บทที่ 103 เขาไม่ได้ฆ่าเธอ

ตอนที่มณิกาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาแปดโมงเช้าของอีกวันแล้ว

ภายในห้องนอกจากวิไลพัณณ์ก็ยังมีวายุ

ทั้งสองคนเฝ้าเธอตลอดทั้งคืน

มณิกาตื่นขึ้นมา ลืมตาขึ้น เพียงแค่รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว

"เฮ้ย มณิกา ในที่สุดคุณก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว?"

วิไลพัณณ์เห็นมณิกาฟื้นแล้ว โวยวายเสียงดังแล้ว

วายุลุกขึ้นมาทันที วางมือลงบนหน้าผากของเธอ เห็นว่าไข้ของเธอลดลงแล้ว ก็พูดถามว่า : "คุณรู้สึกเป็นยังไงบ้าง"

"ฉันกลับมาได้ยังไงกัน?"

มณิกาเอ่ยถามออกประโยคหนึ่งทันที แล้วก็ยกมือที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมา รู้สึกเจ็บข้อมือ

"มืดดึกดื่นแล้วคุณยังไม่กลับมา วายุก็เลยพาคนออกไปตามหาคุณ "

วิไลพัณณ์นั่งลงข้างเธอ เบ้าตาแดงก่ำที่แบกรับความเจ็บปวดไว้ "โชคดีที่คุณไม่เป็นอะไร ไม่งั้นฉันคงรู้สึกผิดต่อคุณแย่"

วิไลพัณณ์ที่เกิดในตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวยปกติแล้วก็จะยโสโอหัง แต่เธอเป็นเพราะชอบวายุ และมณิกาก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับวายุด้วย ก็สามารถช่วยนัดเดทให้เธอกับวายุได้ เพราะงั้นจึงชอบมณิกาอย่างมาก

แม้ว่านิสัยจะยโสโอหัง แต่ภายใต้การแสดงออกต่อหน้าสาธารณชนก็มีจิตใจที่ใจดีอยู่ด้วย

"เขาเป็นคนพาฉันกลับมา?"

มณิกานึกถึงผู้ชายสวมหน้ากากคนนั้นในวันนั้น สายตาเคร่งขรึมแล้ว

"มีอะไรเหรอ?"

วายุสังเกตถึงความผิดปกติ พูดถาม : "บาดแผลของคุณใครเป็นคนจัดการให้คุณ?"

"ฉันเอง"

เธอพูดแค่คำเดียว

วายุก็ไม่ได้ถามอะไรอีกมากมาย

ตอนที่อยู่บนเขา ล้วนแต่จะพกกริชติดตัวไปด้วย

วายุคิดว่าเมื่อคืนมณิกาก็พกกริชขึ้นเขาไปด้วย เพียงแต่ตำแหน่งที่เธอล้มลงมาอยู่ข้างเนินเขาสูงชัน กริชอาจจะตกลงไปในภูเขาแล้ว

"ไม่เป็นอะไรแล้วก็ดี"

เห็นเธอปลอดภัยไม่ได้เป็นอะไร วายุก็หายห่วงแล้ว พูดว่า : "สองวันนี้คุณก็พักผ่อนให้ดีๆ เรื่องอื่นๆ คุณก็ไม่ต้องไปมีส่วนร่วมแล้ว"

"อืม โอเค"

เธอเสียเลือดแล้ว ค่อนข้างอ่อนเพลีย และก็ไม่อยากขยับ

หัวหน้าหมู่บ้านต้มไก่ให้เธอตัวหนึ่ง ต้องการให้เธอบำรุงร่างกาย

ตอนบ่ายชาวบ้านมาเยี่ยมมณิกา ชาวบ้านนำไข่ไก่ หรือไม่ก็ไก่เป็ดห่านปลาของจำพวกนี้มาให้อย่างกระตือรือร้น

ถึงอย่างไรอยู่ในชนบท ก็มีเพียงสิ่งของเหล่านี้

มณิกาประทับใจในความซื่อสัตย์และความกระตือรือร้นของชาวบ้านมาก ในใจมีความสุขอย่างมาก

พักผ่อนสองวันแล้ว วิไลพัณณ์คอยปรนนิบัติมณิกา ยิ่งใส่ใจมากกว่าเมื่อก่อนซะอีก

มณิการู้สึกเพลิดเพลินอย่างมาก

วันนี้ ตอนที่ตกกุ้งแดงอยู่ที่บ่อน้ำหน้าประตู เธอก็ได้เจอกับชายสวมหน้ากากอีกครั้งแล้ว

เห็นชายสวมหน้ากากเดินถือไม้เท้าผ่านบ่อหน้าที่อยู่ตรงหน้าไป เธอตะโกนพูดว่า : "คุณ หยุดนะ!"

เธอโยนแท่งไม้เล็กที่ตกกุ้งแดงทิ้งไป ลุกขึ้นวิ่งเหยาะๆ ไปตรงหน้า เดินมาถึงตรงหน้าของชายสวมหน้ากากแล้ว พูดถามว่า : "วันนั้นฉันช่วยเหลือคุณไว้ ทำไมคุณถือทิ้งฉันไว้บนภูเขาล่ะ?"

คนดีกลับว่าไม่ได้รับผลตอบแทนที่ดี นี่เขาเล่นอะไรอยู่วะ?

ในใจของเธอนั้นโกรธอย่างมาก!

ชายสวมหน้ากากถือไม้เท้า โค้งงอร่างกายลง ไม่มองมณิกา ทำเพียงแค่ม้วนแขนเสื้อขึ้น ชี้ไปที่รอยด่างบนแขน : "วันนั้นผม......รีบลงจากเขาไปหาคนมาช่วยคุณ ตกไปยังด้านล่างของเนินเขาแล้ว"

มณิกาเห็นรอยแผลเป็นที่แขนขวาของเขา แล้วก็เห็นเขายกแขนซ้ายมาอีก ด้านบนก็มีรอยแผลเป็นเล็กน้อย ก็เชื่อแล้ว

"ก็ได้ ฉันคิดว่าคุณเนรคุณหนีไปแล้วซะอีก"

ความทุกข์ที่มณิกาเก็บอยู่ในใจมาสามสี่วันนี้ในที่สุดก็ปล่อยวางลงแล้ว แล้วก็พูดกับชายสวมหน้ากากว่า : "ไปกัน เราไปตกกุ้งแดงกัน คืนนี้จะพาคุณไปกินหม่าล่ากุ้งแดง"

ตามที่ชาวบ้านพูดถึงสถานการณ์ในครอบครัวของชายสวมหน้ากากแล้ว เธอรู้ว่าชายสวมหน้ากากก็มีอายุประมาณ 20-30 ปีโดยประมาณ ยังวัยรุ่นมาก น่าจะมาตกกุ้งด้วยกันได้

เพราะงั้นจึงคิดอยากจะพาเขาไปตกกุ้งแดงด้วย กลางคืนกินหม่าล่ากุ้งแดง