บทที่ 152 มณิกา สอนฉันเล่นเกมเถอะ

แบบนี้ มุมที่เขาดูหน้าจอก็ดีกว่า

"โธ่เอ๊ย วายุ นายเป็นหมูเหรอ? Natalyaนี้เล่นแบบนี้ไม่ได้"

"โง่จะตาย"

"Natalyaสามารถใช้สกิลสองก่อน ค่อยอัลติเมทสกิล หรือว่าปล่อยสกิลสอง ค่อยปล่อยสกิลหนึ่ง สุดท้ายปล่อยสกิลอัลติเมท นายก็ปล่อยสกิลหนึ่งโดยตรง คนวิ่งไปได้ เธอเป็นฮีโร่ผู้ควบคุม ควบคุมได้รู้หรือเปล่า?"

"อีกอย่าง ตรงข้ามของนายเป็นฮีโร่เสริมRouieเธอเป็นสกิลสองก็เป็นวงนั้น หมุนวงนั้นเสร็จ ก็สามารถที่จะกำจัดฮีโร่ศัตรูในวงออกไปได้"

"นายต้องทำความคุ้นเคยกับฮีโร่ทั้งหมดก่อนหนึ่งรอบ เข้าใจสกิลของฮีโร่ทั้งหมดถึงจะสามารถใช้งานมันได้ดียิ่งขึ้น สิ่งที่เรียกว่า'รู้เขารู้เราสู้รบร้อยครั้ง'"

......

เมื่อเล่นเกม มณิกาก็อารมณ์ขึ้น ขนาดน้ำเสียงก็สูงขึ้นเล็กน้อย

วายุเชื่อฟังคำแนะนำของเธอตลอดกระบวนการ นิ้วมือที่สวยงามก็เลื่อนช้าๆอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ จัดการกับฮีโร่ แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ตัวของมณิกาที่แทบจะอยู่ในอ้อมกอดของเขา

ในขณะที่หายใจ เป็นกลิ่นหอมจางๆบนร่างกายของเธอกับกลิ่นแชมพูบนเส้นผมของเธอ

แต่กลับแพ้โดยไม่ได้ตั้งใจ Natalyaถูกฮีโร่ที่กระโดดออกจากในหญ้าฆ่าตายในวินาทีเดียว

"แฟลช แฟลชหา เฮ้ย ฉันก็บอกให้นายปล่อยแฟลช นายกำลังอะไรอยู่?"

มณิกากระทืบเท้าด้วยความโกรธ หันกลับไปจ้องมองวายุแวบหนึ่ง"ถ้ารู้ก่อนว่านายโง่ขนาดนี้ ฉันก็ไม่สอนนายแล้ว ไม่สิ นายควรที่จะเพิ่มค่าเล่าเรียน"

"ฉัน......เล่นไม่ค่อยเป็น"

แม้ว่าจะถูกมณิกาตะโกนเสียงดังใส่ วายุก็ไม่ได้มีความหมายที่จะโกรธ

ในทางตรงกันข้ามมณิกาโกรธมาก

"มา ฉันเล่นเอง นำนายเล่น"

มณิกาไม่รู้ว่าระยะห่างระหว่างเธอกับวายุใกล้เกินไป ใกล้ชิดเป็นอย่างมาก

ก็ยืดตัวตรง จะหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง เล่นเอง นำเขาเล่นด้วยกัน

ในอ้อมกอด ว่างเปล่าอย่างกะทันหัน และความรู้สึกที่ทำให้ใจของเขาสั่นไหวหายไปในทันที

สายตาของวายุหดหู่ในทันที

แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อมณิกาหยิบโทรศัพท์ออกมา มองดูแบตเตอรี่ของโทรศัพท์ อดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า"ไม่มีแบตเหรอ? วายุ นายมีที่ชาร์จของแอนดรอยด์หรือเปล่า?"

"ไม่มี"

"งั้นทำยังไงดี?"

"เดี๋ยวฉันให้นภัทรส่งมา"

"โอเค งั้นนายเล่นรอบนี้ให้เสร็จก่อน ต่อจากนั้นส่งข้อความให้นภัทร"

"อือ"

วายุตอบรับคำหนึ่ง

เธอก็เริ่มสอนต่อไป วายุเรียนรู้ด้วยความจริงจังเป็นอย่างมาก

หลังจากที่เล่นจบรอบนี้ วายุเริ่มที่พูด เบี่ยงเบนความสนใจของเธอ รอมณิกาดึงสติกลับมาได้ก็จะให้เขาโทรหานภัทรให้ส่งสายชาร์จมา เกมก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

เล่นต่อเนื่องสิบรอบ ก็เป็นแบบนี้

จนถึงตีสี่ตีห้า มณิกาง่วงจนผล็อยหลับไปบนไหล่ของเขา ผงกศีรษะเป็นครั้งเป็นคราว วายุก็ยกมือขึ้นรองรับศีรษะของเธอไว้ ต่อจากนั้นก็ถือโอกาสนอนลงในอ้อมกอดของเขา

ปิดโทรศัพท์ วางอยู่ข้างๆ ทันใดนั้นห้องนั่งเล่นก็เงียบลง

เขานั่งไขว่ห้าง เอนตัวลงบนโต๊ะเตี้ย ปล่อยให้มณิกาเอนตัวในอ้อมกอดของเขา และผล็อยหลับไป

เธอที่โหวกเหวกโวยวายในที่สุดก็สงบลงมาสักที วายุมองดูเธอที่แกะสลักจากแม่พิมพ์ที่เกือบจะเหมือนกับธิกานต์ เหมือนมาก แต่ก็กลับไม่เหมือนอีก

แก้มขาว เส้นส่วนประกอบใบหน้าชัดเจน และความงดงามและละเอียดอ่อนของใบหน้านั้นสวยงามมาก

ผมสีดำหนานอนลงตามเธอ ผมที่ชี้ฟูก็แนบอยู่บนแก้มของเธอ ปิดบังใบหน้าที่สวยงาม

วายุใช้นิ้วมือปัดผมหน้าม้าของเธอออก และเหน็บไว้ที่หลังหู

นิ้วมือสัมผัสโดนผิวที่ละเอียดอ่อนของเธอ เรียบเนียนละเอียดอ่อน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบ

จนกระทั่งมณิกาหลับสนิทแล้ว วายุถึงได้ลุกขึ้นมา อุ้มเธอกลับไปที่ห้องนอนของเธอ และวางเธอลงบนเตียง