บทที่ 146 ธิกานต์ที่โกรธกริ้ว

ถึงแม้เหนือเมฆเป็นคนที่มีความสามารถ แต่ยังไงเขาก็เป็นลูกชายของชยธร เป็นลูกหลานของตระกูลโยธิน

ท่าทีที่ชยธรมีต่อเหนือเมฆคือเกลียดที่ลูกไม่เอาไหน แต่หวังดีกับเหนือเมฆแน่นอน

มณิการู้สึกว่าระหว่างเหนือเมฆกับชยธรไม่มีความแค้นที่แท้จริง ถ้าสามารคิดหาวิธีคลี่คลายความสัมพันธ์ของพวกเขา งั้นก็จะดีที่สุด

เหนือเมฆส่ายหัว "ผมเองก็ทำได้ดีมาก ทำไมต้องกลับไป?"

"ที่จริง ฉันรู้สึกว่าชยธรก็ดีกับคุณอยู่นะคะ คุณ......"

มณิกากำลังอยากจะเกลี้ยกล่อมเหนือเมฆ ปรากฏพูดไปถึงกลางคัน ก็เห็นสายตาเฉียบคมของเหนือเมฆได้จ้องมองมาที่เธอ เธอเห็นแล้วได้รีบหุบปากทันที

แววตานั้น เต็มไปด้วยความโกรธเคืองและความเคียดแค้น เฉียบคมอย่างกับมีดเล่มหนึ่ง

ตั้งแต่รู้จักเหนือเมฆมาจนถึงตอนนี้ น้อยมากที่มณิกาจะเห็นเหนือเมฆพูดถึงชยธรเมื่ออยู่ตรงหน้าเธอ

เธอนึกแค่ว่าพ่อลูกไม่ถูกกันเฉยๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเหนือเมฆจะต่อต้านและเคียดแค้นพ่อของเขาขนาดนี้

"อยู่ตรงหน้าผม อย่าพูดถึงชื่อของเขา"

"ฉัน......"

มณิกาอยากพูดแต่ก็หยุดเอาไว้ หลังจากเงียบไปหลายวิ เธอได้พูดอีกว่า:"เป็นคนที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด คุณกะจะต่อกรกับพ่อคุณแบบนี้ตลอดไปเหรอ?"

มือที่เหนือเมฆได้กุมแก้วไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วไว้ แววตาเย็นชาได้จ้องอยู่ที่มณิกาอีกครั้ง "เขาไม่คู่ควร!"

คำพูดที่กระชับรัดกุมคำเดียว ก็แสดงให้เห็นถึงท่าทีของเหนือเมฆแล้ว

"มาๆๆ ดื่มเบียร์ๆ วันนี้ไม่เมาไม่กลับนะ"

มณิการู้ซึ้งดีว่าความขัดแย้งของเหนือเมฆกับชยธรร้าวลึกมาก ไม่ใช่ปุ๊บปั๊บก็จะสามารถแก้ไขปัญหาของพ่อลูกสองคนนี้ได้ ดังนั้นจึงไม่ไปหารือเรื่องนี้อีก

แต่ในใจ เธอก็ยังอยากช่วยเหนือเมฆอยู่ดี

จากตอนแรกสุดเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยอยู่ที่คลับดิมไลท์ เธอก็รู้จักเหนือเมฆแล้ว เคยหน้าตาหลังจากเหนือเมฆเมาจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยปวดหัวกับเรื่องความรัก ส่วนใหญ่ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลโยธิน

เธอรู้ว่าเหนือเมฆยิ่งเกลียดชยธรเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเขาแคร์ชยธรมากเท่านั้น

"อืม ดื่มเบียร์"

ทั้งสองยกแก้วขึ้นมาดื่มอย่างเต็มที่ หัวเราะกันอย่างมีความสุข ดูเข้ากันกลมเกลียวมาก

หลังจากกินมื้อดึกเสร็จ ทั้งสองแค่มีสภาพมึนเล็กน้อยเท่านั้น

"ให้ผมส่งคุณกลับบ้านมั้ย?"

หลังจากเหนือเมฆเช็คบิลเสร็จ ก็ได้ถามมณิกา แต่กลับเห็นเธอโบกมือ "ฉันยังไม่อยากกลับ อยากเดินเล่นตากลมหน่อย"

"ผมเดินเป็นเพื่อนคุณ" เขาพูด

"ได้ค่ะ" มณิกาตอบตกลงด้วยความยินดี

อีกไม่กี่วันก็จะไปจาก เมืองจันทรา

แล้ว ถึงเวลาก็ไม่มีโอกาสเจอเหนือเมฆอีกแล้ว

......

อพาร์ทเม้นท์ทิวกาล

วายุกลับมาถึงคอนโด ได้ถือไวน์แก้วหนึ่งยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง คอนโดที่กว้างใหญ่ เพราะไม่มีมณิกาอยู่เลยดูเงียบเหงามากเป็นพิเศษ

เขาจิบไวน์คำหนึ่ง คอยก้มมองสีสันและความสวยงามของ เมืองจันทรา

แล้วจมปลักเข้าสู่การคิดลึก

กริ๊งๆๆ ——

ไม่รู้เมื่อไหร่ มือถือที่อยู่บนโต๊ะของเขาได้ดังขึ้น

เห็นบนจอมือถือแสดงชื่อของธิกานต์แล้ว เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงรับสาย

พี่วายุ พี่ทำอะไรอยู่คะ?ฉันนอนไม่หลับ คิดถึงพี่ค่ะ"

ในสายมีเสียงออดอ้อนของธิกานต์

สีหน้าเรียบเฉยของวายุไม่ได้หวั่นไหวกับคำพูดของเธอเลย กลับกันได้พูดว่า:"งานแต่งของเดือนหน้า จัดตามการกำหนดการ"