บทที่ 114 เหนือเมฆขอแต่งงานอย่างกะทันหัน

วายุเก็บรายงานการตรวจ และเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย มองดูเธอที่ห้อยสายน้ำเกลืออยู่ และถามว่า: "รู้สึกยังไงบ้าง?"

"ดีขึ้นมากแล้ว นี่ดีกว่าอยู่บนภูเขาร้อยเท่า"

มณิกากำลังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กน้อยที่สกปรกอย่างยิ่งนั้นฟื้นตัวคืนสู่ขาวผ่องงดงามละเอียดอ่อนเหมือนเดิม เพียงแต่ว่าซีดเซียว ทำให้คนสงสาร

"นายล่ะ ไม่เป็นไรนะ?"เธอถาม

"อือ ก็ดี"

วายุพยักหน้าตอบรับ

เขาก็หันหลังเดินไปนั่งที่บนโซฟา และเหนือเมฆก็มองไปที่วายุแวบหนึ่ง แล้วก็มองมณิกาแวบหนึ่ง และนัยน์ตาก็สั่นไหว

มองต่ำลงครุ่นคิดครู่หนึ่ง จับกระเป๋า ลุกขึ้นมา"ณิกา ฉัน......ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอ"

เหนือเมฆในชุดสูทและรองเท้าหนัง หล่อเหลา บุคลิกลักษณะไม่ธรรมดา ปราศจากเสน่ห์ที่ชั่วร้ายและความเย่อหยิ่งอย่างในอดีต แต่กลับแสดงความเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเกรงขามของเขาออกมาให้เห็นอย่างกะทันหัน และสุขุม

เหนือเมฆแบบนี้ ทำให้มณิการู้สึกค่อนข้างแปลกหน้า ไม่คุ้นเคย

"มีอะไรรึเปล่า?"

เธอตกใจกับพฤติกรรมของเหนือเมฆ

"เธอรู้มั้ยว่า ฉันให้เธอไปที่อำเภอศิศิรนครทำไม?"

เหนือเมฆวางมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง และจับสิ่งของในกระเป๋าไว้ในฝ่ามืออย่างแน่นหนา

"ทำไมเหรอ? ไหนบอกว่าไปทำบุญไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ ไปทำบุญ แต่ที่มากกว่านั้นคือ ชยธรก็จะไปทำบุญที่อำเภอศิศิรนครด้วย"

"ฉันเห็นเขาแล้ว ทำไมเหรอ? โธ่เอ๊ย นายรีบพูดมาสิ ชักช้าอยู่ได้ แสร้งทำเป็นเร้นลับซับซ้อนอยู่ได้ รีบร้อน!"

มณิกาไม่ชอบที่คนอื่นชักช้ามากที่สุด ทำให้เธอแทบจะบ้า

เหนือเมฆเม้มริมฝีปาก เลียริมฝีปาก และใบหน้าไม่สามารถซ่อนความตึงเครียดได้

"ตอนนั้นอยู่ตรงหน้าของชยธร ฉันบอกว่าเธอเป็นแฟนของฉัน แม้ว่าตอนนั้นจะเป็นเพียงแค่เรื่องโกหก อยากช่วยเธอให้พ้นจากสถานการณ์ที่น่าอับอาย แต่ในครั้งนี้ ฉันอยากให้ชยธรรู้จักเธอใหม่ มีเพียงให้เจอกับตัวตนที่แท้จริงของเธอ ถึงจะยอมรับเธอ ดังนั้นฉันถึงได้จัดเตรียมให้เธอไปที่ศิศิรนคร"

เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง และหยิบสิ่งของบางอย่างออกจากกระเป๋า

กางมือออก ในฝ่ามือมีกล่องกำมะหยี่รูปหัวใจสีน้ำเงินอยู่หนึ่งกล่อง เหนือเมฆเปิดกล่อง และด้านในมีแหวนเพชรวาววับอยู่วงหนึ่ง

"แหวนวงนี้ ฉันซื้อก่อนหน้าที่เธอจะไปอำเภอศิศิรนคร ก็เพื่อรอให้เธอกลับมา จากนั้นสารภาพ......สารภาพรักกับเธอ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สมองของมณิกาก็ประหลาดใจ ว่างเปล่า ทันใดนั้นไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

วายุก็ประหลาดใจเช่นกัน

เขาคาดไม่ถึงมาก่อนว่าเหนือเมฆจะมาไม้นี้ แต่เขาไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแค่อยากมองดูความก้าวหน้าของสถานการณ์

พรึบ

ทันใดนั้นเหนือเมฆก็คุกเข่าลงมาข้างหนึ่ง ถือแหวน สายตามองดูมณิกาอย่างลึกซึ้ง "ณิกา แต่งงานกับฉันได้มั้ย? ฉัน......ชอบเธอ ไม่สิ ฉันรักเธอ อยากได้แต่งงานได้เธอเป็นภรรยา!"

คำสารภาพโดยตรงแล้วก็กล้าหาญ ทำให้มณิการับมือไม่ทัน

เธอนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กนิ่ง กะพริบตา และจ้องมองเขาอย่างเหลือเชื่อ สักพักถึงได้เอ่ยปากพูดว่า: "เหนือ......เหนือเมฆ นายเลิกพูดเล่นเสียที"

ก่อนหน้านี้อยู่ที่โรงพยาบาลเกื้อกูล เพื่อทำให้พ่อแม่บุญธรรมไม่ต้องเป็นห่วงเธออีก เธอถึงได้แกล้งทำเป็นคบหาดูใจกับเหนือเมฆ

แต่ในใจของเธอรู้ดีเป็นอย่างมาก ตัวเองไม่คู่ควรกับเหนือเมฆ

สีหน้าท่าทางของวายุที่นั่งอยู่ข้างๆเยือกเย็น และคิ้วขมวดเผยให้เห็นถึงความไม่พอใจของเขา

ไม่นึกเลยว่าเหนือเมฆ กำลังขอมณิกาแต่งงานเหรอ?

ดังนั้นผู้หญิงที่สมควรตายคนนี้ปฏิเสธเขาทุกอย่างก็เป็นเพราะว่าคนที่เธอชอบคือเหนือเมฆงั้นเหรอ?

ชายหนุ่มขยับนิ้วให้แน่นอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่ท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ แกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่หูกลับตั้งใจฟัง

"ฉันจริงจังมาก"

ดวงตาของเหนือเมฆดูจริงใจ สีหน้าท่าทางจริงจัง และไม่มีความหมายที่จะล้อเล่นแต่อย่างใด

เมื่อเธอมองออกว่าเหนือเมฆนั้นจริงจัง แต่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของตัวเองซับซ้อน ถ้าหากคบหากับเหนือเมฆ มีแต่จะทำให้เขาเดือดร้อน

"เอ่อ......วายุ ฉันหิวแล้ว นายช่วยไปซื้อโจ๊กให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า?"