บทที่ 148 วายุได้แจ้งความจริงด้วย

เธอเปิดประตูเดินเข้าไป แล้วกวักมือให้เหนือเมฆที่ยืนอยู่หน้าห้อง "เข้ามาสิคะ"

สายตาของเหนือเมฆคอยมองสำรวจห้องรับแขก การออกแบบตกแต่งที่เรียบง่ายมาก แต่เพราะพื้นที่ไม่ได้ใหญ่มาก บวกกับห้องรับแขกเป็นแสงไฟสลัวสีเหลืองนวล กลับดูแล้วอบอุ่นมาก

"ดีครับ ดูอบอุ่นมาก"

เขาพูดคำหนึ่งแล้วเดินเข้ามาในห้องรับแขก และมานั่งลงที่โซฟา

"พอถูๆ ไถๆ ค่ะ"

มณิกาปิดประตู เอาไวน์แดงออกมาจากตู้ไวน์ขวดหนึ่ง ใบหน้าเผยความดีใจออกมา "อันนี้ฉันแอบเอามาจากที่วายุ เขาบอกว่าไวน์ขวดนี้ค่อนข้างมีอายุนานหลายปี"

เธอเห็นไวน์ขวดที่ค่อนข้างมีอายุนานหลายปีขวดนี้ที่ตู้เก็บไวน์ของวายุ ตอนที่อยู่อพาร์ทเม้นท์ทิวกาล เลยแอบเอาไปไว้ในห้องนอน กะจะเอาไว้ดื่ม

แต่ใครจะไปรู้ว่าได้เกิดการความขัดแย้งกับวายุ ตอนที่ไปจากคอนโดจึงได้เอาติดตัวมาด้วย

เธอแกว่งขวดไวน์ในมือ "พวกเราดื่มมันซะ"

เธอชอบดื่มไวน์ ล้วนเพราะตอนนั้นอยู่กับอาจารย์ อาจารย์มักจะชอบชวนเธอดื่มไวน์อยู่เรื่อยเลย

พอนานเข้า เธอก็ได้กลายเป็นคนดื่มเหล้าเก่งไปโดยปริยาย

แต่มณิกาไม่รู้ตัวเลย หลายเดือนมานี้ เพราะแรงกดดันรอบด้าน ทำให้เธอดื่มเหล้าค่อนข้างเยอะ

เหนือเมฆรับไวน์มาจากมือของมณิกา แล้วดูขวดไวน์อย่างละเอียด จากนั้น

ได้พูดอย่างอดหัวเราะไม่ได้:"สงสัย ไวน์ขวดนี้คงจะดื่มไม่ได้แล้ว"

"ห๊ะ เพราะอะไรคะ?ก็แค่ค่อนข้างมีอายุนานหลายปีไม่ใช่เหรอคะ ฉันคอแข็ง รับไหวอยู่ค่ะ"

"ไวน์ไม่ใช่ไวน์ปลอม แต่ไวน์ขวดนี้คือโรมาเน่-คอนติของปี45 ในปี2018ได้ประมูลมาในราคาสามล้านเก้าแสนหยวนที่ซัทเทบีส์ที่นิวยอร์ก คิดว่าต่อมาได้มอบให้กับวายุอีกที"

มณิกาฟังแล้วตกใจจนตาค้างแล้วพูดจาติดขัดไปหมด "เท่าไหร่นะ?สามล้านเก้าแสน?ไวน์อะไรเนี่ย ต้องถึงขั้นแพงขนาดนี้เลยเหรอ?"

เธอรู้ว่าไวน์ที่ค่อนข้างมีอายุนานหลายปีจะค่อนข้างแพงหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะแพงขนาดนี้

"ไวน์ขวดนี้ผลิตขึ้นในปี1945 สาเหตุที่สามารถประมูลได้ในราคาที่สูงลิ่ว เป็นเพราะว่าหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ใช้ไวน์ส่วนสุดท้ายในไร่องุ่นโรมาเน่-คอนติมาหมักบ่ม มีแค่600ขวดเท่านั้น และมันถูกเพิ่มมูลค่าทางประวัติศาสตร์เข้าไป ถึงทำให้ราคาทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ "

เหนือเมฆเดาว่ามณิกาไม่รู้ภูมิหลังของไวน์ขวดนี้แน่นอน จึงได้เล่าให้เธอฟัง

เพราะงานประมูลที่โซเทบีส์นิวยอร์กในปี2018 เขาได้อยู่ในงานพอดี

"เย็ดเข้ แพงขนาดนี้เลย"

มณิกาอดพูดจาหยาบคายไม่ได้

เธอรีบยื่นมือไปแย่งไวน์ที่อยู่ในมือเหนือเมฆมาทันที "ไวน์แดงของปี45 ยังไม่ได้แยกกากเลย ดื่มไม่ได้ เราอย่าดื่มเลยนะ อย่าดื่มเลย"

กอดขวดไวน์ไว้ในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง เธออดมองขวดไวน์อย่างละเอียดไม่ได้ พร้อมกับได้พึมพำเสียงเบา "ทำไมถึงได้แพงขนาดนี้?มิน่าล่ะขวดถึงได้ดูเก่าขนาดนี้ ไม่เป็นไร เก็บไว้อีกหน่อย คาดว่าอีกสองปีข้างหน้าอาจจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้นอีก"

แต่......

นี่ไม่ใช่จุดสำคัญ

มณิกากลับเนื้อกลับตัวใหม่อย่างฉับพลัน เธอแค่จิ๊กไวน์ของวายุมาขวดเดียวเอง ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าราคาจะสูงขนาดนี้ วายุไอ้สารเลวนั่นจะแจ้งตำรวจหรือเปล่า?

เธอสะดุ้งพร้อมกับมองไปที่เหนือเมฆทันทีแล้วถามว่า:"ขโมยทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูง จะต้องถูกสั่งจำคุกกี่ปีคะ?"

เหนือเมฆที่รู้ใจเธอสุดขีดได้มองไวน์แดงในมือมณิกาแว๊บหนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจความหมายของเธอทันที

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นได้พูดว่า:"มูลค่าเกือบสี่ล้าน ก็ถือเป็นมูลค่าที่ค่อนข้างสูง จะถูกสั่งจำคุกสิบปีขึ้นไป ถ้าเรื่องร้ายแรงอาจจะจำคุกตลอดชีวิต นอกจากนี้ ยังอาจจะยึดทรัพย์ด้วย"

"สิบปี?"

มณิกาขี้ขลาดตาขาวสุดขีด เธออดกลืนน้ำลายไม่ได้ "ตกใจหมดเลย โชคดีที่ยังไม่ได้ดื่ม"

เธอรีบเอาไวน์ยัดกลับเข้าไปที่ตู้เก็บไวน์ทันที แล้วพูดกับเหนือเมฆว่า:"นี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันก็ไม่รั้งคุณไว้แล้ว คุณรีบกลับไปเถอะค่ะ ฉันเองก็......จะนอนแล้ว"

มณิกาอยากบอกว่า'มีเรื่องต้องทำ' แต่เพื่อไม่ให้ขายหน้า เธอก็อายที่จะพูดออกมาตรงๆ

"อืม ได้ งั้นคุณพักผ่อนเช้าๆ นะ"

เจตนาเดิมของเหนือเมฆคือแค่อยากดูว่าตกลงมณิกาได้พักอยู่ที่นี่หรือเปล่า แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเธอจะพักที่นี่จริงๆ

กลับกลายเป็นว่าทำให้เขาประหลาดใจสุดๆ