บทที่11

สีหน้าเธอเรียบเฉย ทำให้เหลียงหยวนโจวรู้สึกเบื่อสุดๆ หัวเราะเยาะแล้วเข้าไปที่ห้องครัว

ตอนนี้แกล้งทำเป็นใจกว้าง ก็แค่เพื่อจะแต่งงานกับเขา

รอทั้งสองแต่งงานแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะเสแสร้งขนาดไหน

กลับไปถึงห้อง สืออวี๋ก็เปิดคอมพิวเตอร์ ปรับอารมณ์ให้สงบแล้วทำงานต่อ

ในวันต่อๆ มา เธอก็ยุ่งอยู่กับงาน กลับบ้านดึกทุกวัน เหลียงหยวนโจวไม่ก็นั่งดูเอกสารอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ไม่ก็ยังไม่กลับ

ทั้งสองอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน แต่สองสามวันมานี้คุยกันยังไม่ถึงห้าประโยคเลย

ถ้าเป็นแต่ก่อน สืออวี๋คงทนไม่ได้ ต้องเป็นคนไปง้อขอคืนดีเหลียงหยวนโจวแล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกสบายใจ ไม่รู้สึกอึดอัดสักนิดเลย

เหลียงหยวนโจวเองก็สังเกตเห็นเหมือนกัน ครั้งนี้เขาย้ายกลับมา สืออวี๋ปฏิบัติกับเขาเย็นชามากขึ้น

ทำอาหารก็ทำแค่ของตัวเอง ตอนกลางคืนก็ไม่เปิดไว้ให้เขา เขาไปงานสังสรรค์กลับมาก็ไม่ทำต้มยาแก้เมาค้างให้เขา เขาไม่กลับมาทั้งคืนก็ไม่ถามเหตุผล

พวกเขาเหมือนรูมเมทที่จำเป็นต้องเช่าอยู่ด้วยกันเพราะไม่มีเงิน ต่างคนต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน และแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กันเลย

แต่เหลียงหยวนโจวกลับสบายใจมาก เพราะตอนนี้เขาไม่ได้รักสืออวี๋แล้ว ก็ไม่อยากเปลืองแรงไปง้อเธอ

พอถึงวันหยุด เซี่ยงชินเฟินก็มาหาพวกเขาโดยตนเอง และไปถ่ายรูปพรีเวดดิ้งกับพวกเขา

หลังถ่ายชุดแรกเสร็จ สืออวี๋นั่งแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก เหลียงหยวนโจวก็นั่งเเล่นโทรศัพท์บนโซฟาด้านหลังเธอ

พึ่งแต่งงานเสร็จ ทันใดนั้นสีหน้าของเหลียงหยวนโจวก็เปลี่ยนไป ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “พรีเวดดิ้งค่อยถ่ายวันอื่น ตอนนี้ผมมีเรื่องเร่งด่วน”

สืออวี๋ยังไม่ได้พูดอะไร เซี่ยงชินเฟินก็รีบแย่งโทรศัพท์เขามา พูดด้วยความโกรธ “เรื่องอะไรจะไปสำคัญกว่าการถ่ายพรีเวดดิ้ง？！บริษัทแกจะล้มละลายหรือไง?!”

เมื่อกี้เธอนางอยู่ข้างๆ ก็เหลือบมองเห็นผู้หญิงที่เรียกว่าเสินหลีนั้นส่งข้อความหาเหลียงหยวนโจวตลอด แม้ว่าเหลียงหยวนโจวจะไม่ตอบ แต่สีหน้ากลับกังวลอย่างเห็นชัดเจน

“แม่ เอาโทรศัพท์คืนฉัน เสินหลีเธอจะกระโดดตึก ชีวิตคนยังไม่สำคัญกว่าการถ่ายรูปพรีเวดดิ้งหรือไง?!”

เซี่ยงชินเฟินเยาะเย้ย “กระโดดตึก? งั้นก็ให้เธอกระโดดสิ ชู้สาวที่ไร้ยางอายและทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่นแบบนี้ อยู่ต่อก็มีแต่จะทำให้คนรู้สึกขยะแขยง!”

“แม่ แม่พอได้แล้วหรือยัง?! ถ้าวันนี้แม่ไม่ให้ผมไป งานผมก็จะไม่แต่งงาน!”

สีหน้าของเหลียงหยวนโจวมืดครึ้ม ออร่ารอบกายเต็มไปด้วยความกดดันและน่ากลัว

“เหลียงหยวนโจว แกพูดอีกรอบสิ！”

เซี่ยงชินเฟินมองเขาด้วยสายตาโกรธจัด ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบและตึงเครียดขึ้น

สองแม่ลูกสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร

ห้องแต่งหน้าเงียบสนิท พนักงานรอบๆ ก็เบาลมหายใจลงโดยไม่รู้ตัว ทุกวินาทีเหมือนกลายเป็นล่าช้ามาก

ทันใดนั้น เสียงส้นสูงดังขึ้น

สืออวี๋เดินไปข้างๆ เซี่ยงชินเฟิน เอาโทรศัพท์คืนจากมือของเขา

“สืออวี๋……หนู……” เซี่ยงชินเฟินมองดูเธอด้วยความตกตะลึง ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร

สืออวี๋ไม่มองเซี่ยงชินเฟิน ส่งโทรศัพท์ให้เหลียงหยวนโจว “คุณไปเถอะ”

สีหน้าเธอเรียบเฉย ไม่ได้อาละวาด ไม่ได้ผิดหวังหรือเสียใจ ดวงตาที่มองดูเหลียงหยวนโจวไม่มีอารมณ์ใดๆ

เหมือนมองคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

เหลียงหยวนโจวหายใจตึงขึ้น แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็รับโทรศัพท์จากมือสืออวี๋ แล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอกโดยไม่ลังเล

มองดูแผ่นหลังของเขา สืออวี๋พลางนึกถึงวันที่ถูกตระกูลสือไล่ออกมา มันหนาวมาก มือของเขาแห้งแต่ร้อนอุ่น จับมือเธอแล้วเดินออกไป

ตอนนั้นเธอก็มองแผ่นหลังเขาแบบนี้ ตอนนั้นสิ่งที่คิดอยู่ในใจคือ ต่อไปเขาก็คือที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเธอแล้ว

แต่ตอนนี้ เธอทำได้เพียงมองดูเขาเดินไปหาผู้หญิงอีกคน

เธอห้ามไม่ได้ และไม่อยากห้าม

เซี่ยงชินเฟินหันมองสืออวี๋ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแล้วเศร้าโศก “สีอวี่……”

สืออวี๋ยิ้มจางๆ หันมาปลอบใจเธอ “ป้าเซี่ยง หนูรู้ว่าป้าจะพูดอะไร ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่เป็นไรค่ะ อีกอย่างรูปพรีเวดดิ้งก็ถ่ายไปชุดหนึ่งแล้ว พอแล้วค่ะ”