บทที่ 147 เหนือเมฆรู้สึกทึ่ง

"ยังจะอะไรได้อีกล่ะ?เพราะมณิกานังแพศยาคนเดียว เร่ร่อนไม่ไปผุดไม่ไปเกิดสักที!"

สุดท้ายธิกานต์ควบคุมไฟโกรธที่เผาไหม้อยู่ในใจไม่ได้ เธอโมโหจนหน้าแดงหูแดง เต้นเร่าๆ ด้วยความโกรธ "หนูจะเอามันให้ตาย หนูจะฆ่ามณิกานังแพศยานั่น!"

เธอตะคอกอย่างคลุ้มคลั่ง ไม่มีความอ่อนโยนและเป็นกุลสตรีอย่างที่ตระกูลผู้ลากมากดีชื่อดังควรจะมีเลย กลับเหมือนคนบ้าที่ใกล้จะเสียสติมากกว่า

วิมลได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไป เธอมองไปทางทัพทองที่อยู่ข้างกายด้วยจิตใต้สำนึก

แต่กลับเห็นทัพทองก้าวไปข้างหน้าทันทีแล้วพูดว่า:"เหลวไหล ลูกห้ามลงมือกับมณิกาเชียวนะ"

ได้ยินคำพูดของเขา ดวงตาที่แดงก่ำเนื่องจากโกรธเกรี้ยวสุดขีดของธิกานต์ได้จ้องไปที่ทัพทอง หน้าที่ดุร้ายมีความประหลาดใจแว๊บผ่าน "นี่พ่อกำลังปกป้องนั่นแพศยาคนนั้นเหรอคะ?"

ดวงตาของทัพทองลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย จากนั้นได้โบกมือ "จะเป็นไปได้ยังไง?ลูกอย่าคิดฟุ้งซ่าน ที่ไม่ให้ลูกลงมือกับมณิกาเป็นเพราะว่าเธอคือหลานบุญธรรมของนายหญิงเนตรและความสัมพันธ์ของเธอกับวายุก็ไม่เลว ถ้ามณิกาเป็นอะไรไป ตระกูลเดชากุลจะต้องตรวจสอบเรื่องนี้แน่นอน ลูกคิดว่าตามอำนาจของตระกูลเดชากุลแล้ว มีหรือที่จะตรวจสอบฆาตกรไม่เจอ?ลูกทำแบบนี้ไม่ใช่หาเรื่องใส่ตัว รนหาที่ตายเหรอ?"

"ใช่ๆๆ เด็กโง่ วันๆ เอาแต่คิดอะไรอยู่"

วิมลเดินมาที่ตรงหน้าของธิกานต์ จูงมือเธอไว้พร้อมกับปลอบโยนเธอ "ลูกต้องจำไว้นะว่าลูกกำลังจะแต่งงานกับวายุ แถมยังตั้งครรภ์แล้วด้วย ถึงเพื่อความปลอดภัยความแข็งแรงของลูกในอนาคต ลูกต้องสั่งสมบุญสิถึงจะถูก"

"สั่งสมบุญอะไร?"

ธิกานต์ที่อยู่ในความโกรธ สติได้ถูกเผาทำลายไปหมดสิ้นตั้งนานแล้ว เธอโกรธจนปัดมือของวิมลทิ้ง "ลูกคนนี้ไม่ใช่ของวายุสักหน่อย แม่ไม่ใช่ไม่รู้สักหน่อย!!"

ใช่ เด็กคนนี้จะเป็นลูกของวายุได้อย่างไร?

ตอนนั้นวายุมีธุระไปที่เมืองCกะทันหัน เธอไปด้วย ก็เพื่อที่จะสามารถหาโอกาสมีอะไรกับเขา

แต่ผู้ชายคนนั้นจิตใตมั่นคงแน่วแน่ ถึงเธอพยายามสุดความสามารถก็ไม่สามารถทำให้วายุเหลียวมองเธอเลย

จนกระทั่งวันนั้นเพราะเขามีงานเข้าสังคม ดื่มจนเมาเละเทะ เธอถึงแสร้งว่าได้มีอะไรกับเขา แล้วหลอกวายุได้สำเร็จ

เดิมทีนึกว่า'มีอะไร'กับเขาแล้ว วายุก็จะไม่ตีตัวออกห่างจากเธอ เธอก็จะสามารถมีความรักที่'แน่นแฟ้น'กับเขาอย่างถูกจังหวะเป็นขั้นตอน

แต่ใครจะไปรู้ว่าหลังจากเรื่องนั้นแล้ว ท่าทีที่วายุมีต่อเธอแค่เปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเท่านั้น

ด้วยความจนปัญญา ธิกานต์ได้แต่คิดหาวิธีทำให้ตัวเองตั้งครรภ์ภายในระยะเวลาอันสั้นด้วยตนเอง

ฟ้าย่อมเมตตากับผู้ที่มีใจจริงด้วย

เดือนกว่าที่แล้ว เธอได้ตั้งครรภ์สำเร็จ

แต่กลับไม่ใช่ลูกของตระกูลเดชากุล

ลูกเป็นของตระกูลเดชากุลหรือเปล่าล้วนไม่สำคัญ ขอแค่ผลลัพธ์ไม่เปลี่ยน ก็ล้วนไม่กระทบเลยสักนิด

"ถึงแม้......เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของวายุ แต่ลูกยังสาวยังแส้อยู่ จะกังวลพวกนี้ทำไม"

"ใช่ๆๆ ที่แม่ของลูกพูดมีเหตุผล ขอแค่ลูกสามารถแต่งเข้าไปในตระกูลเดชากุลอย่างราบรื่น พวกนั้นล้วนไม่ใช่ปัญหาเลย"

ทัพทองตบไหล่ของธิกานต์ "ลูกเป็นที่น่าภาคภูมิใจของตระกูลธนัตถ์โชติ วันข้างหน้าก็จะเป็นที่น่าภาคภูมิใจของตระกูลเดชากุลแน่นอน ลูกต้องเรียนรู้มองในมุมกว้างหน่อย

อย่ามัวแต่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย เหมือนอย่างมณิกา ตอนนี้เธอมีหรือไม่มีก็ได้ แล้วจะไปโกรธเธอทำไม?ยังอยากลงมือกับเธออีก นั่นไม่เท่ากับว่าเปื้อนมือของลูกเหรอ"

"ใช่ๆๆ เธอไม่คู่ควร ไม่คู่ควร"

วิมลพยักหน้าอย่างรู้ใจกันสุดๆ สองสามีภรรยาเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

จากนั้นก็ได้ดึงธิกานต์ขึ้นไปชั้นบน พอปลอบโยนไปรอบหนึ่ง ถึงให้เธอนอนลงบนเตียงแล้วพักผ่อนเช้าๆ

หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องทั้งหมดนี้ วิมลกลับมาที่ห้องนอนแล้วล็อกประตู เห็นทัพทองที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง เธอเดินไปแล้วถอนหายใจอย่างหนักใจ

ในมือทัพทองได้คีบบุหรี่ไว้ หลังจากเขาดูดบุหรี่ไปคำหนึ่ง ก็ได้ถอนหายใจยาวๆ ตามด้วย