บทที่ 120 เธอตั้งท้องลูกของวายุแล้ว

ฟังที่วิไลพัณณ์พูด แววตาของมณิกาเป็นประกาย อารมณ์ดีขึ้นมาทันใด "ได้ที่ไหนกันล่ะ ฉันมณิกาพูดแล้วรักษาคำพูด"

เงินนี้ ได้มาง่ายจริงๆ

ไม่คิดเลยวายุจะเป็นตัวทำเงิน ต่อไป จะต้องประจบเข้าไว้!

สามนาทีต่อมา ก็มาถึงสดุภา กรุ๊ป

มณิกาเตรียมโทรศัพท์หาวายุ และกังวลว่าถ้าหากเขากำลังประชุม จะส่งผลกระทบต่อเขา จึงโทรหานภัทร

ไม่นาน นภัทรก็เดินลงมาจากบนตึก

"คุณมณิกา คุณวิไลพัณณ์ พวกคุณมาได้ยังไง?"

ทันทีที่นภัทรได้ยินเสียงมณิกามา เขาก็ลงไปข้างล่างตึกทันที

ท้ายที่สุด เขารู้จักสังเกตสีหน้าและคำพูด เขาที่มองคนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง รู้ดีว่ามณิกามีความสำคัญต่อหัวใจของเจ้านาย

"เอ่อ......ฉันมามีธุระมาหาวายุนิดหน่อย"

มณิกาเหลือบมองวิไลพัณณ์อย่างมีความหมาย พูดจาเหลวไหลกับนภัทรอย่างวางมาดเอาจริงเอาจัง

นภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินไปแผนกต้อนรับ ชี้ไปที่มณิกา และพูดกับแผนกต้อนรับว่า: "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอ มณิกามา ห้ามขัดขวางไว้"

พนักงานสาว 2 คนแผนกต้อนรับมองมณิกา ด้วยสายตาอิจฉา พยักหน้า "ค่ะ พวกเราทราบแล้วค่ะ ผู้ช่วยนภัทร"

นภัทรพามณิกาและวิไลพัณณ์ขึ้นไปข้างบนตึก

นี่เป็นครั้งแรกที่มณิกามาที่สดุภา กรุ๊ป มองดูการออกแบบตกแต่งระดับไฮเอนด์ และบรรดานักธุรกิจชั้นนำที่เข้ามาและเข้าไปในห้องโถงของบริษัท เธอรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

หากไม่มีเรื่องตระกูลธนัตถ์โชติ เธออาจจะเป็นพวกเดียวกับที่ทำงานระดับหัวกะทิแบบนี้ก็ได้ พยายามต่อสู้ฟันฝ่าอย่างหนัก

เมื่อมาถึงห้องทำงานของประธานบริษัท นภัทรชี้ไปที่ห้องทำงานของวายุ "คุณมณิกา นั่นคือห้องทำงานของเจ้านาย คุณไปด้วยตัวเอง ผมยังมีธุระต้องจัดการครับ"

เขาไม่อยากเป็นก้างขวางคอ ดังนั้นจึงหาเหตุผลให้หลบทางไป

"ขอบคุณนะ ผู้ช่วยนภัทร"

มณิกากล่าวขอบคุณ

จากนั้น เธอและวิไลพัณณ์ก็เดินไปที่ห้องทำงานของประธานบริษัท เคาะประตู ผลักประตูห้องทำงานออก

ทันทีที่สองคนเดินเข้าไป ก็ได้เห็นการตกแต่งที่หรูหรา ในห้องทำงานเป็นสีโทนเย็น วายุก็นั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานแบบโค้ง พิงเก้าอี้ผู้บริหาร และในอ้อมแขนของเขา กลับมีธิกานต์......นั่งอยู่!

มณิกาหยุดก้าวเดินชั่วขณะ จ้องมองฉากตรงหน้า

ผู้ชายใส่สูทและรองเท้าหนังเช่นเคย แสงน้อยมองเห็นคนได้ ใบหน้าลึกและเป็นสามิติ เปรียบได้กับใบหน้าที่เพอร์เฟค เย็นชาและสูงศักดิ์ ผู้หญิงในอ้อมแขนสวมเดรสเปิดไหล่ ผมยาวประเอว แต่งหน้าเบาๆ สวยมาก กระดูกไหปลาร้ามีความละเอียดอ่อน อ่อนโยน และสุภาพ

รูปหล่อหญิงงามทั้งสองคน สวรรค์ส่งมาให้เป็นคู่กัน สนิทสนมใกล้ชิด

ชัดเจนว่าทั้งสองยังไม่ได้แต่งงาน ฉากนี้ธรรมดามากๆ แต่มณิกากลับรู้สึกหายใจติดขัดอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนว่าหัวใจจะเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะแล้ว

"หญิงสารเลวนั่นก็อยู่ด้วย"

วิไลพัณณ์เห็นธิกานต์ อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก ทั้งอิจฉาทั้งริษยา

แม้ว่ามณิกาและวิไลพัณณ์จะคล้ายกันมาก แต่มองดูให้ละเอียด ยังรู้สึกว่ามณิกาถึงแม้ว่าไม่แต่งหน้า แต่ก็สวยกว่าธิกานต์

ทั้งสองคนเดินเข้าไป วิไลพัณณ์มองอีกครั้งอย่างละเอียด ในทางตรงกันข้ามพบว่า ดวงตาของมณิกายิ่งใหญ่โตและดูมีชีวิตชีวา โดยเฉพาะทรงคิ้วสวยกว่าของธิกานต์อีก จมูกโด่งกว่าเธอ และมณิกามีไฝที่ปีกจมูกของเธอ แม้ว่าไม่แต่งหน้า ก็ทำให้คนรู้สึกถึงความสวยสง่างามได้

บดขยี้ธิกานต์ได้โดยสิ้นเชิง

แค่เกรงว่าสาวสวยอันดับหนึ่งของเมืองจันทรา ก็จะเปลี่ยนเจ้าของแล้ว

"คุณ......มาได้ยังไง?"

จู่ๆ ก็เห็นมณิกาปรากฏตัวขึ้น วายุขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีดำเปล่งประกายกะพริบ ผลักธิกานต์ออกไปทันที

เขาค่อยๆ ขยับเบาๆ แม้ว่าจะผลักธิกานต์ออกไป แต่กลับทำให้คนรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยน

"โธ่ ณิกา ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว"