บทที่ 113 เหนือเมฆหาเธอเจอแล้ว

ไม่เพียงแต่เธอไม่เห็น ขนาดชายสวมหน้ากากก็ไม่เห็นด้วย

วายุโยนลูกแพร์ให้เธอหนึ่งลูก และพูดอย่างเยือกเย็นว่า: "ที่ริมแม่น้ำตรงโน้นมีต้นลูกแพร์ป่าหนึ่งต้น ตอนนั้นที่มาเห็นเข้าพอดี"

"ดีจังเลย วายุนายสุดยอดจริงๆ"

มณิกาถือลูกแพร์เป็ดแล้วถูกับบนตัว และพูดประจบสอพลอเกินจริงเป็นอย่างมาก

คำกลับตาลปัตร วายุฟังยังไงก็ไม่พอใจอย่างนั้น

นั่งอยู่ตรงข้ามมณิกา ไม่พูดอะไรอีก ก็ไม่ได้ทานผลไม้ และรอความช่วยเหลืออย่างเงียบๆ

เสียงดังก้อง——

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังก้องมาแต่ไกล

มณิกากับวายุสบตากัน มองขึ้นไปโดยไม่รู้ตัว ก็รู้ว่าได้รับการช่วยเหลือแล้ว

เฮลิคอปเตอร์ลำนั้น จากที่ไกลถึงที่ใกล้ บินอยู่บนท้องฟ้าหลายรอบ สุดท้ายก็หยุดอยู่ตรงเหนือท้องฟ้าของพวกเขา และบินร่อน

ใบพัดหมุนอย่างรวดเร็ว พัดจนใบไม้บริเวณรอบๆมีเสียงดังกรอบแกรบ และเสียงดังก้อง

มณิกาชี้ไปที่ตรงหน้ากองไฟ วายุก็ดับไฟไปด้วยกันกับเธอ และดับไฟให้สนิททั้งหมด ไม่เหลือประกายไฟ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดไฟไหม้

"มณิกา?"

ในเวลานี้ จู่ๆก็มีเสียงของคนเรียกเธออยู่ด้านหลัง

ทันทีที่มณิกาหันกลับไป ก็เห็นเหนือเมฆยืนอยู่ไม่ไกล

ทั้งสองคนมองหน้ากัน เหนือเมฆนิ่งไปครู่หนึ่ง มองดูวายุแวบหนึ่ง ต่อจากนั้นก็วิ่งไปทางมณิกา

มณิกาก็วิ่งไปทางเหนือเมฆ ต่อจากนั้นทั้งสองคนก็กอดกันใหญ่

"ดีเหลือเกินที่เจอเธอ รู้มั้ยว่า ฉันตกใจแทบแย่!"

เหนือเมฆกอดมณิกาไว้แน่นๆ และพูดที่ข้างหูของเธอ

"โอ๊ย เหี้ย เจ็บ.....เจ็บ....."

ถูกเขาทับโดนบาดแผล มณิกาเจ็บจนอ้าปากค้าง

เหนือเมฆถึงได้ค้นพบว่ามณิกาได้รับบาดเจ็บ และพูดอย่างเป็นห่วงในทันทีว่า: "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้?"

ในใจของเขารู้สึกผิดและโทษตัวเองอย่างสุดซึ้ง

หลังจากที่รับรู้ว่ามณิกาถูกน้ำท่วมพัดพาไป ก็รีบมาเป็นอันดับแรก

คนที่มาด้วยกันกับเขายังมีผู้ช่วยของวายุ นภัทร

"ยากที่จะอธิบายสั้นๆได้น่ะ พวกเรากลับไปค่อยว่ากันนะ"มณิกาพูด

"อือ โอเค"

เหมือนเมฆพยักหน้า ดึงมณิกาขึ้นบันไดเชือก โดยไม่สนใจวายุ และชายสวมหน้ากากที่ยืนอยู่ข้างๆ

วายุเห็นมณิกากับเหนือเมฆสนิทกันมากขนาดนี้ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน สีหน้าของเขาก็ดูไม่ดีมากขึ้น

ขนาดลูกแพร์ในมือ ก็กลายเป็นขัดตาเป็นอย่างมาก

"บอส?"

นภัทรลงมาจากเฮลิคอปเตอร์อีกลำหนึ่ง เดินไปตรงหน้าของวายุ และพูดอย่างเป็นห่วงว่า: "บอส คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

วายุเห็นว่าพวกเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์แล้ว เขาก็ไม่ได้พูดอะไร และเดินตามขึ้นเฮลิคอปเตอร์อีกลำหนึ่ง

เฮลิคอปเตอร์ปิดประตู และเริ่มออกเดินทาง

ทุกคนก็ไม่ได้สนใจการมีอยู่ของชายสวมหน้ากาก

คนเดียวในป่ารกร้าง เขาทำได้เพียงส่ายหน้า เขาที่สวมหน้ากาก บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มที่เยาะเย้ยตัวเองอย่างไม่มีทางเลือกอื่น

และหลังจากนั้น ก็เดินไปที่ที่วายุและมณิกาเคยนั่ง หยิบลูกแพร์ขึ้นมาจากบนพื้น ถูกับบนร่างกาย และทานขึ้นมา

หลังจากทานเสร็จ กำลังกายของเขาค่อยๆฟื้นตัวขึ้นมา

เพิ่งที่จะหยิบกริชที่วายุทิ้งไว้ขึ้นมา กรีดบาดแผลที่ต้นขา ทนต่อความเจ็บปวดแล้วหยิบกระสุนออกมา และค่อยพันผ้าพันแผลไว้

ผ่านไปสองสามชั่วโมง ในกลางดึกที่ท้องฟ้ามืด

นอกห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล วายุกับเหนือเมฆทั้งสองคนกำลังยืนอยู่ที่ทางเดิน ทั้งสองคนต่างก็เงียบขรึม และรอมณิกาที่อยู่ในห้องฉุกเฉินอย่างเงียบๆ

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง มณิกาถูกเข็นออกมา

เมื่อเห็นเธอออกมา ทั้งสองคนก็ก้าวไปข้างหน้า ไม่รอให้วายุเอ่ยปาก เหนือเมฆก็ถามว่า: "คุณหมอ ณิกาเป็นยังไงบ้างครับ?"

"ได้ฉีดยากันบาดทะยักแล้ว เพียงแต่ว่าบาดแผลที่ได้รับบาดเจ็บนั้นติดเชื้อเล็กน้อย และจำเป็นต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเพื่อการสังเกตอาการ ตราบใดที่ไม่มีไข้สูงภายหลังก็ไม่เป็นไร"