บทที่ 112 วายุกำลังจะบ้าตายแล้ว

อ้อมกอดอบอุ่นมาอย่างกะทันหัน มณิกานิ่งอึ้งก่อน ต่อจากนั้นก็ร้องไห้เสียงขึ้นมาอย่างกะทันหัน และผลักวายุออกไปในทันที"ฮือๆ......วายุ นายแม่งสารเลว นายทำให้ฉันกลัวทำไม? ฮือๆ......นายรู้มั้ยว่าช่วงนี้ฉันเศร้ามากแค่ไหน? ชาติก่อนฉันทำกรรมอะไรไว้ถึงได้รู้จักกับนาย? ถ้าหากไม่ใช่ว่ารู้จักนายในตอนนั้น จะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นหลังจากนั้นได้ยังไง ฮือๆ......นายไอ้สารเลว ทั้งที่รู้ว่าตอนนี้ฉันจนตรอกตกระกำลำบาก นายแม่งยังขู่ข่มฉัน นายมันเลวมาก? ฮือ......ฮือๆ"

ตั้งแต่ที่รู้จักกับวายุ ชีวิตที่สงบสุขของเธอก็ค่อยๆถูกพังทำลายลง

ล้มลุกคลุกคลานหลายครั้ง และผ่านเทพเจ้าแห่งความตายมา จิตวิญญาณของมณิกาเกือบจะพังทลาย

โดยเฉพาะการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์เมื่อกี้นี้ของวายุ ทำให้เธอวิเคราะห์มากเกินไป และทำให้ตัวเองกลัวจนใจเต้นรัว

ดังนั้นวินาทีที่วายุกอดเธอเอาไว้อย่างกะทันหันนั้น ทำให้มณิกาคิดว่าพฤติกรรมเมื่อกี้นี้ของวายุนั้นกำลังล้อเธอเล่น โกรธจนความคับข้องใจทั้งหมดของเธอพุ่งไปที่หัวใจ และอดไม่ได้ที่จะร้องไห้เหมือนเด็กตัวน้อย

การร้องไห้ของเธอ มาได้อย่างกะทันหัน

วายุมองดูเธออย่างวุ่นวายสับสนจนทำอะไรไม่ถูก เป็นเวลานาน ถึงได้ก้าวไปข้างหน้า มือข้างหนึ่ง จับไหล่ของเธอไว้ มือขวาวางอยู่บนใบหน้าของเธอ และนิ้วโป้งช่วยเธอเช็ดน้ำตาบนแก้ม"ร้องไห้ขึ้นมา น่าเกลียดมาก"

ผู้หญิงโง่คนนี้ ช่างโง่เขลาจนทำให้คนเอ็นดูจริงๆ

มณิกาน้ำตาคลอเบ้ามองไปทางวายุด้วยดวงตาที่แดง สะอึกสะอื้น ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบเธออย่างไรดีเป็นเวลานาน

"นายต่างหากที่น่าเกลียด นายน่าเกลียดทั้งครอบครัว!"

เธอทั้งโกรธทั้งโมโห

"อือ ใช่ ฉันน่าเกลียด ฉันน่าเกลียด"

วายุช่วยเธอเช็ดน้ำตาบนแก้ม ต่อจากนั้นเอามือขวามาโอบกอดเธอไว้ในอ้อมกอด แล้วเอามือซ้ายวางท้ายทอยของเธอ และลูบผมของเธอเบาๆ "หยุดร้องไห้ได้แล้ว"

ความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อน จะโอ๋เธอราวกับจะซึมเข้าไปในกระดูก

เมื่อเห็นเธอเสียใจปานจะขาดใจ วายุปวดใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ตบหลังของเธอ และพูดปลอบโยนว่า: "เมื่อกี้นี้ฉันก็แค่อยากจะไปเก็บผลไม้ป่ามาให้เธอเท่านั้นเอง"

ผู้หญิงในอ้อมแขนยังคงสะอื้นร้องไห้ไม่หยุด

นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา เมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิหน้าอกของชายหนุ่ม ความรู้สึกปลอดภัยก็ปกคลุมอยู่ในหัวใจในทันที และมณิกาค่อยๆหลับตาลง

"วายุ นายให้ฉันกอดสักพัก ได้มั้ย?"

ตอนที่ถูกน้ำท่วมพัดพาไป มณิกาแทบจะสิ้นหวัง ราวกับว่าได้เห็นความตายแล้ว

ไม่ง่ายเลยที่จะออกมาจากในน้ำ บาดแผลของเธอก็ติดเชื้ออีกครั้ง ทำให้เธอเป็นไข้สูงจนเดินไม่ไหว

หลังจากที่ถูกชายสวมหน้ากากทอดทิ้ง เธอเดินเพียงลำพังอยู่ในหุบเขา ลากสังขารที่อ่อนแอเหนื่อยล้า และหิวจนเดินไม่ไหว

ถึงขนาดยังเห็นงูหลามที่ยาวสามเมตรกว่าด้วยซ้ำ

ถ้าเป็นเวลาปกติ มณิกาก็สามารถกำจัดงูตัวนั้นได้ด้วยกำลังของตัวเอง

อย่างไรก็ตามร่างกายอ่อนเกินไป เธอทำได้เพียงเดินอ้อมไป วิ่งหนีไปให้ไกล และสุดท้ายกลางดึกก็ซ่อนตัวบนต้นไม้

ผลปรากฏว่ากลัวอะไรก็มาอย่างนั้น แล้วก็เจอกับฝูงหมาป่า

แต่ว่าเวลาเพียงสามวันเท่านั้น มณิกาที่ล้มลุกคลุกคลานรู้สึกว่าเวลาสามวันนานราวกับศตวรรษ และเป็นสิ่งท้าทายอย่างหนึ่งสำหรับเธออยู่ตลอดเวลา

เธอถูกทรมานจนจิตวิญญาณแทบจะพังทลาย ถึงได้ต้องการพิงอยู่ในอ้อมกอดของวายุ และเรียกร้องความรู้สึกปลอดภัยเล็กน้อยนี้อย่างโลภมาก

"อือ กอดสักพัก"

เขาตอบรับอย่างแผ่วเบา: "กอดนานแค่ไหนก็ได้"

มณิกาพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา อารมณ์ที่แย่ก็คลี่คลาย ถึงได้ลืมตาสีแดงขึ้น"ขอบคุณ......พี่ชาย"

เดิมทีเธอต้องการเรียกว่าวายุ แต่ช่วงนี้ท่าทีของวายุที่มีต่อเธอก็เปลี่ยนแปลงไป ทำให้มณิกาค่อนข้างหวั่นไหว

เธอพูดว่า: "แม้ว่าฉันจะรู้ว่านายไม่ต้องการให้ฉันตาย เพียงแค่ต้องการให้คุณย่ามีความสุข แต่ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากจริงๆ"