บทที่ 108 ถูกหมาป่ากัด

มณิกาพิงอยู่ลำต้นไม้ จ้องมองชายสวมหน้ากากที่ค่อยๆเดินออกไปไกล ความปรารถนาที่จะอยู่รอดที่แข็งแกร่งกระตุ้นเธอ สุดท้ายเธอก็ลุกขึ้นมา ติดตามอยู่ข้างหลังผู้ชายทีละก้าวๆ

ไม่นานฟ้าก็จะมืดแล้ว ยังอยู่ถิ่นทุรกันดาร ถ้าหากอยู่ที่นี่คนเดียวจริงๆ มณิกาไม่รู้ว่าตนเองจะต้องเผชิญหน้ากับสภาพการณ์อะไรอีก

แต่ เธอไม่อยากตาย!

ชายสวมหน้ากากที่เดินอยู่ข้างหน้าได้ยินเสียงดังขึ้นอยู่ข้างหลัง หันหน้าไปก็ได้เห็นมณิกาเดินซวนๆเซๆตามเข้ามา นัยน์ตาผู้ชายแว็บผ่านความแปลกใจ

แม้เขาไม่ได้พูด แต่กลับชะลอความเร็วลง

ผู้หญิงคนนี้ พลังชีวิตแข็งแกร่งจริงๆ

ทั้งสองคนเดินไปอีกนาน จนท้องฟ้าค่อยๆมืดลง มองไม่เห็นทางเลยสักนิด จึงได้หาสถานที่เหมาะสมเจอแห่งหนึ่งหลบฝนพักผ่อน

"แน่ใจว่าที่นี่ปลอดภัยเหรอ?"

นี่เป็นถ้ำแห่งหนึ่ง ถ้าเกิดโคลนถล่ม ปากถ้ำอาจจะถูกปิดได้ทุกเวลา

ถึงเวลานั้น ก็เท่ากับฝังคนทั้งสองไปเป็นๆ

มณิกานั่งอยู่กับพื้น พิงอยู่ที่ฝาผนัง ทั้งปากซีดและอ่อนแอจ้องมองเขา ถาม

"คุณก็ออกไปข้างนอกได้เช่นกัน"

ผู้ชายเหลือบตามองเธอหนึ่งที ก็ออกไปหาไม้แห้งสักหน่อย เอาไฟแช็กก่อไฟขึ้นมา

มณิกาที่เดินมานานมากทั้งหนาวทั้งเหนื่อย เธอที่หนาวจนสั่นริกๆในที่สุดก็ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นเล็กน้อย ก็เลยหลับคาที่ไปเลย

ผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอเอาไม้ท่อนหนึ่งแหย่เธอไปหลายๆที สังเกตเห็นตัวเธอสลบไม่ได้สติแล้ว ส่วนเขาจ้องมองไปยังรอยแผลนั้นที่อยู่บนแขนเธอ

เขาลังเลสักพัก เดินไปต่อหน้าเธอ ยื่นมือไปจับ จึงพบเห็นว่าเธอไข้สูงอยู่ เป็นไปได้มากจะเป็นการติดเชื้อที่แขน

ชายสวมหน้ากากหามีดสั้นที่อยู่บนตัวเธอเจอ ทั้งมองดูบาดแผลของเธออีก ในใจพัวพันกันอุตลุดว่าจะจัดการกับบาดแผลให้เธอไหม

แต่สุดท้ายยังคงไม่ได้ทำอะไรเช่นกัน พูดเพียงประโยคหนึ่งว่า "ไม่ฆ่าคุณ ก็ถือว่าเมตตาพอแล้ว"

......

มณิกาตื่นขึ้นมาอีกที เป็นตอนเที่ยงวันที่สองแล้ว

แม้ว่าสมองเลอะๆเลือนๆเหมือนเดิม แต่ตัวคนไข้ลดแล้ว บนแขนมีผ้าพันอยู่ผืนหนึ่งด้วย บาดแผลถูกคนจัดการเสร็จแล้ว

สิ่งที่โชคดีคือ ปากถ้ำไม่ได้ถล่มลงมาเช่นกัน

เธอรู้ว่า นี่เป็นสิ่งที่ชายสวมหน้ากากทำ

"ฮัลโหล มีคนอยู่ไหม? ชายสวมหน้ากาก คุณอยู่ไหม?"

นั่งอยู่ที่นั่นเรียกไปหลายที ไม่ได้รับการตอบกลับใดๆ เธอก็ไม่อยากเรียกอีกแล้วเช่นกัน

จ้องมองฟ้าหลังฝนข้างนอก ท้องฟ้าแจ่มใส มณิกาไม่กล้าล่าช้ากว่านี้อีก ลุกขึ้นทันทีมุ่งหน้าเดินไปยังทิศทางข้างนอกภูเขา

ในป่าลึกๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยหนาม ยากที่จะเดินได้ เธอท้องร้องจ้อกๆ

ลากร่างกายที่เหนื่อยล้าเดินอยู่ในป่าวันหนึ่ง หาผลไม้ป่ามาทำให้อิ่มท้องบ้างเล็กน้อย ดื่มน้ำในป่าสักหน่อย จึงพอถูๆไถๆประคองไปวันหนึ่ง

กลางคืน มณิกาหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเจอ ปืนขึ้นไปนอนอยู่บนต้นไม้ เพื่อจะได้หลีกเลี่ยงสัตว์ป่าจะมาจู่โจมเธอจนไม่มีที่หลบหนี

เหมือนอย่างที่คิด ถึงคืนดึก มณิกาได้ยินเสียงหอนของหมาป่าจริงๆ

เธอตกใจจนในใจสั่นระริก หวาดกลัวไม่เป็นสุข

เพียงอย่างเดียวที่เธอจะสามารถป้องกันตัวได้มีเพียงมีดสั้นด้ามหนึ่งที่ชายสวมหน้ากากทิ้งไว้ให้เธอ ตอนนี้เป็นตายให้ฟ้าลิขิตแล้ว

เธอที่ไม่มีความรู้สึกอยากจะนอนสักนิด พิงอยู่บนต้นไม้ พยายามลดความรู้สึกว่ามีตัวตนลง แต่เสียงหมาป่าหอนค่อยๆชิดใกล้ ทำให้เธอไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะอยู่ในป่าลึกๆ ถ้าหากเผชิญหน้ากับอันตราย สามารถพูดได้ว่าเรียกความช่วยเหลือไม่ได้สักที

"โฮ่ว~~"

ทันใดนั้น หมาป่าตัวหนึ่งเงยหน้าหอนยาว

เสียงใกล้มากๆ ทั้งชัดเจนอีกเป็นพิเศษ

ในใจมณิกาตึงเครียดมาก อยู่ในคืนมืดแบบนี้ไม่มีความรู้สึกว่าปลอดภัยเลยสักนิด

ในความคลุมเครือ เธอพบเห็นว่ามีแสงหลายจุดปรากฏออกมา พอรอเธอดูให้ละเอียดอดไม่ได้ที่จะเสียวสันหลัง

เพราะว่า......