บทที่ 104 เกิดมาเตี้ย โทษผมเหรอ?

แรสเบอร์รีเป็นภาษาถิ่นใช้เรียกชื่อผลไม้ และมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ราสป์เบอร์รี

เธอเกรงว่าวายุฟังไม่เข้าใจ

"ในสมองคุณมีแต่คำว่ากินสินะ?"

ทั้งสองคนกำลังถือร่มอยู่ และเขามองดูเธอ โดยมีฝนตกลงมาตรงกลางระหว่างร่มราวกับม่านฝนบางๆ ทำให้ทุกอย่างสวยงามขึ้นเล็กน้อย

"ไม่ใช่ของกินเหรอ? เห้อ ฉันก็ไม่ใช่พยาธิในท้องคุณสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่าคุณให้อะไรมา"

มณิการู้สึกว่าวายุกำลังอุบเอาไว้ แต่ก็ยังเอื้อมมือไปรับของ

กลับกลายเป็นกล่องเล็กๆ ที่ประณีต เธอก้มหน้าลงแล้วดมกลิ่น กลิ่นวานิลลาอ่อนๆ กลิ่นหอมมาก

"นี่คือยาที่ผมให้แพทย์แผนจีนโบราณที่อยู่หมู่บ้านใกล้เคียงปรุงมาให้ เร่งการสมานแผล ซ่อมแซมรอยแผลเป็น"

เด็กผู้หญิงต่างก็รักสวยรักงาม ไม่ชอบทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนตัว

วายุก็ไปขอยาครีมนี้จากแพทย์แผนจีนแล้ว

"จุ๊ๆๆ ......"

มณิกาเปิดกล่องดู เห็นข้างในเป็นสีขาวขุ่น และมีกลิ่นหอมสดชื่นของครีม อดไม่ได้ที่จะแซวว่า "ดีขนาดนี้? งั้นฉันรับไว้นะ"

เธอปิดฝากล่องและใส่กล่องยาเล็กๆ ลงในกระเป๋าของเธอ

ทันใดนั้น ก็เงยหน้ามองเขา "ว่ามาสิ มีอะไรจะขอฉันเหรอ?"

ทำดีหวังผลตอบแทน

วายุเขาจะเป็นคนดีอะไรล่ะ?

วินาทีที่แล้ว ผู้ชายที่เย็นชามีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้า แต่ครู่ต่อมาก็อึมครึมไร้ความรู้สึกเล็กน้อย ทั้งตัวก็ราวกับน้ำแข็ง เย็นยะเยือกอย่างมากที่สุด

เขาเหลือบมองมณิกาด้วยสายตาที่เย็นชา เดินอ้อมเธอไปเลย

มณิกายืนอยู่ที่เดิม มองเขาเดินเหยียบโคลนมุ่งตรงไปข้างหน้า อดไม่ได้ที่จะสงสัย "แปลกจัง ยังดีๆ อยู่เลย โกรธอะไรอีกแล้วล่ะ?"

หรือเป็นเพราะเธอไม่ได้พูดขอบคุณเขาอย่างงั้นหรือ?

เธอเดินตามวายุไปที่โรงเรียน เพราะทางเดินค่อนข้างไกล ทั้งสองเดินเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงกว่าจะไปถึงโรงเรียน

แม้ว่าฝนตกหนัก พายุฝนตกลงมาอย่างรุนแรง ฝนเม็ดใหญ่หล่นลงพื้นสาดซัดและน้ำกระเซ็นทำให้มีเสียงดัง แต่ก็ไม่สามารถกลบเสียงเด็กอ่านหนังสือในโรงเรียนได้

เด็กๆ กำลังอ่านออกเสียงดัง ซึ่งเป็นความหมายของคำว่า "ฉันไม่สนสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ภายนอก สนแต่เรียนรู้หนังสือเท่านั้น"

โรงเรียนที่ไม่ค่อยมีความพร้อมโกโรโกโส สร้างด้วยอิฐโคลน มุงกระเบื้องด้วยอิฐ ฝนโปรยปรายจากชายคา และบนหลังคาก็มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อกันฝนสีน้ำเงินกำลังเหยียบบันไดปีนขึ้นไปซ่อมหลังคา เพื่อไปอุดน้ำรั่ว

"ตอนฉันยังเด็ก ก็เรียนโรงเรียนแบบนี้แหละ"

มณิกายืนอยู่ในสายฝน มองดูฉากตรงหน้า ราวกับย้อนไปในวัยเด็ก

และวายุเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย แม้แต่ในวัยเด็กก็ไม่เคยได้รู้สึกว่ามีน้ำรั่วในชั้นเรียนกะทันหันในระหว่างเรียน

ทั้งสองคนเพื่อที่จะไม่รบกวนเด็กๆ ในขณะที่กำลังเรียนอยู่ ก็มองดูไกลๆ จากนั้นไปเก็บกวาดทำความสะอาดห้องสมุดให้ใหม่

แน่นอน น้ำรั่วในห้องสมุดอย่างรุนแรง

มีหนังสือบริจาคส่วนหนึ่งยังไม่แกะ บางส่วนก็แกะแล้วบ้าง หนังสือมากกว่าสิบเล่มเปียกน้ำแล้ว

มณิกาหาสิ่งของมารองรับน้ำไม่ได้ ทำได้เพียงยืนกางร่มหน้าชั้นหนังสือป้องกันหนังสือเท่านั้น

โรงเรียนมีสี่ชั้น ป.1 และ ป.2 เรียนด้วยกัน ส่วน ป.3 ป.4 ป.5 ก็เรียนคนละชั้น มีครูเพียงสองคนเท่านั้น

ในสภาพแวดล้อมที่ยากลำบากเช่นนี้ คุณครูสองคนเพื่อเด็กนักเรียนในโรงเรียน 40-50 คน ต้องทุ่มเทอย่างหนัก

มณิการู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก