บทที่ 149 คุณทำตัวเป็นคนดีหน่อยได้มั้ย

แต่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าดูธรรมดาสุดๆ ที่พักอาศัยก็เก่าโทรมมาก จะเป็นหลานบุญธรรมของนายหญิงของตระกูลเดชากุลได้ยังไง?

พูดจาเหลวไหลทั้งเพชัดๆ

"ย่าบุญธรรมของคุณคือใครครับ?" ตำรวจคนหนึ่งได้ถาม

"ย่าบุญธรรมของฉันก็คือนายหญิงเนตรของตระกูลเดชากุลไง ตระกูลเดชากุลที่เก่งกาจที่สุดในเมืองจันทรา ตระกูลเดชากุลที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่" เธออธิบายอย่างจริงจัง

แต่แล้วพอพูดจบ ตำรวจหลายนายที่อยู่หน้าห้องกลับมองหน้ากันแล้วหัวเราะ รอยยิ้มเยาะเย้ยและดูถูกสุดๆ

"เมื่อครู่คุณชายวายุได้แจ้งความว่ามีคนขโมยไวน์ของเขา พวกเราได้ทำเป็นสำนวนคดีแล้ว รบกวนคุณไปโรงพักกับพวกเราเที่ยวหนึ่งครับ"

"อ๋อ เหอะๆๆ ได้ค่ะ พวกคุณรอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บหนึ่งนะคะ"

ใบหน้าของมณิกาประดับด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกลับด่าทออยู่

วายุไอ้สาวเลวคนนั้น ทำแต่เรื่องเหี้ยๆ ชัดๆ

รู้อยู่แล้วเชียวว่าเขาจะแจ้งความ แต่แค่คิดไม่ถึงว่าเขาจะแจ้งความไวขนาดนี้ ไม่ให้โอกาสเธอได้คืนไวน์เลย

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าไปพร้อมด่าฉอดๆ ไปอยู่ที่ห้องนอนหลัก เสร็จแล้วถึงได้ออกมาจากห้อง

ตอนที่เธอปรากฏตัวอยู่ที่ตรงหน้าของตำรวจทั้งหลาย ตำรวจทั้งสามได้อึ้งไปตามๆ กัน "คุณ......คุณ...... คุณคงไม่ใช่ธิกานต์ ลูกสาวคนโตของตระกูลธนัตถ์โชติมั้งครับ?"

"หน้าตาเหมือนอยู่ แต่บุคลิกภาพนี้ต่างกันมาก"

"อ๋อ เธอก็คือลูกสาวที่เคยพลัดพรากจากกันที่ก่อนหน้านี้เครือธนัตถ์โชติกรุ๊ปประกาศต่อสาธารณชนคนนั้นเหรอ เติบโตมาจากบ้านนอกบ้านนา ก็แตกต่างกับธิกานต์อยู่ ไม่มีความอ่อนโยนและความเป็นผู้ดีของคุณหนูตระกูลไฮโซผู้ดีเลย แต่ต้องยอมรับว่าเมื่อเทียบกับธิกานต์แล้วเธอสวยกว่าเยอะ"

ตำรวจทั้งสามนายคนนี้วิพากษ์วิจารณ์มณิกาคำหนึ่ง คนนั้นก็วิพากษ์วิจารณ์คำหนึ่ง เหมือนกำลังดูสิ่งของบนชั้นวางยังไงอย่างงั้น

เพราะได้ป่าวประกาศสถานะของ

มณิกาให้กับสาธารณชน พวกเขาสามารถรู้เรื่องก็ไม่แปลกเลย

ส่วนนายหญิงเนตรบอกจะรับมณิกาเป็นหลานบุญธรรม แต่กลับเตรียมจะป่าวประกาศให้คนภายนอกรู้ในงานฉลองวันเกิดของท่าน

ตอนนี้ ก็มีแค่คนในแวดวงไฮโซเท่านั้นที่รู้เรื่องพวกนี้ ประชาชนคนธรรมดาจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?

"จะไปโรงพักกันไม่ใช่เหรอคะ ไปกันค่ะ"

มณิกาไม่พอใจที่พวกเขาวิพากษ์วิจารณ์ ได้อ้อมผ่านพวกเขาเดินไปข้างหน้าก่อน

หลังจากตำรวจหลายนายเพราะรู้สถานะของมณิกาแล้ว จึงไม่ได้ระแวดระวังมากเกินไป แต่ได้คอยเดินตามหลังมณิกาแล้ววิพากษ์วิจารณ์

"เป็นคนที่โตมาจากบ้านนอกจริงๆ ชอบลักเล็กขโมยน้อย เห็นของดีก็อยากจะขโมยเลย"

"เมื่อครู่เธอบอกว่าคุณชายวายุเป็นคนมอบให้กับเธอเอง ยังบอกว่านายหญิงเนตรจะรับเธอเป็นหลานบุญธรรมอีก เรื่องนี้คาดว่าไม่ธรรมดาแน่"

"เชอะ คนบ้านนอกอย่างเธอ นายหญิงเนตรจะรับเธอเป็นหลานบุญธรรมเหรอ?นายก็ประเมินค่าเธอสูงเกินไปแล้ว"

"ใช่ ไม่แน่อาจจะเหลวไหลทั้งเพหมด ไม่งั้นคุณชายวายุจะแจ้งความเธอเหรอ?"

"เรื่องนี้พูดยาก ตัวคุณชายวายุเองก็รู้ที่พักอาศัยของเธออยู่ แต่ดันจะให้พวกเราวิ่งมาเที่ยวหนึ่ง ตามความสามารถของเขาแล้ว ก็เป็นแค่เรื่องง่ายๆ เหมือนปอกกล้วยเข้าปากก็จัดการได้แล้ว แต่ดันจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เท่าที่ฉันดู คำพูดของผู้หญิงคนนี้ก็ใช่ว่าจะเชื่อไม่ได้นะ"

"แต่ก็เชื่อหมดไม่ได้"

"มีเหตุผล"

......

มณิกาเดินอยู่ด้านหน้า คอยฟังพวกเขาซุบซิบนินทาอยู่ด้านหลัง ถึงแม้ค่อนข้างจนปัญญา แต่ก็เมินใส่ที่จะเปิดปากขัดจังหวะพวกเขา

นั่งลิฟต์ลงมาชั้นล่าง มณิกาได้นั่งเข้าไปในรถตำรวจ ไปให้ปากคำกับพวกเขาที่โรงพัก

แต่ใครจะไปรู้พอถึงโรงพัก เพิ่งเดินเข้าไปที่ห้องโถงของสถานีตำรวจก็เห็นวายุที่นั่งอยู่ข้างๆ เลย เขานั่งไขว่ห้างพิงอยู่ที่บนเก้าอี้ เห็นๆ อยู่ว่าเป็นท่าทางที่ชิวๆ แต่กลับให้ความรู้สึกเคยเห็นมาแล้วที่เผยความทรงอำนาจออกมาให้แก่คน

ตอนที่มณิกาเห็นวายุ เขาเงยหน้าก็เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของเธอ