บทที่9

เพราะความโกรธ หน้าอกของเซี่ยงชินเฟินขึ้นลงไม่หยุด สายตาที่มองเหลียงหยวนโจวก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

หน้าของเหลียงหยวนโจวมีรอยแดงของฝ่ามือ มองดูเซี่ยงชินเฟินแล้วพูดว่า “แม่พูดถูก ดังนั้นผมถึงรู้สึกโชคดีที่ไม่ได้เจอเธอในตอนที่ผมยังจนอยู่ เธอไม่ต้องลำบากกับผม”

ทันทีที่คำพูดนั้นออกมา มือของสืออวี๋ก็กำแน่นทันที ความเจ็บปวดราวคลื่นซัดจากหัวใจไปทั่วร่างกาย

ทุกคำพูดที่เขาเคยพูดทำร้ายเธอมาก่อนนี้ ไม่สามารถเทียบกับความร้ายแรงของคำพูดนี้ได้เลย

เขาสงสารเสินหลี กลับเสินหลีต้องลำบากกับเขา

แล้วหลายปีที่เธอทนลำบากอยู่กับเขามันคืออะไร?

สืออวี๋เอ๋ยสืออวี๋ ผู้ชายคนนี้ทำร้ายเธออย่างไม่ใยดีแบบนี้ เธอยังไม่ยอมตื่นหรือไง?

เซี่ยงชินเฟินหันมองสืออวี๋ เห็นเธอหน้าซีด สายตาเปล่งประกายความเป็นห่วง

“สืออวี๋ เขาพูดเพราะโกรธเอง หนูอย่าใส่ใจไปเลยนะ ป้าเซี่ยงช่วยหนูสั่งสอนเขา……”

“ป้าเซี่ยง”

สืออวี๋หันมองเธอ พยายามทำหน้าเรียบเฉยแล้วพูดว่า “ป้าเซี่ยงไม่ต้องช่วยเขาอธิบายหรอกค่ะ หนูรู้ว่าที่เขาพูดนั้นคือความในใจ ตลอดมาหนูอยากเป็นลูกสะใภ้ของป้าเซี่ยงมาก แต่ตอนนี้คงไม่มีโอกาสนี้แล้ว เรื่องงานแต่ง……ยกเลิกเถอะค่ะ”

“หนูอิ่มแล้ว ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำวันนี้ค่ะ”

เธอลุกขึ้น หยิบกระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากไป โดยไม่มองเหลียงหยวนโจวอีก

เซี่ยงชินเฟินมองเหลียงหยวนโจวด้วยสายตาโกรธจัด “แกยังไม่รีบไปตามอีก？！แม่เตือนแกไว้นะ แม่ยอมรับแค่สืออวี๋ลูกสะใภ้คนนี้ ถ้าแกตามเธอกลับมาไม่ได้ ต่อไปก็อย่ามายอมรับฉันเป็นแม่อีก!”

ทันทีที่ประตูปิด สืออวี๋ได้ยินเสียงของเหลียงหยวนโจวดังมาจากด้านหลัง

“แม่ ผมไม่รักเธอแล้ว ทำไมแม่ต้องบังคับให้ผมแต่งงานกับเธอ? ถึงเราจะแต่งงาน ผมก็จะไม่ตัดความสัมพันธ์กับเสินหลีแน่นอน”

“อีกอย่าง ผมกับเสินหลีอยู่ด้วยกันมาสามปีแล้ว เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือ พยายามทุกวิถีทางเพื่ออยากจะแต่งให้กับผม แม่คิดว่าเธออยากยกเลิกงานแต่งจริงเหรอ?”

“คำพูดเมื่อกี้ ก็แค่ขู่แม่เท่านั้นเอง แม่ไว้ใจเถอะ เธอนะเป็นเหมือนแผ่นแปะหนึบๆ ดึงยังก็ไม่ออก!”

เสียงของเขาเต็มไปด้วยเหยียดหยามและความเยาะเย้ย เหมือนมั่นใจจริงแล้วว่า เธอไม่มีวันจากเขาไปจริง

จึงทำให้เขากล้าทำร้ายเธอโดยไม่ปรานีแบบนี้

สืออวี๋กะพริบตาที่แสบร้อน แล้วเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับ

ครั้งนี้ ตัดสินใจที่จะปล่อยวางเขาแล้วจริงๆ

ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยบาดแผลนี้ เธอเคยพยายามหวนคืน ตอนนี้ตัดสินใจที่จะจากลา ก็ไม่มีอะไรน่าเสียดายแล้ว

บรรยากาศในห้องอาหารยังเต็มไปด้วยความตึงเครียด

เซี่ยงชินเฟินชี้เหลียงหยวนโจว โกรธจนตัวสั่น “ที่แกพูดนี่มันยังใช่ภาษาคนอยู่ไหม?! ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะสืออวี๋ แกจะมีวันนี้ได้เหรอ?”

“แกเหยียบย่ำความจริงใจของสืออวี๋แบบนี้ ถ้าวันหนึ่งเธอตัดสินใจจะไปจากแกจริงละก็ แกมาเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว!”

สีหน้าของเหลียงหยวนโจวเย็นชา “ถ้าเธอยอมจากไปจริง งั้นผมก็จะขอบคุณที่เธอยอมปล่อยผมไป และผมมาถึงวันนี้ได้ก็เพราะความพยายามของตัวผมเอง ต่อให้ไม่มีเธอ ผมก็จะประสบความสำเร็จได้เหมือนเดิม”

สืออวี๋เคยอยู่เคียงข้างเขาในวันที่ล้มเหลวที่สุดจริง แต่เมื่อเขาประสบความสำเร็จ เขาก็ไม่เคยปฎิบัติต่อเธอไม่ดี

ของขวัญที่ส่งให้เธอแต่ละชิ้น ล้วนมีมูลค่าห้าแสนหรือห้าล้านทุกชิ้นไม่ใช่หรือ？

ด้วยตัวเธอเอง เธอมีกำลังที่จะซื้อของหรูหราพวกนี้ได้ด้วยเหรอ?

เหลียงหยวนโจวคิดว่า เขาไม่ได้ติดค้างอะไรสืออวี๋

“โอเค! ตอนนี้แกมันปีกกล้าขาแข็ง[1]แล้ว เป็นถึงเจ้าของบริษัทใหญ่แล้ว คำพูดของฉันก็ไม่อยากฟังแล้ว ในเมื่อแบบนี้ แกก็ไม่ต้องยอมรับฉันเป็นแม่อีกแล้ว!”

เห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมของแม่เหลียง เหลียงหยวนโจวก็ลุกขึ้น “แม่ ตอนนี้แม่โกรธอยู่ ผมไม่อยากเถียงกับแม่ รอแม่สงบลงแล้ว ผมค่อยมาดูแม่”

“วันนี้ถ้าแกออกจากประตูนี้ไป ฉันจะไม่ยอมรับแกเป็นลูกอีก!”

เหลียงหยวนโจวหยุดก้าว เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เปิดประตูออกไป

หลังออกจากบ้านแม่เหลียง เหลียงหยวนโจวก็ไปหาเสินหลีโดยตรง

ทันทีที่เปิดประตู เสินหลีก็รู้สึกอึ้ง พุ่งเข้าไปกอดเขาโดยตรง “ประธานเหลียง คุณมาได้ยังไงคะ?”

เหลียงหยวนโจวรับเธอไว้ กอดเอวแล้วจูบ

หลังจากจูบเสร็จ เขาก็บีบเอวเธอพร้อมพูดว่า “คิดถึงคุณ เลยมาหา”

เสินหลีหน้าแดง ยกมือทำทีจะตีเขา แต่ทันใดนั้นก็เห็นรอยแดงบนหน้าเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบถอยออกจากอ้อมกอดเขา

“ประธานเหลียง ใครตบหน้าคุณคะ? คุณหนูสือเหรอคะ？”

ขณะที่พูด สายตาเรียวของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เหลียงหยวนโจวส่ายหน้า “ไม่ใช่”

เสินหลียื่นมือจะจับหน้าเขา แต่ก็กลัวจะทำเขาเจ็บ

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━