บทที่ 157 ในที่สุดก็ได้ลองชุดแต่งงานกับพี่วายุแล้ว

"ไม่มีนะ ผู้ช่วยนภัทรหวังว่าฉันจะเจอกับใครเหรอคะ?"เธอแกล้งทำเป็นถามด้วยความสับสนงุนงง

นภัทรยิ้มในทันที"ไม่ ไม่มีใคร ก็แค่อยากจะถามคุณว่าเห็นเลขาจรัลออกมามั้ยครับ"

เลขาจรัล เป็นเลขาคนหนึ่งในแผนกเลขาของสดุภา กรุ๊ป และเป็นเรื่องปกติที่จะติดต่อกับวายุ

เขาให้เหตุผลอย่างมีไหวพริบมาก

"ไม่มีนะ"

ธิกานต์จ้องไปที่นภัทรโดยไม่กะพริบตา สังเกตเห็นความร้อนตัวได้จากความกระตือรือร้นร้อนตรงหน้าของเขา ก็เข้าใจทุกอย่าง

ติ๊งงงง

ลิฟต์มาถึงชั้นบนสุด

นภัทรเดินออกจากลิฟต์ ทำท่าทาง'เชิญ'"คุณธิกานต์เข้าไปเถอะครับ บอสอยู่ข้างใน ผมลงไปก่อนแล้วครับ"

ในพื้นที่ส่วนตัวของคู่รักที่ยังไม่ได้แต่งงานอย่างพวกเขา ผู้ช่วยอย่างเขาก็ไม่อย่าที่จะเป็นกั้งขวางคอ

"ค่ะ ได้ค่ะ"

ธิกานต์พยักหน้า เหยียบรองเท้าส้นสูง และถือกระเป๋าเดินออกจากลิฟต์

เดินออกไปที่ประตูห้องนั่งเล่น เธอเคาะประตู ประตูเปิดโดยอัตโนมัติ และเธอก็เดินเข้าไป

และในห้องนั่งเล่น จตุพันธุ์กำลังถามวายุอย่างไม่หยุดหน่อย เกี่ยวกับเรื่องราวของมณิกา

ปัณณ์ที่ไม่ค่อยพูดจาก็นั่งเงียบฟังอยู่ข้างๆ

ทันใดนั้นประตูห้องนั่งเล่นก็เปิดออก หลายคนก็มองไปตามประตู ก็เห็นธิกานต์เดินเข้ามา

จตุพันธุ์อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง และบีบแขนของปัณณ์ในทันที และบิดอย่างรุนแรง"แม่งเอ๊ย เธอมาได้ยังไง? ดีที่มณิกากลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นจับได้ว่าพี่รองมีชู้ไม่ใช่เหรอ?"

น้ำเสียงของเขาเบามาก เบาจนทอดถอนหายใจ

อย่างไรก็ตามเมื่อเสียงลดลง สายตาที่เฉียบคมของวายุก็จ้องมองตรงมา ตกใจจนเขาหวาดเสียวสันหลัง อดไม่ได้ที่จะสุดลมหายใจเข้า

"พี่วายุ? เอ่อ พี่จตุพันธุ์ พี่ปัณณ์ พวกพี่ก็อยู่ด้วยเหรอ?"

ธิกานต์ที่เมื่อกี้นี้กำลังสงสัยว่าระหว่างมณิกากับวายุมีความสัมพันธ์อะไรกัน เมื่อเห็นจตุพันธุ์และปัณณ์ทั้งสองคน ความแคลงใจก็คลี่คลายลงมา

รู้สึกว่าเมื่อกี้นี้กังวลมากไป

ต่อให้มณิกามา อย่างมากวายุก็แค่มีสิ่งของอะไรจะให้เธอเท่านั้นเอง เนื่องจากว่าเธอเป็นหลานสาวบุญธรรมของนายหญิงเนตร และเป็นเรื่องปกติมากที่จะติดต่อกัน

ถ้าไม่อย่างนั้น มีปัณณ์ผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความยุติธรรมอยู่ วายุและมณิกาจะเกิดอะไรขึ้นได้อย่างไร

"ฮ่าๆๆๆ ผู้หญิงที่มีความรู้ความสามารถยอดเยี่ยมมาแล้ว แล้วก็สวยอีกด้วย" จตุพันธุ์ยิ้มอย่างไม่เต็ม โบกมือให้เธอ และฝืนใจชมไม่กี่ประโยค

โชคดีที่เขามีความรักความสัมพันธ์แรงปรารถนามากมายทั้งวัน มีสาวสวยเป็นคู่ชีวิต คำชมเหล่านั้นก็หยิบยกขึ้นได้ตามใจชอบ แม้ว่าจะเสแสร้ง กลับกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

ปัณณ์พยักหน้าไปทางธิกานต์ ถือว่าเป็นการทักทาย

"เธอมาได้ยังไง?"

เมื่อวายุเห็นธิกานต์ แม้ว่าสีหน้าท่าทางจะราบเรียบ แต่เขานัยน์ล้ำลึกกลับมองไปที่บนใบหน้าของธิกานต์ แฝงไปด้วยความหมายสำรวจเล็กน้อย และกำลังสงสัยว่าเธอเจอกับมณิกาหรือเปล่า

"เดิมทีฉันอยากจะไปหาพี่ที่บริษัท แต่ผู้ช่วยนภัทรบอกว่าพี่ไม่อยู่ที่บริษัท ฉันก็เลยมาที่นี่"

ธิกานต์เดินไปนั่งลงที่ข้างกายของวายุ มองดูอาหารเช้ามากมายหลายอย่างที่อยู่บนโต๊ะ และถามว่า: "พี่วายุ ทำไมพวกพี่กินข้าวเช้าสายขนาดนี้?"

"จัตวาและไอ้ปัณณ์ไม่ได้กินข้าวเช้า พวกเขาสั่งมา"

เพราะว่าจตุพันธุ์ลูกชายคนที่สี่ในตระกูลนนท์สัจทัศน์ ดังนั้นจึงตั้งชื่อว่า'จตุพันธุ์' และเขาเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดของในบรรดาไม่กี่คน วายุพวกเขาก็เรียกเขาว่า'จัตวา'

"เอ่อ.......ถูกๆๆๆ ใช่ๆๆๆ ฉันกับไอ้ปัณณ์หิวเล็กน้อย ก็เลยสั่งของกิน"

จตุพันธุ์ประจบประแจงอย่างไม่หยุด

พวกเขาพี่น้องเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ธิกานต์เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง อารมณ์ไม่ดีเมื่อกี้นี้ก็ดีขึ้นมากในทันที