บทที่8

ตอนนี้พอภาพเขากับเสิ่นหลีปรากฏออกมา เสิ่นหลีจึงชิงตำแหน่งแฟนตัวจริงของสืออวี๋ไปโดยปริยาย

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เธอคงโทรไปซักถามเหลียงหยวนโจว ให้เขารีบชี้แจงให้ชัดเจนทันที

แต่ตอนนี้ เธออยาดูว่า ถ้าเธอไม่ร้องไห้ไม่โวยวายอะไรเลย เหลียงหยวนโจวจะทำอย่างไร

จะปล่อยให้เรื่องดำเนินไปตามนั้น หรือออกมาชี้แจงเอง

วางมือถือลงอย่างไม่แยแส สืออวี๋ก็ทำงานต่อ

ตอนแรกคิดว่าวันนี้คงใจไม่อยู่กับงาน แต่กลับไม่เพียงแค่ไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ แถมยังทำงานเกินเป้าหมายอีกด้วย

ตอนใกล้เลิกงาน สืออวี๋เปิดทวิตเตอร์ขึ้นมา

หัวข้อร้อนแรงเช้าวันนี้หายไปหมดแล้ว และไม่ว่าจะเป็นทวิตเตอร์ของเหลียงหยวนโจวหรือจะเป็นทวิตเตอร์ทางการของเทคโนโลยีเหยวฮ่างเอง ก็ไม่มีคำชี้แจงที่เกี่ยวข้องใดๆเลย

เขาคงรู้ดีว่า การไม่ชี้แจงหมายก็ถึงการยอมรับ

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เธอกับเหลียงหยวนโจวคบกันนั้น แม้ไม่ได้ประกาศให้โลกทราบ แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่รู้อยู่แล้ว

ตอนนี้ไม่ชี้แจง ก็เหมือนเป็นการวางระเบิดให้กับบริษัทของเขาล่วงหน้า

พอระเบิดขึ้นมา แน่นอนว่าก็จะส่งผลต่อภาพลักษณ์ในบริษัทของเขา

แต่เพื่อเสินหลี เขาไม่แม้แต่จะสนใจถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นเลย

แต่สืออวี๋ก็ไม่ได้แปลกใจต่อผลลัพธ์นี้ แถมยังอยู่ในการคาดการณ์แล้วอีกด้วย

น่าเบื่อเหมือนเปิดหนังเรื่องหนึ่งแล้วเดาตอนจบได้เลย

และเธอก็ยอมรับได้ในที่สุด ว่าในใจของเขา เธอเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญ ที่สามารถลบออกไปได้ตามใจ

แม้กระทั่งตำแหน่งแฟน ก็ไม่ได้รับการยอมรับ

เธอเก็บมือถืออย่างสงบ ปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกออกจากโต๊ะ

ชีวิตของทั้งคู่ก็กลับสู่สภาพเดิมเหมือนตอนที่เหลียงหยวนโจวยังไม่พาเสินหลีไปมัลดีฟส์ เพียงแต่ครั้งนี้ สืออวี๋ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานต่อหน้าเขาอีกต่อไป

สืออวี๋ไม่พูด เหลียงหยวนโจวก็ยิ่งไม่อยากจะพูดถึง ถือเสมือนไม่มีเรื่องนี้

บนออนไลน์นอกจากภาพที่เหลียงหยวนโจวป้อนข้าวต้มให้เสินหลีแล้ว ก็ไม่มีเรื่องอื่นถูกเผยแพร่ออกมาอีกเลย แต่ก็มีคนอ้างว่าพนักงานที่ทำงานอยู่ในเทคโนโลยีเหยวฮ่างแอบแฉว่าเหลียงหยวนโจวคอยเอาใจเสินหลีมาก รับส่งเสินหลีไปทำงานทุกวัน และของหรูหราและกระเป๋าหรูต่างๆให้เสินหลีเป็นประจำ

เพียงเท่านี้ก็มากพอที่จะให้ชาวเน็ตจินตนาการไปได้ไกล

สืออวี๋รับคดีสองคดี ทำงานจนถึงมืดค่ำ ไม่ทันสังเกตว่าภาพนั้นยังคงถูกพูดถึงในโลกออนไลน์

เพื่อนร่วมงานเห็น แต่ไม่กล้าพูดต่อหน้าเธอ

วันศุกร์ตอนเย็น สืออวี๋ทำงานจนถึงหกโมงเย็นกว่า จัดเตรียมเอกสารสำหรับการขึ้นศาลเสร็จเรียบร้อย

เธอยืดตัว เตรียมกลับบ้าน มือถือก็ดังขึ้นทันที

เห็นว่าเป็นเหลียงหยวนโจว ดวงตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย แล้วถึงจะรับสาย “มีอะไรหรือ?”

เหลียงหยวนโจวเริ่มหงุดหงิด พูด้วยเสียงที่ต่ำพร้อมความหงุดหงิดแฝงอยู่ “แม่ผมเรียกเราไปทานข้าวเย็น ตอนนี้ผมอยู่ใต้ตึกบริษัทคุณแล้ว

สืออวี๋กำมือถือแน่นโดยไม่รู้ตัว สักพักจึงตอบว่า “รู้แล้ว”

สิบนาทีต่อมา สืออวี๋ขึ้นรถของเหลียงหยวนโจว

สีหน้าเขาเย็นชา เห็นได้ชัดว่าตอนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี

ยุ่งมาทั้งวัน สืออวี๋ก็เหนื่อยมาก ก็ไม่มีอารมณ์ไปถามเขาว่าทำไมถึงอารมณ์ไม่ดี พิงบนเบาะรถแล้วหลับไปทันที