บทที่6

ตอนแรกเธอเองก็ไม่อยากสนใจเสินหลีไอ้ดอกบัวสีขาว[1]นี้หรอก แต่เมื่อครู่นี้เธอนั่งอยู่ด้านหลังพวกเขา ได้ยินเสินหลีพูดโอ้อวดกับเพื่อนว่าวันที่เหลียงหยวนโจวกับสืออวี๋ลองชุดแต่งงานนั้นได้พาเธอไปด้วย ไม่เพียงแค่ให้เธอไปแถมยังให้เธอลองชุดแต่งงานด้วย แต่ยังผลักสืออวี๋เพื่อเธออีกด้วย

พอนึกถึงความเงียบและข้อเท้าที่บวมแดงของสืออวี๋ในวันนั้น ซ่งจื่ออินยังจะไม่เข้าใจสักที่ไหนกัน

เธอไม่ได้มีความอดทนเหมือนสืออวี๋ แค่ตบเสินหลีสองทีก็ยังถือว่าเบาไป

สีหน้าของเหลียงหยวนโจวมืดครึ้ม “นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับสืออวี๋ คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”

ในขณะที่พูด สายตาที่เย็นชาของเขาก็จ้องยังสืออวี๋ที่เพิ่งเดินมายืนอยู่ข้างซ่งจื่ออิน ในดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่ปิดบังเลยแม้แต่นิด

“ผมคิดว่าให้เวลาคุณหลายวัน คุณจะใจเย็นลงได้ คิดไม่ถึงว่าคุณจะยุยงซ่งจื่ออินให้มาหาเรื่องเสินหลี”

สืออวี๋หน้าซีด “คุณคิดว่าฉันตั้งใจบอกเรื่องในร้านชุดแต่งงานวันนั้นให้จื่ออินงั้นเหรอ?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ? ไม่อย่างงั้นซ่งจื่ออินจะรู้ได้อย่างไร? ผู้หญิงร้ายกาจอย่างคุณ ไม่แปลกใจเลยที่ถูกตระกูลสือขับไล่ออกมา สิ่งที่ผมเสียใจที่สุด ก็คือเคยรักคุณ!”

ร่างกายของสืออวี๋สั่นไหวเล็กน้อย ก้าวถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว เหมือนจะล้มได้ตลอด

แปดปีก่อน เขาสารภาพรักกับเธอ บอกว่าสิ่งที่โชคดีที่สุดในชีวิตก็คือการได้เจอเธอ

แปดปีต่อมา เพื่อผู้หญิงอีกคน เขากลับบอกว่าสิ่งที่เสียใจที่สุดก็คือเสียใจที่เคยรักเธอ

นี่คือผู้ชายที่เธอรักมาแปดปี และคือผู้ชายที่เธอคิดจะใช้ชีวิตร่วมกัน

สีหน้าของซ่งจื่ออินเปลี่ยนไป รีบวิ่งไปตบเหลียงหยวนโจวหนึ่งที “เหลียงหยวนโจว หัวใจคุณถูกหมากินไปแล้วหรือไง? คุณมีหน้าพูดคำแบบนี้ออกมาได้ยังไง?!”

ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะอยู่กับเขา สืออวี๋ก็คงไม่ถูกตระกูลสือขับไล่ออกมา

ตอนนี้เขากลับเอ่ยคำพูดแบบนี้กับสืออวี๋ เพียงเพราะชู้สาวที่ไร้ยางอายคนหนึ่ง นี่มันต่างอะไรกับการเอามีดแทงใจเธอ？！

หลังจากพูดประโยคนั้นออกไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เหลียงหยวนโจวก็เริ่มรู้สึกเสียใจและหงุดหงิด

หันไปมองสืออวี๋อย่างไม่รู้ตัว เธอยืนอยู่ด้านหลังซ่งจื่ออิน ก้มหน้าไว้มองไม่เห็นสีหน้า

เสินหลีที่อยู่ข้างๆสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาอย่างไว ดวงตาเป็นประกายวาบหนึ่ง รีบวิ่งไปตบหน้าซ่งจื่ออิน

ซ่งจื่ออินเคยเรียนซ่านโฉ่ว[2]มาก่อน แน่นอนเสินหลีย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธออยู่แล้ว จึงถูกตบไปหลายครั้งอีก

เหลียงหยวนโจวก้าวไปข้างหน้าคิดอยากจะแยกทั้งสองออก แต่ก็แยกไม่ออกเลย แถมถูกข่วนที่หน้าอีกหลายทีด้วย ดูน่าสมเพชมาก

สถานการณ์วุ่นวายไปชั่วขณะหนึ่ง สุดท้ายก็เป็นพนักงานที่เข้ามาแยกผู้คนออกจากกัน

ซ่งจื่ออินไม่เป็นไร แต่เสินหลี ผมยุ่งเหมือนรังไก่ แก้มทั้งสองบวมอย่างเห็นได้ชัด ดูน่าสงสารยิ่งนัก

เธอหันมองเหลียงหยวนโจวด้วยความอ้อนวอน อยากให้เขาปลอบ

“ประธานเหลียง……”

แต่เหลียงหยวนโจวไม่สนใจเธอ มองไปที่สืออวี๋ที่ยืนเงียบอยู่ที่เดิมตลอด สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย

สืออวี๋ไม่ได้มองเขา ฝืนยิ้มให้ซ่งจื่ออิน “จื่ออิน เราไปกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว”

มื่อเห็นใบหน้าของเธอซีดเผือดจนไม่เหลือสีเลือดเลย ซ่งจื่ออินก็รู้สึกตึงเครียดในใจ

“โอเค”

เธอเดินไปข้างกายสืออวี๋ จับมือที่เย็นของสืออวี๋แล้วเดินออกไป

ระหว่างทางกลับ สืออวี๋มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่รู้คิดอะไรอยู่

ซ่งจื่ออินอยากเอ่ยปากพูดหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ทนเอาไว้

จนกระทั่งรถจอดที่ชั้นล่างบ้านของสืออวี๋ เธอจึงพูดว่า “อาอวี……คืนนี้ขอโทษนะ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะฉันอารมณ์ชั่ววูบ ก็คงไม่……”

สืออวี๋หันมองเธอ “ไม่เกี่ยวกับแก วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่เรียกแกขึ้นไปนั่งแล้วนะ กลับไประวังตัวด้วยนะ”

“อาอวี……แกอย่าทำให้ฉันตกใจนะ ฉันกลัว”

เมื่อเห็นความกังวลในตาของซ่งจื่ออิน สืออวี๋อยากยิ้มให้เธอ แต่กลับพบว่าทำไม่ได้ จึงได้แต่ส่ายหน้า

“ฉันไม่เป็นไร นอนพักสักหน่อยก็หายแล้ว แกกลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”

พูดจบ เธอเปิดประตูลงจากรถ

หลังจากเห็นซ่งจื่ออินขับรถจากไป สืออวี๋จึงค่อยเดินขึ้นตึก

กลับถึงบ้าน เธอนั่งอยู่บนโซฟาเป็นเวลานาน

จนได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น เธอจึงเงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ

เหลียงหยวนโจวเดินเข้ามาจากประตู แสงไฟบนหัวส่องสว่างใบหน้าที่หล่อเหลาของเธอ หล่อและทำให้คนหลงใหลเช่นเคย แต่สืออวี๋กลับรู้สึกถึงเพียงความแปลกหน้า

เธอก้มหน้าไม่มองเขาอีก มือข้างๆบีบแน่นเล็กน้อย

เหลียงหยวนโจวนั่งลงตรงหน้าเธอ ไม่มีใครพูดอะไรเลย เสียงเงียบเหมือนแม้แต่เสียงเข็มตกก็ยังได้ยิน

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เหลียงหยวนโจวจึงเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “สืออวี๋ คืนนี้สิ่งที่ผมพูดในร้านอาหาร ไม่ได้ตั้งใจจะพูด คุณอย่าไปใส่ใจเลยนะ”