บทที่7

เที่ยงคืน สืออวี๋ถูกเสียงเปิดประตูทำให้ตื่น

เธอเหลือบมองนาฬิกาปลุกบนหัวเตียง 02:16 น.

เหลียงหยวนโจวขยับตัวเบามาก ราวกับกลัวจะทำให้เธอตื่น

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ตั้งแต่ที่รู้ว่าเขานอกใจ การนอนของสืออวี๋ก็เริ่มแย่ลง เพียงแค่มีเสียงนิดเดียวก็ทำให้เธอตื่นทันที

ทว่าในเมื่อใจเขาไม่อยู่ที่เธอนายแล้ว จะไปสังเกตถึงเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ได้อย่างไร

ตอนนี้เธอก็ไม่อยากคุยกับเขาพอดี จึงเลือกหลับตาแกล้งทำเป็นหลับ

เหลียงหยวนโจวเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนเข้าไปอาบน้ำ

ในห้องอาบน้ำมีเสียงน้ำไหลดังแผ่ว ๆ ไม่นานนักเสียงนั้นก็เงียบลง

ประตูห้องอาบน้ำถูกเปิดออก เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาแล้วหยุดที่ข้างเตียง

แม้จะหันหลังให้เหลียงหยวนโจว แต่สืออวี๋ก็รับรู้ได้ว่า เขาเปิดผ้าห่มด้านเขาแล้วเอนตัวลงนอน

ทันทีที่เตียงอีกฝั่งยุบลง ความมืดในห้องก็กลับมาเงียบสนิท จนได้ยินแม้กระทั่งลมหายใจของกันและกัน

สืออวี๋นอนไม่หลับอีก จึงนับแกะในใจแทน

เมื่อก่อนตอนนอนไม่หลับ เหลียงหยวนโจวมักจะเล่านิทานกล่อมเธอนอน บางครั้งก็เล่าถึงอนาคตให้เธอฟัง

บอกว่าเมื่อธุรกิจประสบความสำเร็จแล้ว จะซื้อบ้านที่มีหน้าต่างกระจกสูงใหญ่ให้เธอ บอกว่างานแต่งของพวกเขาจะจัดบนชายหาดมัลดีฟส์ บอกว่าอนาคตพวกเขาจะมีลูกสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง……

ตอนนั้นพวกเขาจนมาก อัดกันอยู่ในห้องเช่าใต้ดินบนเตียงเล็กๆอันหนึ่ง แต่กลับมีเรื่องให้คุยอย่างไม่รู้จบ

ไม่เหมือนตอนนี้ ที่ต่างฝ่ายต่างเงียบงัน นอนเตียงเดียวกันแต่ฝันคนละอย่าง

คิดแล้วก็น่าสมเพชอยู่ไม่น้อย

สืออวี๋ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน พอลืมตาอีกที ก็เกือบแปดโมงแล้ว

รถของเธอเอาไปเข้าศูนย์ ทั้งสัปดาห์นี้เลยต้องนั่งรถไฟฟ้าไปทำงาน

จากบ้านไปที่สำนักงานกฎหมายใช้เวลาเดินทางราวสี่สิบห้านาที ปกติเธอตื่นเจ็ดโมงยี่สิบ วันนี้ไม่รู้ว่าทำไมนาฬิกาปลุกถึงไม่ดัง

พอล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวเสร็จ เดินออกจากห้องนอนกลับเห็นเหลียงหยวนโจวที่สวมชุดสูทนั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะ สืออวี๋ชะงักไปนิด

เธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เหลียงหยวนโจวกินข้าวเช้าที่บ้านคือเมื่อไร

เห็นเธอยืนยิ่งกับที่ เหลียงหยวนโจวเอ่ยปากขึ้นมาก่อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มากินข้าวเช้าสิ”

บนโต๊ะมีปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ เป็นอาหารเช้าที่สืออวี๋ชอบที่สุดในเมื่อก่อน

เมื่อก่อน ทุกครั้งที่พวกเขาทะเลาะกัน วันถัดมาเหลียงหยวนโจวมักจะตื่นมาทำปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ด้วยมือตนเอง แล้วปลุกสืออวี๋มากินข้าวเช้า

ปาท่องโก๋ที่เขาทำไม่เหมือนที่ขายทั่วไป แต่จะทำเป็นรูปหัวใจทุกครั้ง

ทุกครั้งที่เห็นปาท่องโก๋รูปหัวใจนั้น ความโกรธในใจของสืออวี๋ก็มักจะหายไปทันที

แต่ตั้งแต่เขานอกใจ เขาก็ไม่เคยทำอีกเลย เพราะเวลาทะเลาะกันเสร็จเขามักจะปิดประตูใส่เธอแล้วไม่สนสืออวี๋ จนกระทั่งเธอไปตามง้อขอคืนดีเอง

เธอนึกว่า เขาลืมนานแล้ว

ที่แท้เขาไม่ได้ลืม เพียงแค่ไม่อยากเหนื่อยใจทุ่มเทมาคอยเอาใจเธอเหมือนเมื่อก่อนเท่านั้น

การเปลี่ยนใจเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดในโลกใบนี้แล้วจริงๆ

“ไม่กินแล้ว ฉันจะไปทันงานไม่ทันแล้ว”

“กินเสร็จเดี๋ยวผมไปส่งคุณ”

สืออวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ลังเลไปครู่หนึ่งสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะอาหาร

พึ่งนั่งลง เหลียงหยวนโจวก็คีบปาท่องโก๋รูปหัวใจมาใส่ในจานของเธอ

“ไม่ได้ทำนานแล้ว คุณลองชิมดูฝีมือยังเหมือนเดิมหรือเปล่า”

สืออวี๋ก้มหน้ามองปาท่องโก๋ในจานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคีบขึ้นมากัดหนึ่งคำ

กัดเข้าไปแล้วนุ่มละมุน ยังเป็นรสชาติเดิม

เพียงแต่ทุกวันนี้ด้วยการกินที่ไม่ตรงต่อเวลาของเธอ ทำให้กระเพาะเธอไม่ดี อาหารแบบนี้จึงมันเกินไปสำหรับเธอ

เห็นสืออวี๋กินไปแค่คำเดียวแล้ววางลง เหลียงหยวนโจวขมวดคิ้วทันที

“รสชาติไม่โอเคเหรอ?”

สืออวี๋ส่ายหน้า “เปล่า อร่อยมาก แค่ตอนนี้ฉันไม่ค่อยชอบกินของมันๆ เท่านั้นเอง”

มือที่จับตะเกียบของเหลียงหยวนโจวกำแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด ความเงียบปกคลุมห้องรับประทานอาหาร

ผ่านไปพักใหญ่ เขาวางตะเกียบลง