บทที่ 119 ความสัมพันธ์ของธิกานต์กับเขาคลุมเครือมาก

โครม——

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเตะอย่างแรง

มณิกาและเหนือเมฆทั้งคู่ต่างก็หันหน้าไปด้วยความตกใจ เห็นผู้หญิงในชุดกระโปรงรัดรูป ผมเป็นลอนเล็กน้อย แต่งหน้าจัด และสวมแว่นกันแดดพร้อมกับถุงในมือจำนวนมาก

"พี่ชาย เห็นที่ฉันซื้อ......"

ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาในห้องทำงาน ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น ก็เอียงหน้ามองมาทางนี้ อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง จากนั้นยกนิ้วอันเรียวยาวแตะแว่นกันแดดที่สันจมูก มองคนตรงหน้าอย่างละเอียด......

ทันใดนั้น เธอก็กรีดร้อง ทิ้งสิ่งของที่อยู่ในมือ วิ่งตรงไปที่มณิกาและกอดเธอไว้ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า มณิกา คุณยังไม่ตาย คุณยังไม่ตายจริงด้วย ดีจังเลย ฮ่าๆ ๆ ตกใจหมดเลย ฉันคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณเสียอีก"

มณิกาตื่นเต้นกระโดดโลดเต้น กรีดร้องอย่างมีความสุข เหมือนเด็กที่ถูกหยอกล้อ

"ซี๊ด......เจ็บ ปล่อยมือ ปล่อยมือ!"

มณิกาที่ถูกวิไลพัณณ์รัดแผลแน่นเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก เหงื่อเย็นไหลย้อย

เหนือเมฆที่อยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์ ก็ดึงเธอออกมา "วิไลพัณณ์ คุณรีบปล่อยมือสิ ณิกาเธอได้บาดเจ็บนะ"

วิไลพัณณ์ที่ถูกดึงออกยิ้มชะงัก "อ่ะ ได้รับบาด......บาดเจ็บงั้นเหรอ?"

เธอปล่อยมณิกา เห็นเธอเอื้อมมือไปปิดมือขวา ก็ขมวดคิ้วและเอนไปข้างหน้า พูดด้วยสีหน้ากังวล: "โธ่เอ๋ย คุณบาดเจ็บเหรอ? ขอโทษนะ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

วิไลพัณณ์เบ้ปาก ทั้งเป็นห่วง ทั้งดีใจ

"ไม่ ไม่เป็นไร"

มณิกาโบกมือ ส่ายหน้า แต่แขนบาดเจ็บไม่เบา

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว คุณรีบบอกฉันมา สรุปว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณ? คุณถูกน้ำพัดพาไป พวกเราหาคุณไม่พบ ต่อมาพี่ชายฉันบอกว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ ฉันยังไม่เชื่อเลย คิดไม่ถึงว่าคุณยังไม่ตายจริงๆ ด้วย"

วิไลพัณณ์ลากมณิกาไปนั่งบนโซฟา พูดจาแจ้วๆ ๆ เหมือนนกกระจอก ไม่หยุดหย่อนเลย

"ตอนที่โดนน้ำพัดไปฉันดึงท่อนไม้ข้างทางเอาไว้ ปีนขึ้นฝั่ง ต่อมาพี่ชายคุณก็เจอฉัน ฉันได้รับบาดเจ็บ เข้ารับรักษาในโรงพยาบาลที่อื่นถึงได้กลับมา"

ประโยคเดียวก็อธิบายเหตุการณ์ที่น่าตื่นตกใจที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้อย่างชัดเจน

"ที่ผ่านมาแล้วก็แล้วไป ขอเพียงแค่คุณปลอดภัยก็ดีแล้ว"

วิไลพัณณ์ยิ้มออกมา ดีใจสุดๆ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองสนิทกันมาก เหนือเมฆจึงรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย "พวกคุณสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เขาถามไปพลาง ช่วยยกของที่วิไลพัณณ์ซื้อมาและวางไว้ข้างๆ

"ฮิฮิ พี่ชาย นี่เป็นความลับระหว่างสาวๆ อย่างเราสองคน"

วิไลพัณณ์พูด จู่ๆ ก็ชี้นิ้ว "จริงสิ ฉันมีของจะให้คุณ"

เธอลุกขึ้น ล้วงไปในถุงหลายสิบใบ จากนั้นก็เดินไปตรงหน้ามณิกาพร้อมกระเป๋า "โน่น รอดจากเหตุการณ์ที่เลวร้าย จะต้องโชคดีภายหลัง นี่คือของขวัญที่ฉันให้คุณ"

เดิมทีจะซื้อให้ตัวเอง แต่ในเมื่อมณิกาอยู่แล้ว เธอให้มณิกาไปก็ไม่เห็นเป็นไร

สุดท้ายแล้ว เมื่อมณิกาอยู่ที่นี่ เขาก็สามารถเจอเทพบุตรของเธอทุกวัน

กระเป๋า Hermès รุ่นลิมิเต็ด อิดิชั่น ออกแบบได้อย่างละเอียดอ่อนและสง่างามมาก

มณิกามองดูและส่ายหัว "ฉันรับน้ำใจไว้แล้ว กระเป๋าคุณเก็บไว้เถอะ ฉันใช้ไม่ได้หรอก"

"ฉันให้คุณ ก็คือให้คุณไง รับไปซะ!"

เธอยัดกระเป๋าเข้าไปในอ้อมแขนของมณิกา "เหอะ ฉันวิไลพัณณ์ไม่มีสิ่งใดที่ฉันให้ไม่ได้หรอก!"

"ฉันไม่......"

"เธอให้คุณ คุณก็รับไว้เถอะ"

มณิกายังไม่ทันได้ปฏิเสธ เหนือเมฆก็พูดโน้มน้าวเธอ

"ใช่ ใช่ ฉันเห็นคุณเป็นเพื่อนรัก ของที่ฉันให้คุณคุณก็ต้องรับไว้ ไม่อย่างงั้นก็แสดงว่าดูถูกฉัน"