บทที่ 111 ที่แท้วายุทำเป็นแต่โจ๊ก

แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร

จำเป็นต้องพูดว่า ผู้ชายคนนี้ยังถือว่าเป็นสุภาพบุรุษ มีมโนธรรมเล็กน้อย

เธอก็ทนไม่ได้ที่จะเพิกเฉยเช่นกัน

เดินกลับไปนั่งลงที่ข้างกายของวายุด้วยความโกรธ ใบหน้าเล็กขาวผ่องของเธอแดงเล็กน้อยเพราะโกรธมากเกินไป ทำให้ใบแก้มขาวผ่องของเธอก็ยิ่งสวยน่ารักขึ้น

วายุมองดูฉากเมื่อกี้นี้อยู่ในสายตา และถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า: "ในเมื่อโกรธ แล้วไปช่วยเขาทำไม?"

เมื่อชายสวมหน้ากากปรากฏตัว วายุต้องการกำจัดเขาโดยตรง แต่ทุกการกระทำต่อมาของมณิกาทำให้วายุรู้ว่า เธอเป็นผู้หญิงที่มีความคิดคนหนึ่ง และเขา ก็ไม่ควรที่จะก้าวก่ายเรื่องอะไรก็ตามของเธอ

นอกจากว่า......เธอจัดการไม่ได้

นี่ คือความเคารพพื้นฐานที่มีต่อมณิกา

"หึ เขา......ช่างมันเถอะ ฉันหิวมาก ถือสากับเขาก็คือเสียเวลาชีวิตของฉัน"

มณิกาแย่งเนื้อย่างเสียบไม้ในมือของวายุไปอย่างโกรธเคือง แล้วก็ทานอย่างเร่งรีบ แต่ยังถูกเนื้อย่างร้อนๆลวกปาก "ร้อนมาก น่ารำคาญ!"

เรื่องราวหลายอย่างรวมอยู่ด้วยกัน ทำให้เธอค่อนข้างโกรธ

ท่าทางนั้น เหมือนเด็กสาวข้างบ้านที่ได้รับความคับข้องใจ ทำให้คนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

วายุหยิบเนื้อย่างจากในมือของเธอ ใช้กริชหั่นชิ้นหนึ่ง เสียบอยู่ที่ปลายมีด เป่ามัน ต่อจากนั้นยื่นไปตรงริมฝีปากของเธอ "มา"

มณิกาหิวจนแทบจะเป็นบ้า ไม่ได้คิดมาก กัดคำหนึ่งโดยตรง ทันใดนั้น......ใบหน้าแข็งทื่อ ขมวดคิ้วแน่นมองไปทางวายุ "มัน......ไม่อร่อยเลย"

ไม่มีเกลือ ไม่มีรสชาติจริงๆ แต่เนื้อย่างนี้ก็ไม่อร่อยเกินไปแล้ว

"ไม่อร่อยเลยเหรอ?"

วายุเลิกคิ้ว กัดเนื้อชิมดูคำหนึ่ง คิ้วที่ดกดำก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา

เนื้อแห้งมาก มีกลิ่นไหม้ ถึงขนาดในเนื้อล้วนเต็มไปด้วยเลือด และข้างในดิบข้างนอกไหม้

ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มยากที่จะปรากฏความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

"วายุ นายทำเป็นแต่โจ๊กใช่หรือเปล่า?"

นึกย้อนถึงวันเหล่านั้นที่เขาอยู่ในห้องเดียวกันกับเขา รวมทั้งวันที่สองที่เพิ่งขึ้นเขา เขาก็จะเสิร์ฟโจ๊กให้กับเธอ

นอกเหนือจากโจ๊ก ก็คือโจ๊ก

ของสิ่งอื่นใด เขาก็ดูเหมือนจะไม่เคยทำมาก่อน

ความจริงถูกมณิกามองออกในทันที และดวงตาของวายุสั่นไหว"ไม่กินก็ช่างเหอะ"

ความเงียบของเขาทำให้มณิกาเข้าใจทันทีว่า ที่แท้วายุทำอาหารไม่เป็นจริงๆ ก็ทำเป็นแต่โจ๊ก!

"เอ่อ......อันที่จริงนะ ธุรกิจของนายก็ยุ่งมากขนาดนั้น สามารถที่จะทำโจ๊กได้ก็ดีมากแล้ว ดีมากแล้ว"

มณิกาพูดพอเป็นพิธีไปประโยคหนึ่ง ก็หยิบเนื้อย่างจากในมือของวายุไปอย่างเงียบๆ และกัดขึ้นมา

แม้ว่าเนื้อจะยังไม่สุก แต่เธอหิวมาก ต้องให้ท้องอิ่ม ทำได้เพียงทนต่อกลิ่นคาวไหม้ และเคี้ยวเพียงไม่กี่คำเท่านั้น

ถึงแม้ว่าจะหิวมาก แต่จำเป็นต้องบอกว่า......

แม่งโคตร......ไม่อร่อยเลย!

เธอสาบาน ยาพิษก็ยังไม่ได้กินยากขนาดนี้

"แหวะ...... แหวะ......"

มณิกาฝืนบังคับให้ตัวเองทานไปไม่กี่คำ ก็ทนไม่ไหวที่จะคลื่นไส้

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของวายุไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ก็กลับค่อนข้างสงสารเธอ

"ไม่อร่อยก็ไม่ต้องกินแล้ว"

วายุแย่งเนื้อย่างไปจากในมือของเธอ และยื่นปืนพกให้เธอ "เธอถือสิ่งนี้ไว้ ฉันไปหาของกินให้เธอ"

หลังจากนั้น เขามองไปทางชายสวมหน้ากากด้วยสายตาตักเตือน ลุกขึ้น และเดินออกไป