บทที่ 156 ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

เพล้ง

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอย่างเธอว่าไปคำหนึ่งฉันว่าไปคำหนึ่ง จานมือของจตุพันธุ์ก็เพล้งกระแทกลงบนพื้น กระแทกอยู่บนโต๊ะเตี้ย และส่งเสียงดังเพล้ง

อะไร อะไรนะ?

คนที่อยู่ตรงหน้ายังคือพี่รองที่เป็นโรครักความสะอาดคนนั้นเหรอ?

ไม่นึกเลยว่าเขาจะทำอาหารเช้าให้สาวน้อยคนนี้?

ไม่นึกเลยว่าเขายังใช้ตะเกียบที่สาวน้อยคนนี้ใช้แล้ว?

ไม่นึกเลยว่าท่าทางของเขาจะสนุกกับการที่สาวน้อยคนนี้ด่าเขา?

จตุพันธุ์รู้สึกว่าตัวเองต้องเป็นบ้าแล้วแน่ๆ สมองเลอะเลือน ฝันถึงได้เห็นวายุเป็นแบบนี้

เขาหันหน้าอย่างเลื่อนลอย มองไปปัณณ์ที่นิ่งอึ้งอยู่ข้างๆ"ไอ้ปัณณ์ เร็วเข้า ตบฉันหนึ่งที เร็ว! ฉันจะต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ"

ปัณณ์ก็ตกใจกับวายุจนไม่สามารถดึงสติกลับมาได้เป็นเวลานานเหมือนกัน

เมื่อได้ยินคำพูดของจตุพันธุ์ เขาก็คอแข็ง พยักหน้า ต่อจากนั้นยกมือขึ้น และตบลงไปบนใบหน้าของจตุพันธุ์หนึ่งฉาดโดยตรง

แรงตบของการตบหนึ่งฝ่ามือนั้น ตบจนจตุพันธุ์ล้มลงบนโซฟาในทันที

"เชรด! เจ็บจะตายแล้ว ไอ้ปัณณ์ นายแม่งอยากจะตบฉันให้ตายเลยเหรอ? โอ๊ย หน้าของฉัน!"

จตุพันธุ์ตื่นขึ้นจากความเจ็บปวดในทันที ยื่นมือไปจับใบหน้า และคร่ำครวญอย่างแรง

แต่กลับได้ยินไอ้ปัณณ์สะบัดมือ"โอ๊ย ฉันก็เจ็บมือเหมือนกัน แปลว่า......นายไม่ได้ฝัน"

"เหลวไหล ใบหน้ากูจะบวมแล้ว มือของนายจะไม่เจ็บเหรอ? ฉันสงสัยว่านายฉวยโอกาสแก้แค้นใช้มั้ย? แม่งเอ๊ย ถ้าใบหน้านี้ของฉันเสียโฉม ไอ้ปัณณ์ ความสัมพันธ์ของพวกเราก็จบลงที่นี่"

บนใบหน้าของจตุพันธุ์ปรากฏรอยฝ่ามือห้านิ้ว และเจ็บจนมุมปากตรง

"ฉันกลัวว่าตบเบาเกินไป จะแยกแยะระหว่างความฝันกับความเป็นจริงไม่ได้?" ปัณณ์อธิบาย

"งั้นนายก็จะตบให้ตายก็ไม่ได้นะ?"

"ถ้าฉันจะตบให้ตาย นายคิดว่านายยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"

"แม่ง! เรื่องอะไรกันเนี่ย"

จตุพันธุ์โกรธจนเหลือทน

ความโกรธในใจยังทันไม่ได้ระบายออกมา ก็ได้ยินมณิกาที่อยู่ข้างๆพึมพำ"วายุ เพื่อนของนายสมองมีปัญหาหรือเปล่า ไม่งั้นโทรเรียก120มั้ย? ฉันว่าเขามีปัญหาทางจิตร้ายแรง"

พูดแล้ว มณิกาก็หันหน้ามองไปทางวายุ และถามเสียงเบาๆว่า: "เพื่อนของนายคงจะไม่ใช่ว่าแอบออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชนะ? โธ่เอ๊ย น่าสงสารจังนะ หน้าตาก็หล่อมาก แต่สมองมีปัญหา เสียดายใบหน้านี้ บาปกรรม"

เธอคิดเองว่าเสียงเบามาก โดยหารู้มั้ยว่า คำพูดของเธอเข้าหูจตุพันธุ์อย่างชัดเจน โกรธจนเขาค่อนข้างแทบจะหายใจไม่ทัน

วายุเหลือบมองทั้งสองคนนั่งตรงข้ามอย่างราบเรียบแวบหนึ่ง และค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของ มณิกา"บางที เธออาจจะพูดถูก"

ปัณณ์ยื่นมือไปถูใบหน้าที่ร้อนจัดไปด้วย และจ้องมองดูวายุและมณิกาไปด้วย จมอยู่ในความตกตะลึง และไม่สามารถถอนตัวได้เป็นเวลานาน

ก็นับประสาอะไรกับจตุพันธุ์

จนกระทั่งมณิกาทานเสี่ยวหลงเปาหลายลูกจนหมด เธอถึงได้วางตะเกียบลง เช็ดปาก ลุกขึ้นถือถุงกระดาษ และพูดกับวายุว่า: "งั้นพวกนายคุยกันเถอะ ฉันกลับก่อนแล้ว"

พูดแล้ว ก็อ้อมไปตรงหน้าของวายุ

ก่อนที่จะจากไปก็ยังมองไปที่จตุพันธุ์อย่างเห็นใจเป็นอย่างมาก แล้วก็มองไปที่วายุอย่างไม่วางใจ และส่งสายตาให้

วายุมองตามสายตาของมณิกามองไปทางจตุพันธุ์ แล้วก็เห็นมณิกาชี้สมองของตัวเอง และอ้าปากพูดอย่างไม่มีเสียงว่า: "สมองเขาไม่ดี ทางที่ดีนายอยู่ห่างจากเขาหน่อย"

วายุอดกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้ พยักหน้าเล็กน้อย มองดูมณิกาที่ถือของออกจากอพาร์ทเม้นท์

ติ๊งงงง

ทันใดนั้น ข้อความในโทรศัพท์ของวายุก็ดังขึ้นมา

เขาหยิบโทรศัพท์มองดูแวบหนึ่ง นภัทรเป็นคนส่งข้อความมา:บอส คุณธิกานต์มาแล้ว