บทที่ 105 ผู้ชายสวมหน้ากากมีปัญหา

มณิกาไม่ชอบรูปนี้เอามากๆ ต้องการจะลบทิ้ง แต่สักพักกลับถูกวายุแย่งมือถือไป "พอแล้ว ผมช่วยคุณถ่าย"

เขาเอามือถือไป ให้มณิกาถ่ายรูปตัวเองคนเดียว

จากนั้นเอารูปที่ถ่ายได้ให้มณิกาดู เธอพยักหน้าอย่างพอใจ แต่เปิดดูอัลบั้มรูป และถามว่า: "รูปเมื่อกี้ล่ะ?"

"ลบไปแล้ว"

ชายหิ้วร่มเดินไปข้างหน้าแล้วพูดอย่างส่งเดชออกมาคำหนึ่ง

"โอเค ลบแล้วก็ลบ ยังไงก็ไม่น่าดูหรอก"

มณิกาพูดพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง และเอารูปที่วายุถ่ายตั้งกำหนดให้เป็นหน้าจอโทรศัพท์

......

ตอนค่ำ ฟ้าร้องและฟ้าผ่า พายุฝนเทลงมา

มณิกานอนอยู่บนเตียงไม่รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย อยู่จนถึงตี 4-5 ถึงจะหลับไป

"มณิกา มณิกา เกิดเรื่องแล้ว รีบลุกขึ้น รีบลุกขึ้น"

ไม่รู้กี่โมงแล้ว มณิกาที่กำลังฝันอยู่ถูกวิไลพัณณ์ผลักสองสามครั้ง ตื่นขึ้นมา ถามอย่างงุนงงว่า: "มีอะไรเหรอ?"

ลืมตาและเห็นวิไลพัณณ์กังวล ร้อนรนอย่างมาก

"พายุฝนหนักมากเลย เกิดโคลนถล่ม โรงเรียนบนเนินเขาทรุดตัวลงแล้ว เด็กๆ และคุณครูที่ไปโรงเรียนตั้งแต่เช้ายังอยู่ในนั้น เรียกคนในหมู่บ้านมาช่วยแล้ว ให้เราไปแจ้งผู้คนในหมู่บ้านพรารักษ์ให้อพยพ"

เพราะหมู่บ้านบุริมพิสัยตั้งอยู่ระหว่างภูเขาสองลูก และระยะห่างระหว่างภูเขาก็กว้างมาก แม้ว่าโคลนถล่มก็ไม่มีผลกระทบใดๆ

แต่หมู่บ้านพรารักษ์อยู่ใกล้เชิงเขา ถ้าเกิดโคลนถล่ม ผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ

"โคลนถล่มเหรอ?"

ใจของมณิกาเต้นแรงขึ้นในทันใด ตกใจจนหายง่วง ลุกขึ้นมาจากเตียง "ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?"

"ใช่ ฉันก็ตกใจหมดเลย อาสาสมัครหลายคนที่มาที่นี่ต้องการจะไป แต่ตอนนี้ฝนตกหนักมาก พวกเขาอยากไปแต่ไปไม่ได้"

วิไลพัณณ์ก็ร้อนใจเช่นกัน

เธอถูกเลี้ยงมาอย่างดีตั้งแต่เด็ก สภาพครอบครัวดี ไม่ลำบากตั้งแต่เด็ก

ครั้งนี้ที่มาอำเภอศิศิรนคร เธอเบื่อที่จะอยู่ในเมืองเหมือนกัน อยากสัมผัสชีวิตสักหน่อย

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้เจอเหตุการณ์โคลนถล่ม

มณิกาลุกขึ้นจากเตียงทันที เปลี่ยนเสื้อผ้า ออกจากบ้านพร้อมกันกับวิไลพัณณ์

ยืนอยู่ใต้ชายคานอกห้องโถง มองข้างนอกฝนตกหนัก ราวกับว่าท้องฟ้าได้แตกเป็นรูและเทน้ำลงไป ซึ่งทำให้คนเป็นกังวล

"พวกวายุล่ะ ไปโรงเรียนกันหรือยัง?"

มณิกาเป็นกังวลสถานการณ์ในโรงเรียน จึงถามขึ้นมา

"อืม ไปแล้ว"

"งั้นเราไปรีบไปหมู่บ้านบุริมพิสัยกัน ถ้าไปสายก็จะเกิดเรื่องได้" มณิกาพูดกับวิไลพัณณ์

ทั้งสองเดินออกจากสนามด้วยกัน เหยียบถนนที่เป็นโคลน ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องรองเท้าแฉะ รีบตรงดิ่งไปที่หมู่บ้านพรารักษ์

"วิไลพัณณ์ วิไลพัณณ์? วิไลพัณณ์ ยืนอยู่ตรงนั้น!"

ทั้งสองยังเดินไปไม่ไกล เสียงจากด้านหลังก็ดังขึ้น

ทั้งสองคนหันหน้าไปมองตามเสียง ก็พบชยธรสวมเสื้อกันฝนเดินมาทางนี้ ชี้ไปที่วิไลพัณณ์และพูดอย่างโกรธเคืองว่า: "ฝนตกหนักขนาดนี้ แกมาทำอะไร?"

"พ่อ หัวหน้าหมู่บ้านขอให้ฉันและมณิกาแจ้งคนในหมู่บ้านพรารักษ์ให้อพยพ คุณจะไปกับเราไหม?"

ฝนตกหนักมาก เสียงดังตูมๆ อยู่บนร่ม เสียงดังก้องกังวาน ดังนั้นเวลาที่พวกเขาคุยกันก็จะต้องตะโกนเสียงดัง ถึงจะทำให้อีกฝ่ายได้ยินเสียง

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกจะไปหมู่บ้านพรารักษ์ ที่นั่นอันตรายเกินไป แกกลับมากับฉัน!"