บทที่ 151 ทั้งสองคนเดินเล่นดึกดื่น

มณิกาได้กลิ่นแผนการร้ายอย่างคลุมเครือ

มักจะรู้สึกว่าวายุซ่อนบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ดีไว้ในใจ ปฏิบัติต่อเธออย่างมีแผนร้ายทั่วทุกหนแห่ง

ประโยคเดียวของเธอจุกจนวายุเงียบเหมือนคนใบ้ ก็ขัดจังหวะหัวข้อสนทนา

ไม่รู้ว่าเดินนานแค่ไหน ในที่สุดก็ถึงบริเวณใกล้เคียงกับคลับ เมื่อเห็นว่ามณิกาจะข้ามถนน ไปที่บ้านเช่าของเธอ วายุก็พูดในทันทีว่า: "เธอยังมีสิ่งของเหลืออยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ของฉัน"

"ฮ๊า อะไรน่ะ?"

มณิกาขมวดคิ้วครุ่นคิด ก็คิดไม่ออกว่าสิ่งของอะไรจะเหลืออยู่ในอพาร์ทเม้นท์ทิวกาล

"เสื้อผ้า"

"เสื้อผ้าพวกนั้นนายเป็นคนซื้อไม่ใช่เหรอ?"

"เธอใส่แล้ว ฉันจะเก็บไว้ให้ใคร? ไม่เอาใช่มั้ย? งั้นฉันก็จะทิ้งไปนะ"

ชายหนุ่มรู้นิสัยใจคอของมณิกา และขนาดไซซ์ก็เอาได้พอดีมากๆ

"เธอแน่ใจว่าไม่เอาจริงๆ?"

พวกนั้นล้วนเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ด ทิ้งไปก็น่าเสียดายไม่ใช่หรอกเหรอ?

มณิการู้สึกว่าวายุเป็นลูกที่ล้างผลาญพ่อแม่จริงๆ

เสื้อผ้าดีๆไม่นึกเลยบอกว่าโยนทิ้งก็ทิ้ง

วายุไม่ได้พูด เพียงแค่พยักหน้า เธอก็เบะปาก"งั้นฉันไปเอาที่บ้านของนายนะ แต่ว่าวายุฉันขอเตือนนายไว้นะ นายเป็นคนให้ฉันเอง ฉันจะบันทึกวิดีโอเป็นหลักฐาน"

กินน้ำจากร่องน้ำ เรียนรู้อุปสรรค (ล้มเหลว เพื่อเพิ่มประสบการณ์)

เธอถึงไม่อยากถูกวายุเล่นงานอีก

"แล้วแต่"

วายุพูดอย่างราบเรียบประโยคหนึ่ง

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในล็อบบี้ของคลับดิมไลท์ รูดบัตรเข้าลิฟต์พิเศษ และขึ้นไปด้านบน

ติ๊งงงง

ลิฟต์มาถึงชั้นบน ทั้งสองคนเดินออกจากลิฟต์ มณิกาเปิดฟังก์ชันบันทึกวิดีโอในโทรศัพท์ ถ่ายไปที่ใบหน้าของวายุโดยตรง"มา วิดีโอเป็นหลักฐาน ฉันจะต้องบันทึกนายไว้ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวนายก็จะฟ้องว่าฉันขโมยอีก ฉันกลัวว่าไม่อาจแก้ตัวได้"

ในอดีต เมื่อต้องเผชิญกับคนอื่นที่ถ่ายภาพเขาด้วยโทรศัพท์ วายุจะรู้สึกรังเกียจ รำคาญอย่างอธิบายไม่ได้

แต่ตอนนี้ดันเผชิญหน้ากับท่าทางที่ซุกซนของมณิกา กลับทำให้ใบหน้าที่ไม่ยิ้มแย้มของเขายิ้มเล็กน้อย ใบหน้าที่เยือกเย็นก็เพิ่มความอ่อนโยนเล็กน้อย

"นายยิ้มอะไร?"

มณิกาถือโทรศัพท์ มองดูวายุที่กำลังถ่ายอยู่ในวิดีโอ ใบหน้าของเขายิ้มมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก น่าหลงใหล ทำให้เธอตกหลุมพรางครู่หนึ่ง

ใบหน้าหล่อเหลาที่สมควรตายนี้ พระเจ้ารักเขามากแค่ไหน ไม่นึกเลยว่าจะให้ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์เพียบพร้อมไร้รอยตำหนิแบบนี้ให้กับเขา หล่อจนทำให้คนหายใจไม่ออก

มณิกาสาบานกับท้องฟ้าว่า ถ้าหากเขาไม่ใช่วายุ ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา เธอจะต้องตามจีบเขาอย่างแน่นอน อยากจะเป็นแฟนสาวของเขา

เพียงแต่ว่าภายใต้ผิวหนังที่ดูดีกลับซ่อนหัวใจดวงหนึ่งที่มืดมิดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ไว้ และเธอมองเห็นก็หยุดชะงัก

คำถามของมณิกาไม่ได้รับคำตอบจากวายุ เธอก็พูดว่า: "นายให้ฉันมาเอาเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ? จะต้องเก็บหลักฐาน ไม่อย่างนั้นฉันจะเอายังไง"

"อือ เสื้อผ้าในตู้เสื้อของฉัน ให้เธอทั้งหมด"

"พูดแบบนี้ก็รัดรวบเกินไปแล้ว นายตามฉันมา"

มณิกาคว้ามือของวายุไว้ในทันที ดึงเขาเข้าไปในห้องนอน เปิดลิ้นชัก และถ่ายไปที่วายุ แล้วก็ถ่ายไปที่เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้า"เสื้อผ้าพวกนี้ให้ฉันหรือเปล่า?"

"ใช่"

"ให้ฉันฟรีๆ ไม่มีทางเปลี่ยนใจอีก และก็ไม่สามารถขอเงินกับฉัน ใช่มั้ย ?"

"ใช่"

"ฮ่าๆๆๆ มีหลักฐานก็พอแล้ว"

มณิกาบันทึกวิดีโอ เก็บโทรศัพท์ และยิ้มจนปิดปากไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เธอกำลังจะเก็บเสื้อผ้าเหล่านั้น ดวงตาของวายุก็กะพริบเล็กน้อย และพูดว่า: "เอ่อ.....ช่วงนี้ฉันกำลังเล่นเกมอยู่ เธอชำนาญเกมมากไม่ใช่เหรอ? ช่วยสอนประสบการณ์ให้ฉันหน่อยได้มั้ย?"

"อะไรนะ?"

เกม?

มณิกาก็ค่อนข้างตกตะลึงจนปากค้าง