บทที่ 153 นายมีชู้เหรอ?

นักรักอย่างจตุพันธุ์แสดงความคิดเห็นต่างๆ

อย่างไรก็ตามวายุกลับรู้สึกว่าคำตอบของเขาไร้สาระไปหน่อย เหลือบมองเขาด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง แล้วก็มองไปทางปัณณ์อีก ดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของปัณณ์ที่ไม่ค่อยพูดจามากกว่า

ปัณณ์ก็พยักหน้าอย่างจริงจังโดยไม่คาดคิด"โดยทั่วไป......ถูกต้อง"

เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัด วายุก็ขมวดคิ้วที่ดกดำเล็กน้อย นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ยกแก้วขึ้น และดื่มไวน์ในแก้วรวดเดียวหมด

ปัณณ์และจตุพันธุ์ฉันมองนาย นายมองฉัน นิ่งอึ้ง

"พี่รอง นี่มันท่าทีอะไรของพี่? หลงรักธิกานต์จริงๆเหรอ"

"คุณธิกานต์เป็นภรรยาของเขา หลงรักก็เป็นเรื่องปกติ ไม่รักต่างหากที่ผิดปกติ"

เมื่อฟังคำพูดของทั้งสองคน ใบหน้าของมณิกาก็ปรากฏขึ้นในหัวของวายุ เขาจับแก้วแน่น ราวกับว่าไม่สามารถยอมรับความเป็นจริงได้ และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า:"ไม่ใช่เธอ"

ถ้าหากว่า อยู่ก่อนหน้านี้ วายุยังคงสงสัยในตัวเอง แต่เมื่อได้ยินคำพูดของจตุพันธุ์ ก็ถูกต้องไปหมด

เช่นเดียวกับคืนนั้น เขาไม่ได้ห้ามมณิกาออกจากคอนโด เขาก็ว้าวุ่นใจทั้งวัน คนทั้งคนก็ค่อนข้างวิตกกังวล

ดังนั้นถึงได้คิดหาวิธีให้มณิกาปรากฏตัวตรงหน้าของเขา

เมื่อเห็นเธอ อยากจะกอดเธอไว้ในอ้อมกอด ถึงขนาดตอนที่เธอนอนหลับ ถึงได้จูบเธออย่างเงียบๆ แต่ด้วยหลักศีลธรรม เขาไม่กล้าทำเรื่องอะไรก็ตามกับเธอ

แต่ประโยคสุดท้ายของจตุพันธุ์'แม้ว่าออกไปเดินเที่ยวก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สวยงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้' ประโยคเดียวก็ตรงจุด

"ไม่......ไม่ใช่เธอ? พี่ว่าไม่ใช่ธิกานต์เหรอ?"

จตุพันธุ์ตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อว่าสามคำนี้ออกจากปากของวายุ ก็ถามไถ่อย่างรีบร้อน"ไม่ใช่เธอแล้วเป็นใคร? หรือว่าพี่ยังมีสาวสวยที่เลี้ยงดูอยู่เหรอ?"

ปัณณ์ก็แปลกใจเหมือนกัน เขาหันหน้ามองไปทางวายุอย่างเหลือเชื่อ และรอคำตอบของเขา

แต่วายุกลับก้มหน้านิ่งเงียบ มือเรียวยาวที่สวยงามยกไวน์แดง และดื่มอย่างเงียบๆ

สิ่งที่เรียกว่า'เรื่องของตัวเองไม่รีบร้อนแต่คนรอบข้างกลับรีบร้อน'

หลังจากรอเป็นเวลานานไม่ได้คำตอบ จตุพันธุ์ตบลงไปบนไหล่ของวายุในทันที"พี่รอง พี่ก็พูดมาสิ นี่จะทำให้ฉันกังวลจนตายเหรอ?"

เขายังคงไม่ตอบ

กลับเป็นปัณณ์ที่ขมวดคิ้ว ทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่"คงจะไม่ใช่หลานบุญธรรมที่นายหญิงยอมรับคนนั้นนะ"

สมกับที่เป็นตำรวจ ฉลาดเฉลียว ประโยคเดียวก็ตรงจุด

"อะไรกันเนี่ย? เป็นไปไม่ได้ไอ้ปัณณ์"

จตุพันธุ์รู้สึกว่าการเดาของปัณณ์ไม่ถูกต้องเป็นอย่างมาก และยังวิเคราะห์กับปัณณ์อย่างมีเหตุผล"นายดูสิ หญิงสาวคนนั้นที่นายหญิงรับเป็นหลานสาวบุญธรรมรูปร่างหน้าตาแทบจะเหมือนกับธิกานต์ไม่ใช่เหรอ? ยังเป็นสาวบ้านนอกด้วย เชิดหน้าชูตาไม่ได้ อีกอย่าง พี่รองก็ไม่ชอบธิกานต์ ยังจะชอบผู้หญิงอื่นที่เหมือนกับเธอได้เหรอ? นี่มันเรื่องเหลวไหลน่ะ"

เขาโบกมือ เยาะเย้ยด้วยความมั่นใจ และยกแก้วไวน์ขึ้นชนแก้วกับวายุ"พี่ว่าใช่มั้ย พี่รอง?"

หลังจากพูดจบ เขาก็ยกแก้วขึ้น และจิบไวน์คำหนึ่ง

ขณะที่กำลังดื่ม กลับได้ยินวายุพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: "น่าจะ เป็นเธอ"

"แหวะ......แค่กๆ......แค่กๆๆๆ.......แค่กๆ......"

ด้วยคำพูดที่น่าประหลาดใจทำให้จตุพันธุ์พ่นไวน์ในปากออกมา และสำลักอย่างแรงแล้วไอขึ้นมา"แค่กๆๆๆ แม่งเอ๊ย ฉันสำลักจะตายแล้ว......พี่รอง พี่พูดอะไรเนี่ย?"

"นายยังไม่แน่ใจเหรอ?"

ปัณณ์จากคำพูดของวายุรู้สึกว่าเขาลังเลและสองจิตสองใจ

วายุพยักหน้าเล็กน้อย"ก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ ยังไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้ แน่ใจแล้ว"

"เธอก็เป็นผู้หญิงคนนั้นที่นายเสี่ยงชีวิตบุกน้ำลุยไฟไปช่วยชีวิตเหรอ? เชรด ตอนนั้นได้ยินนภัทรพูด ฉันยังคิดว่าทำไมนายถึงได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ที่แท้กำลังช่วยชีวิตของหญิงสาวคนนั้น!"

จตุพันธุ์หยิบทิชชูออกมาเช็ดคราบไวน์บนเสื้อผ้า ในใจก็พึมพำ