บทที่ 155 ตบให้ตายนายถึงจะตื่น

พนักงานส่งของก็พูดขอบคุณ ก็หันหลังก็เดินไป

เธอถือกล่องเก็บอุณหภูมิ หันหน้าเข้าไปในห้องอาหาร"วายุ แฮะๆๆๆ ในเมื่อนายสั่งอาหารเช้ามามากมายขนาดนี้ ฉันกินเสร็จแล้วค่อยกลับไปนะ ไม่อย่างนั้นเสียดายแย่"

พูดแล้ว ก็เห็นเธอถือกล่องเก็บอุณหภูมิด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งก็ถือถุงกระดาษเดินไปทางโซฟา

จตุพันธุ์ที่กำลังส่งเสียงคร่ำครวญ อยู่บนโซฟาเห็นมณิกา ยังไม่ทันได้คาดโทษเรื่องที่เธอลงมือหนักเกินไป ก็ถูกมณิกาเตะเบาๆหนึ่งที"หลีกไป เข้าไปข้างในหน่อย"

จตุพันธุ์กระตุกมุมปากอย่างรุนแรง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นรอยยิ้มที่ไร้ความปรานีของปัณณ์ และพี่รองของตัวเองก็ไม่ได้มีความหมายที่จะปกป้องเขาแม้แต่น้อย ก็ยังหลีกไปด้านข้างอย่างรู้ตัวมาก

มณิกาวางเสื้อผ้าที่ถืออยู่ในถุงกระดาษลงบนโซฟา แล้วก็วางกล่องเก็บอุณหภูมิลงบนโต๊ะ เปิดฝา ทันใดนั้นก็มีกลิ่นหอมโชยลอยเข้ามาที่ใบหน้า

"ว้าว กลิ่นหอมจัง ฉันหิวพอดี"

เธอพูดไปด้วย ก็หยิบอาหารเช้าที่มากมายหลายอย่างข้างในออกมาด้วย

"วายุ นายฟุ่มเฟือยเกินไปแล้วนะ แค่อาหารเช้าของพวกเราสองคน นายก็สั่งมามากมายขนาดนี้ทำไม?"มองดูอาหารเช้าที่หลากหลายในกล่องเก็บอุณหภูมิ เธอรู้สึกเสียดาย

อาหารมื้อนี้ แพงมาก

มณิกาพูดว่า'วายุ'ประโยคเดี๋ยว เรียกชื่อตรงๆ ท่าทีที่มีต่อเขาก็ไม่ได้เกรงใจแม้แต่น้อย ถึงขนาดค่อนข้างเย่อหยิ่ง

ฉากนี้ ทำให้จตุพันธุ์ตกตะลึงเป็นอย่างมากจริงๆ

นี่ก็คือ'รัก'ในตำนานสินะ?

ก็คือทำอะไรได้ตามใจโดยไม่เกรงกลัวจริงๆ

ในเมืองจันทราขนาดใหญ่ จตุพันธุ์ไม่เคยเห็นใครหน้าไหนกล้าเรียกตรงๆของพี่รองตัวเองมาก่อน และด่าว่าเขาเป็น'ลูกที่ล้างผลาญพ่อแม่'อย่างยโสโอหัง

ล้มล้างทัศนคติทั้งสามจริงๆ

และสายตายากที่จะคาดเดาได้ของปัณณ์ก็จ้องมองอยู่บนร่างกายของมณิกาและวายุอย่างไปมา ทำให้คนไม่สามารถที่จะเข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"กินด้วยสิ"

วายุพูดประโยคหนึ่ง ต่อจากนั้นก็ไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำในห้องนอนใหญ่

หลังจากที่เห็นวายุเข้าไป จตุพันธุ์รีบไปนั่งลงตรงหน้าของมณิกา"สาวน้อย ปกติเธอพูดกับวายุก็เย่อหยิ่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

"เย่อหยิ่งตรงไหน? นี่เป็นการพูดคุยกันที่ปกติไม่ใช่เหรอ? เดิมทีวายุเขาก็เป็นลูกที่ล้างผลาญพ่อแม่ ฉันเพียงแค่พูดความจริงเท่านั้น"

มณิกาพูดไปด้วย นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมไปด้วย เปิดโจ๊กถ้วยหนึ่ง เริ่มที่จะก้มหน้าทานข้าว และไม่ได้บอกว่าจะรอวายุ

"เธอไม่รอทานพร้อมเขาเหรอ?"

จตุพันธุ์ก็ถามอีก

"กินข้าว ฉันรอเขาทำไม? หรือว่ายังต้องรอเขาป้อนฉันเหรอ?"

จตุพันธุ์: "....."

เธอเป็นผู้ยุติหัวข้อจริงๆ

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ค่อยๆเดินไปที่ข้างกายของปัณณ์ แตะแขนของปัณณ์ด้วยข้อศอก และใช้สายสื่อสารกับปัณณ์

จตุพันธุ์: แม่งเอ๊ย สาวน้อยคนนี้ไม่ธรรมดานะ

ปัณณ์: ฉันมองออกตั้งนานแล้ว

จตุพันธุ์: นายมองออกตั้งนายแล้ว เมื่อกี้นี้ยังไม่ห้าม รู้มั้ยว่าก้นฉันกระแทกเจ็บมากแค่ไหน?

ปัณณ์:สมน้ำหน้า รนหาที่เอง

จตุพันธุ์:ไสหัวไปซะ!

ทั้งสองสบตากัน ความคิดก็อยู่ในออนไลน์อย่างสมบูรณ์

หลังจากนั้นไม่นาน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วายุที่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเดินออกมาจากในห้องนอน

มองดูพี่น้องสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้วก็กวาดสายมองดูมณิกาที่นั่งอยู่บนพรมแวบหนึ่ง และเห็นเธอทานได้อร่อยมาก