บทที่ 107 หลบหนีจากสภาพที่อับจน

ทั้งสองคนจ้องมองซึ่งกันและกัน ฝากความหวังไว้ที่ต้นไม้นั้น

แต่ต้นไม้ต้นนั้น กลับเกิดอยู่ข้างขวา ก็จะเป็นฝั่งที่อยู่ของชายสวมหน้ากาก

มณิกาเอื้อมขยับไปข้างขวา พยายามให้ตนเองมีโอกาสที่จะสามารถไปจับต้นไม้ต้นใหญ่นั้นได้ เพราะว่านั่นอาจจะเป็นโอกาสในการอยู่รอดเพียงอย่างเดียว

แต่เป็นไปได้มากที่ชายสวมหน้ากากอาจจะเป็นสิ่งขัดขวางที่ใหญ่ที่สุดในการอยู่รอดของเธอ

ทั้งสองคนล้วนเขยิบชิดใกล้ไปยังข้างขวา เห็นกับตาว่าใกล้จะถึงต้นไม้นั้นแล้ว แต่เพราะว่าทั้งสองคนล้วนอยู่ข้างขวา น้ำหนักเพิ่มมากขึ้น น้ำที่ซัดอยู่อย่างเชี่ยวกราก ก็เลยทำให้ไม้ท่อนใหญ่อยู่ดีๆเอียงไป ไหลจนกลายเป็นแนวตั้ง

แป๊บเดียวก็ทำให้ระยะห่างแนวขวางของพวกเขาที่มีความห่างจากต้นไม้นั้นยิ่งไกลออกไป

"ฉันดึงคุณไว้ คุณปล่อยมือ"

มณิกาจับมือของชายสวมหน้ากากไว้ ให้เขาปล่อยไม้ท่อนใหญ่ว่ายออกไปยังริมแม่น้ำโดยตรง แม้เป็นเพียงการต่อสู้ดิ้นรนแค่เล็กน้อย ก็จะสามารถได้รับโอกาสในการอยู่รอด

ในเวลานี้ยามนี้ มณิกาไม่มีทางเลือก แม้เป็นเพียงโอกาสในการอยู่รอดเส้นทางเดียว แม้ชายสวมหน้ากากสามารถอยู่รอดได้ จากนั้นตัดเชือก ตัดทางอยู่รอดของเธอ เธอก็ต้องช่วงชิงไว้เช่นกัน

เพราะว่า......

เธอไม่อยากตาย!

ดวงตาคู่นั้นที่อยู่ภายใต้หน้ากากของชายสวมหน้ากากมีความหมายลึกซึ้งจ้องมองมณิกาหนึ่งที จากนั้นปล่อยมณิกาออกไปโดยตรง

ระหว่างทั้งสองคนผูกเชือกไว้เส้นหนึ่ง หลังจากปล่อยออกทุ่มแรงต่อสู้ดิ้นรนไปยังข้างขวา

สิบเมตร......

หกเมตร......

สามเมตร......

หนึ่งเมตร!!!

ระยะห่างสิบเมตร เพียงแค่พริบตาเดียวก็ถึงแล้ว แต่ในเวลานี้ชายสวมหน้ากากห่างกับต้นไม้นั้นยังมีระยะห่างช่วงหนึ่ง

มณิกาตกใจจนในใจตึงเครียดมาก ตื่นเต้นไปทั้งตัวเหลือเกิน กังวลว่าจะพลาดโอกาสอีก

แต่อยู่ท่ามกลางวิกฤตที่อันตรายอย่างใหญ่หลวง อยู่ดีๆชายสวมหน้ากากคว้ามีดสั้นออกมาด้ามหนึ่ง จับไว้ในมืออย่างแน่น ตอนที่เกือบจะเฉียดไหล่เขาผ่านต้นไม้นั้นไป มีดสั้นที่อยู่ในมือแทงลงไปอย่างกะทันหันจมเข้าไปในลำต้น

มณิกาปล่อยไม้ท่อนใหญ่ที่เธอเกาะอยู่ออกทันที เพื่อจะได้หลีกเลี่ยงแรงกระแทกที่รุนแรงเกินไป ซัดชายสวมหน้ากากไปด้วย สูญเสียโอกาสในการต่อสู้ดิ้นรนครั้งสุดท้ายไปเลย

ผู้ชายทุ่มสุดแรง ถึงแม้มณิกาจะสร้างความกดดันให้กับเขา เขายังคงยื่นมือเกาะลำต้นไม้ไว้ ปีนขึ้นไปทีละนิด หนีรอดจากอันตรายได้อย่างสำเร็จ!

มณิกายังอยู่ในน้ำ เธออาศัยแรงพลังของเชือก ดึงเชือกไว้ทีละนิดปีนเข้าไปยังข้างหน้าของชายสวมหน้ากาก

แต่ชายสวมหน้ากากกลับยกมีดสั้นที่อยู่ในมือขึ้น เพียงแค่เขาสะบัดเบาๆหนึ่งที มณิกาก็จะถูกซัดไปตามแม่น้ำ!

หัวใจเธอเต้น ตึงๆ ไม่เคยมีเวลาไหนจะมีความปรารถนาอยากอยู่รอดเต็มเปี่ยมเช่นดั่งเวลานี้มาก่อน

มณิกาไม่ได้พูด ว่ายต่อเข้าไปยังข้างกายของเขา เห็นกับตาว่าชิดใกล้แล้ว แต่มีดสั้นที่ชายสวมหน้ากากถือไว้ฟันลงมาโดยตรง

ชั่วขณะนั้น เธอล้วนใจหายแล้ว คล้ายดั่งเห็นความตายเลย

แต่ใจมณิกาไม่ยอม อยู่ในวินาทีสุดท้ายทุ่มแรงว่ายทวนน้ำ ยื่นมือไปจับอยากจะเกาะลำต้นไว้ แต่ยังคงประเมินแรงกระแทกของน้ำต่ำเกินไป

คนถูกซัดห่างออกไปอีกสิบเซนติเมตรเลย!

เธอ จะตายอยู่นี่แล้วจริงๆเหรอ?

ในสมองของมณิกาปรากฏเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ขึ้นมา

แต่ในเวลานี้ ชายสวมหน้ากากกลับจับมือของเธอไว้ทันที ดึงเธอเข้ามา ทั้งสองคนปีนขึ้นตามต้นไม้ที่เกิดเอียงๆอยู่ริมฝั่ง

ทั้งสองคนที่หมดเรี่ยวแรงนอนอยู่ริมฝั่ง เหนื่อยล้าจนไม่อยากทำการต่อสู้ดิ้นรนอีก

มณิกากลับถามว่า "ทำไมต้องช่วยฉัน?"

สุดท้ายในวินาทีนั้นที่มีดสั้นของเขาฟันลงไป เธอคิดว่าชายสวมหน้ากากจะตัดเชือก ทำให้เธอตกลงในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว แต่ใครจะรู้ผู้ชายเพียงแค่เก็บมีดสั้นขึ้นมา ยื่นมือจับเธอให้พ้นจากสภาพอันตราย

คำถามของเธอไม่ได้รับคำตอบจากชายสวมหน้ากาก

ทั้งสองคนก็นอนอยู่ริมฝั่งอย่างนี้ รอหลังจากฟื้นฟูแรงกำลังจึงลุกขึ้น มุ่งหน้าไปยังที่ไกลๆ

"ตกลงว่าคุณเป็นใครกันแน่?"