บทที่10

หลังได้เห็นกับตาว่าความรักที่เหลียงหยวนโจวมีต่อเสินหลีนั้น เธอก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีก

ความรักที่เธอมีต่อเหลียงหยวนโจว และตลอดหลายปีที่ผ่านมาความรู้สึกนั้นก็ถูกการดึงดันซ้ำแล้วซ้ำเล่าบั่นทอนจนแทบไม่เหลืออยู่ ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอยืนหยัดต่อไปได้อีกแล้ว

“เป็นไปไม่ได้!”

สายตาของเซี่ยงชินเฟินแน่วแน่ “หนูให้โอกาสเขาอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้เขายังทำให้หนูผิดหวังเหมือนเดิม ป้าจะไม่ห้ามหนูอีกแล้ว”

“โอกาสครั้งนี้ ถือว่าป้าเซี่ยงใช้บุญคุณช่วยชีวิตขอแทนหยวนโจวได้ไหม?”

สืออวี๋ถอนหายใจอยู่ในใจ จริงๆแล้วเธอทำแบบนี้ ก็เพียงแค่ยืดเวลาการเลิกราของตัวเองกับเหลียงหยวนโจวออกไปเท่านั้น แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม

คนสองคนที่ไม่ได้รักกันแล้ว จะเดินไปด้วยกันต่อได้อย่างไร?

ท่ามกลางสายตาวิงวอนของเซี่ยงชินเฟิน สุดท้ายสืออวี๋ก็พยักหน้า “ได้ค่ะป้าเซี่ยง หนูสัญญากับป้าว่า ถ้าภายในหนึ่งเดือนเหลียงหยวนโจวตัดขาดกับเสินหลีได้จริง หนูจะยกโทษให้เขา”

พูดแบบนี้ เพราะว่าในใจเข้าใจดูว่า เหลียงหยวนโจวไม่มีทางทอดทิ้งเสินหลีเพื่อเธอ

เมื่อเห็นเธอตกลง เซี่ยงชินเฟินก็โล่งใจ รีบหยิบกำไลที่เตรียมมาออกจากกระเป๋า

“นี่เป็นของที่ยายของหยวนโจวให้ป้า ป้าเองก็ไม่มีของมีค่าอะไร นี่ถือเป็นของขวัญงานแต่งที่ป้าส่งให้หนู หนูอย่ารังเกียจเลยนะ”

กำไลหยกนั้นส่องประกายใต้แสงไฟ แค่ดูก็รู้ว่ามีมูลค่ามาก

สืออวี๋ผลักกำไลหยกกลับไป “ป้าเซี่ยงคะ ของชิ้นนี้มีค่ามากเกินไป หนูรับไม่ได้หรอกค่ะ”

“ไม่หรอก ก็แค่กำไลอันหนึ่งเอง”

สืออวี๋ส่ายหัว ไม่ยอมเอา เซี่ยงชินเฟินจึงได้แต่เอาเก็บไว้

หลังจากส่งเซี่ยงชินเฟินขึ้นแท็กซี่แล้ว สืออวี๋จึงกลับบ้าน

ไม่รู้ว่าเซี่ยงชินเฟินใช้วิธีไหน หลายวันมานี้ เหลียงหยวนโจวล้วนกลับมาทุกวัน

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับสืออวี๋ ก็มักจะทำหน้าเย็นชา และไม่คิดจะเป็นฝ่ายเริ่มคุยกับเธอ

เสินหลีเหมือนจะโทรหาเขาตลอด แต่แปลกที่เหลียงหยวนโจวไม่รับสักสายเลย

สืออวี๋ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป แต่เธอก็ไม่สนใจ ทำเหมือนเขาเป็นคนล่องหน

แค่ทนให้ครบหนึ่งเดือน เธอชดใช้บุญคุณที่เซี่ยงชินเฟินช่วยชีวิตแล้ว ก็ได้ปลดปล่อยแล้ว

เธอไม่เคยคิดเลยว่า มีวันหนึ่งที่เธอตัดสินใจเตรียมจะไปจากเหลียงหยวนโจว มันจะรู้สึกเหมือนได้รับการปลดปล่อย

ไม่คิดไกลไปกว่านี้ เธอก็จดจ่อกลับไปอ่านเอกสารต่อ

สุดสัปดาห์ เซี่ยงชินเฟินมาคุยปรึกษาหารือเรื่องแต่งงานกับพวกเขา

พอรู้ว่าเหลียงหยวนโจวกับสืออวี๋ต่างไม่ใส่ใจนัก เธอเลยจัดการแทนเอง

สืออวี๋กับเหลียงหยวนโจวนั่งแยกกันที่สองฝั่งของโซฟา ซ้ายคนขวาคน แบ่งเขตกันอย่างชัดเจน

เทียบกับคู่รักที่กำลังจะแต่งงานแล้ว กลับเหมือนสามีภรรยาที่ความสัมพันธ์แตกสลายและกำลังจะหย่ากัน

เซี่ยงชินเฟินนั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขา เอาตัวอย่างการ์ดเชิญที่ตัวเองเลือกเสร็จให้พวกเขาเลือก เหลียงหยวนโจวเลือกอันที่เชยที่สุด ใบหน้าไร้ความใส่ใจ

“เอาอันซ้ายบนก็แล้วกัน”

สืออวี๋เหลือบมอง พบว่าการ์ดนั้นมันดูแก่หน่อย มีแค่ตัวอักษรฮี่[1]ใหญ่ๆตัวหนึ่ง ไม่มีลวดลายตกแต่งใดๆ เหมาะกับรสนิยมผู้ใหญ่ยุคก่อน การ์ดอื่นล้วนสวยกว่านี้หมด

เซี่ยงชินเฟินจิกตาใส่เขา ก่อนหันไปมองสืออวี๋ “สืออวี๋ หนูชอบอันไหน เอาที่หนูชอบ”

มองดูท่าทีที่กระตือรือร้นของสืออวี๋ สืออวี๋อยากบอกกับเธอจริงว่าไม่จำเป็น สภาพนี้ของเธอกับเหลียงหยวนโจว จะแต่งงานแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง?

ลังเลไปครู่หนึ่ง ก็ไม่พูดคำพวกนี้ออกมา เพราะเธอตอบตกลงเซี่ยงชินเฟินว่าจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง

ตอนนี้เธอก็เพิ่งเข้าใจความรู้สึกที่ถูกคนบังคับนั้นมันเป็นอย่างไร

“เอาตามที่เขาเลือกก็ได้ค่ะป้า”

เซี่ยงชินเฟินพยักหน้าแล้วยิ้ม “โอเค งั้นก็ตามนี้นะ”

หลังจากคุยเรื่องของชำร่วยเสร็จ เซี่ยงชินเฟินจึงยิ้มแล้วจากไป

ทันทีที่เธอออกไป ห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบ

สืออวี๋ดูเวลา สี่ทุ่มกว่าแล้ว

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━