกับความรักที่เธอมีต่อเหลียงหยวนโจว จากที่เคยเต็มล้นเหมือนคลื่นทะเล มาจนถึงตอนนี้ที่หมดกำลังใจและสิ้นหวัง ดูเหมือนกำลังจะจางหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

สืออวี๋หยิบสร้อยคอทองเส้นเล็กขึ้นมา นี่คือของขวัญวันครบรอบสามปีที่เหลียงหยวนโจวส่งให้

จี้สร้อยเป็นรูปอุ้งเท้าแมว ตอนนั้นสืออวี๋อยากเลี้ยงแมวตัวหนึ่งมาก มักดูคลิปแมวจากบนออนไลน์

ตอนได้รับสร้อยนี้ เธอตื่นเต้นมาก หมุนเล่นจี้รูปแมวไม่หยุด

ทั้งคู่เคยวางแผนว่าจบการศึกษาแล้วจะเช่าบ้านด้วยกันและรับแมวตัวหนึ่งมาเลี้ยง แม้แต่ชื่อก็ตั้งเสร็จแล้ว เรียกว่า“โจวโจว”

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เลี้ยง เหลียงหยวนโจวเริ่มเอาแต่ทำธุรกิจ หลังธุรกิจสำเร็จก็ยิ่งยุ่งจนไม่มีเวลาให้เธอเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจะนึกถึงเรื่องเลี้ยงแมว

คิดย้อนกลับไป ตั้งแต่ตอนนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มมีปัญหาแล้ว

เธอมั่นใจเกินไป คิดว่าเหลียงหยวนโจวจะไม่เปลี่ยนใจ

สืออวี๋เก็บความรู้สึกปั่นป่วนไว้ ก้มหน้าทิ้งสร้อยทองลงในถังขยะ ปิดกล่องเครื่องประดับช้าๆ

ตอนนี้ในกล่องเหลือเพียงเครื่องประดับห้าชิ้น

เธอสวมเสื้อโค้ท หยิบกระเป๋าแล้วออกจากบ้าน

มาถึงสำนักงานกฎหมาย เพื่อนร่วมงานก็เข้ามาแสดงความยินดีที่เธอชนะคดีอีกครั้ง

“ทนายสือ ยินดีด้วยค่ะ!”

“ทนายสือ นี่คงเป็นคดีที่หกของเดือนนี้แล้วสินะ สมกับที่ได้รับฉายา ‘จอมทัพผู้ชนะทุกคดี’ ในสำนักงานกฎหมายเลยจริงๆ”

“คำที่ว่า ‘ล้มเหลวเรื่องความรัก แต่ประสบความสำเร็จในเรื่องงานนี่มันใช้ได้จริงๆเลย คุณดูสิตอนนี้การงานของทนายสือรุ่งเรืองขนาดไหน”

ทันใดนั้น เพื่อนร่วมงานอีกคนรีบดึงแขนให้สัญญาณเธอ เดิมทีอากาศที่สนุกสนานก็เงียบลงทันที ทุกคนมองหน้ากัน ไม่กล้ามองสืออวี๋

ทุกคนในสำนักงานกฎหมายล้วนรู้เรื่องที่เธอกับเหลียงหยวนโจวกำลังจะแต่งงานกัน บางคนที่ข่าวสารดียังรู้ด้วยว่าเหลียงหยวนโจวแอบสนิทกับเลขานุการของเขา แต่ไม่เคยพูดเรื่องนี้ต่อหน้าสืออวี๋

คนที่พูดก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดพล่าม จึงรีบขอโทษ “ทนายสือ ขอโทษนะคะ ฉันพูดไปมั่ว คุณอย่าใส่ใจไปเลยนะคะ……”

สีหน้าของสืออวี๋ซีดขาวเล็กน้อย มือที่ถือแฟ้มเอกสารกำแน่นขึ้น ฝืนยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร คืนนี้ฉันเลี้ยงทุกคนกินข้าวที่ร้านอาหารเทียนเซียงเก๋อ หาเวลาว่างให้ได้นะ!”

ทุกคนรับปาก และหยอกล้อเพื่อคลายบรรยากาศกันเล็กน้อย เรื่องนี้ก็ผ่านไป

สืออวี๋กลับมาที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ จัดเรียงเอกสารคดีและเริ่มเขียนสรุปคดี

แต่เขียนไปสองชั่วโมง กลับได้แค่ไม่กี่บรรทัด ความคิดล่องลอยไปไกลแล้ว

ตอนเย็น สืออวี๋เดินเข้าร้านอาหารเทียนเซียงเก๋อกับเพื่อนร่วมงานสิบกว่าคน

ริมหน้าต่างมีสองเงาที่คุ้นเคย ตอนสืออวี๋หันไปมอง ก็สบกับตาที่เย็นชาของเหลียงหยวนโจวพอดี

เธอหายใจสะดุด วินาทีต่อมาอีกฝ่ายก็ละสายตา ป้อนของหวานให้เสินหลีกินต่ออย่างไม่สนใจคนรอบข้าง

แม้ต่อหน้าเพื่อนร่วมงานของเธอ เขาก็ไม่ให้เกียรติเธอสักนิดเลย

มีเพื่อนร่วมงานที่สนิทกับสืออวี๋อยู่แล้วหน้าเคร่งเครียด รีบก้าวไปข้าวหน้าเพื่อทวงความเป็นธรรมให้สืออวี๋

สืออวี๋ดึงมือเธอไว้ พูด้วยเสียงเรียบเฉย “ฉันไม่เป็นไร ไปที่ห้องส่วนตัวเถอะ”

บนใบหน้าของเพื่อนร่วมงานเต็มไปด้วยความโกรธ หันกลับมากำลังจะพูด แต่ก็ชะงันไปเมื่อเห็นสีหน้าที่ฝืนยิ้มของสืออวี๋

สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร ปล่อยให้สืออวี๋ดึงเธอไปที่ห้องส่วนตัว

เรื่องความรัก ก็เหมือนการดื่มน้ำ ร้อน-เย็นก็มีแต่ผู้ดื่มเท่านั้นที่รู้ ในเมื่อสืออวี๋อยากรักษาภาพลักษณ์ของความสงบ พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น