บทที่ 154 พี่รองแอบมีสาวสวยที่เลี้ยงดูอยู่จริงๆด้วย

มองดูมณิกาที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน จตุพันธุ์ตกใจจนไวน์ในมือแทบจะหลุด

พี่รองสุดยอดมากนะ แอบมีสาวสวยที่เลี้ยงดูอยู่จริงๆด้วย

ในเมื่อผู้หญิงก็ถูกเลี้ยงดูแล้ว พี่รองยังดื่มเมาจนไม่ได้สติ เสแสร้งอะไรกันเนี่ย?

สายตาของปัณณ์จ้องมองมณิกาตั้งแต่หัวจรดเท้า ยังคงนิ่งเงียบเป็นนิสัย และไม่พูดอะไร

แต่กลับเป็นจตุพันธุ์ที่วางไวน์ลง สายตามุ่งร้ายจ้องมองไปที่มณิกาตั้งแต่หัวจรดเท้า และลวนลาม"เฮ้ย น้องสาวรูปร่างหน้าตาสวยมากนะ"

พวกเขาก็เคยเห็นธิกานต์ จำเป็นต้องยอมรับว่าบนตัวของธิกานต์มีความสุภาพอ่อนโยนของกุลสตรีที่มาจากตระกูลใหญ่มีฐานะ อ่อนโยนสวยงาม และแสดงออกถึงบอบบางและสง่าราศีของคุณหนูในตระกูลคนรวย

แต่ผู้หญิงคนนี้แต่งตัวไม่หรูหรา แม้ว่าใบหน้าของเธอจะคล้ายกับของธิกานต์ แต่กลับมีพลังที่เยือกเย็นมากกว่าเล็กน้อย ซึ่งทำให้คนชอบโดยไม่รู้ตัว

"ฉันถามว่า พวกนายเป็นใคร? ไม่ได้รับอนุญาต เข้ามาได้ยังไง?"

มณิกาถามไปด้วย และมองไปรอบๆ ไม่เห็นว่าวายุอยู่ตรงไหน

จตุพันธุ์มือทั้งสองข้างกอดอก ท่าทางเอ้อระเหยลอยชาย ชี้ไปที่หน้าประตู"ประตูอยู่ที่นั่น กูก็ย่อมเข้าเดินเข้ามาเป็นธรรมดา"(ในภาษาจีน ปู่ อาจใช้เรียกตัวเองเวลาแสดงฐานะ มีความหมายตรงกับกูค่ะ)

"นายพูดจาไร้สาระไม่ใช่เหรอ? หรือว่าถูกคลานเข้ามางั้นเหรอ?"มณิกากลอกตาขาวใส่เขา "พวกนายหาใคร?"

"เฮ้ย ท่าทีนี้ของน้องสาวมากเกินไปหรือเปล่า? พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีของวายุ สาบานเป็นพี่น้องที่ดี ท่าทีนี้ของเธอใช่ไม่ได้เลยนะ"

จตุพันธุ์ถูกมณิกาทำให้เกิดความอยากรู้อยากเห็น อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

"งั้นต้องการท่าทีอะไร? นายว่าจะต้องบูชานายหรือเปล่า ถวายธูปสามดอกให้นายทุกเช้าเย็น กราบสามครั้งคำนับเก้าครั้งเป็นยังไง?"

บ้าไปแล้ว!

แน่นอนว่าคือกาเข้าฝูงกาหงส์เข้าฝูงหงส์

เพื่อนของวายุก็เป็นเหมือนกับเขา คิดว่าตัวเองสูงส่ง แทบจะรอไม่ไหวที่จะจับคนทั่วโลกไว้ในมือของพวกเขา

ท่าจะมีปัญหา

จตุพันธุ์คาดไม่ถึงว่ามณิกาจะจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร้ความปรานี

เขานิ่งอึ้งก่อน ต่อจากนั้นก็หันหน้ามองปัณณ์แวบหนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ฮ่าๆ น้องสาวน่าสนใจนะ จะพิจารณาเป็นเพื่อนกับพี่ชายมั้ย?"

จตุพันธุ์เลิกคิ้วใส่เธอ และเต็มไปด้วยความสนใจ

"เมื่อกี้นี้ยังเป็นปู่ ตอนนี้เป็นหลายชายแล้ว ความอาวุโสกลับลดได้เร็วมาก"

มณิกาเหลือบมองไปที่เขาแวบหนึ่ง ขี้เกียจที่จะสนใจผู้ชายที่ไม่จริงจังแบบนี้ต่อไป หันหลังเดินไปที่ห้องของวายุ

แม้ว่าปกติจตุพันธุ์จะไม่ค่อยจริงจัง แต่ไม่เคยที่ถูกผู้หญิงเมินขนาดนี้มาก่อน

เขาที่ไม่พอใจก็ตัดสินใจที่จะแกล้งทำเป็นสั่งสอนสาวน้อยอารมณ์ร้อนคนนี้ ก็จับไหล่ของเธอไว้ในทันที"หยุดเดี๋ยวนี้! สาวน้อย ถอนคำพูดเมื่อกี้นี้ให้กูเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเธอ"

ฝีเท้าของมณิกาหยุดลงชั่วคราว หันหน้าไปเล็กน้อย แล้วหางตาก็เหลือบมองไปด้านข้าง"เดี๋ยวปู่ เดี๋ยวพี่ชาย ก็เป็นความแตกต่างระหว่างคุณปู่กับหลานชายไม่ใช่หรอกเหรอ? นายพูดเอง จะถอนคำพูด ก็เป็นตัวของนายเองที่ถอนคำพูดกลับไป"

ประโยคเดียวของเธอ ทำให้จตุพันธุ์จุกจนเงียบเหมือนคนใบ้

ความโกรธในใจนั้นก็อดกลั้นได้อย่างค่อนข้างไม่พอใจ เคยถูกผู้หญิงดูหมิ่นขนาดนี้มาก่อนที่ไหนกัน?

จตุพันธุ์รู้สึกว่าเขาถูกคนท้าทายแล้ว

แม่งเอ๊ย ไม่นึกเลยว่ายังเป็นผู้หญิงด้วย!

"ให้เวลาเธอนับสาม ไม่ขอโทษ ฉันจะให้เธอนอนออกไป" จตุพันธุ์เตือนอย่างเด็ดขาด

ปัณณ์มองดูจตุพันธุ์ จากนั้นสายตามองไปที่มณิกาอย่างมีความหมายลึกซึ้ง เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ และเอนตัวลงบนโซฟาในทันที โดยแขนทั้งสองก็กอดอกด้วยความสนใจ'ดูเรื่องสนุก'

"ปล่อยมือ!"มณิกาพูดอย่างไม่พอใจ

"สาม......"

"ปล่อยมือ"

"สอง......"