บทที่ 163 ธิกานต์เกือบฉี่ราด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่เธอมีลูกของวายุอยู่ในท้อง หากยังไม่ได้แต่งงานเข้าตระกูลเดชากุลเธอจะต้องรักษาเด็กในท้องให้ปลอดภัย

ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าเคลื่อนไหว

"มณิกา เธอสมควรได้รับมัน เธอคิดว่าตัวเองสมควรตายรึเปล่าล่ะ? เธอรู้ว่าฉันหมั้นกับวายุ แต่เธอก็ยังคงอาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ทิวกาลกับเขา ถ้าเธอไม่ใช่นางสารเลวแล้วจะเรียกว่าอะไร? ไม่มีความสามารถแต่งเข้าตระกูลเดชากุล ก็กล้าไปเป็นเมียน้อยไร้ยางอาย....กรี้ด....."

ธิกานต์เอ่ยคำพูดที่เก็บไว้ในใจออกมา อย่างไรก็ตามหลังจากพูดไปได้ครึ่งทาง มณิกาก็ตบหน้าเธอ "ฉันให้โอกาสเธออีกครั้ง พูดจาให้ดีๆ

ฝ่ามือนี้ ตบเข้าอย่างแรงจนเจ็บแสบ

ธิกานต์กัดฟันของเธอและจ้องไปที่มณิกาด้วยความโกรธเคืองท่ามกลางความมืด "เธอมันนางสารเลว เป็นนางแพศยาชั้นต่ำ...เพี๊ยะ!"

"ให้โอกาสเธออีกครั้ง"

"ต่อให้มีโอกาสอีกครั้งเธอมันก็ยังเป็นนางสารเลวชั้นต่ำ หน้าไม่อาย…เพี๊ยะ!"

"พูดอีกครั้ง!"

"นางสารเลว...เพี๊ยะ!"

"พูดอีก"

"เธอมันหน้า..." ธิกานต์ถูกตบเข้าทีละฝ่ามือๆ แม้ว่าเธอจะยังอยากก่นด่ามณิกาอีกครั้ง แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าที่สวยงามของจนเองในที่สุดเธอก็ยังไม่อยากถูกตบเพราะความปากไว

เธอทั้งโกรธและโมโห "ฉันเตือนเธอไปตั้งนานแล้ว ให้เธออยู่ห่างจากพี่วายุ เธอรนหาที่ตายเอง"

เมื่อได้ฟังคำพูดของธิกานต์ ความโกรธของมณิกาก็พุ่งขึ้นสมอง มือที่ถือกริชของเธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ในชั่วขณะนั้นเอง จิตสังหารของเธอค่อยๆเพิ่มขึ้น จนเธอแทบอยากจะฆ่าธิกานต์โดยตรงและล้างแค้นให้กับครอบครัวของเธอ

ตึกตึกตึก——

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังเข้ามาเรื่อยๆ

มณิกาขมวดคิ้วและเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอเหลือบมองไปที่ประตูห้องนอน

วินาทีต่อมา ประตูห้องถูกผลักเปิดออก จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงคลิก ไฟห้องนอนก็สว่างไปทั่วทั้งห้องนอน

ทัพทองสองสามีภรรยาได้ยินเสียงดังชั้นบน ก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างในทันทีและวิ่งลงไปชั้นล่าง

แน่นอนว่า เป็นมณิกาที่มาจริงๆ

เมื่อเห็นมณิกาเหยียบอยู่บนเตียง ศอกซ้ายค้ำอยู่ที่หัวเข่าของเธอ มือขวาถือและกำลังกดลงไปบนคอของที่บาดเจ็บของธิกานต์เธอก็ตกใจกลัวแทบตาย

"มณิกา เธอกำลังทำอะไร?"

ทัพทองก็กลัวมากเช่นกัน เขาตัวสั่นและชี้ไปที่มณิกา "วางมีดลงเร็วๆ เธอกำลังบุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์ส่วนตัว ถ้าฉันโทรหาตำรวจ เธอจะติดคุกตลอดชีวิต"

"ฮือฮือ…แดดดี้ หม่ามี้พ่อ แม่ ในที่สุดพวกคุณก็มาถึง ฮือฮือ...ช่วยหนูด้วย ช่วยหนูด้วย รีบโทรหาตำรวจ…กรี้ด!"

ก่อนที่ธิกานต์จะพูดจบ มณิกาก็ตบใบหน้าของเธอทันทีสองครั้งซ้ายขวาสมมาตรอย่างยิ่ง

"ฉันบอกให้เธอหุบปาก ไม่ได้ยินหรือไง!"

มณิกาด่าอย่างโมโห ดวงตาที่เย็นชาของเธอเหลือบขึ้นมอง สายตาแหลมคมและเย็นเฉียบมองไปยังสองสามีภรรยาที่ยืนอยู่ตรงประตู "เป็นฉันที่ประเมินพวกคุณต่ำไป ตระกูลเล็กๆอย่างตระกูล ถึงกับกล้าทำตัวบาตรใหญ่ ให้คนมาฆ่าฉันอย่างเปิดเผย ฉัน ยังไม่ตาย พวกคุณคงผิดหวังมากสินะ?"

เกลียด

ความเกลียดชังไม่สิ้นสุดได้หลั่งไหลเข้ามาในใจของเธอ

มณิการู้สึกว่าชีวิตของซวยมากจริงๆ ถึงได้เกิดใหม่เป็นลูกสาวของทัพทองสองสามีภรรยาคู่นี้

"ฆ่า ฆ่าเธอ?"

ทั้งสองตะลึงไป จากนั้นก็หันมามองหน้ากันครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่ธิกานต์โดยปริยาย และเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

"ตั้งแต่ชิริวต้องการบริจาคไขกระดูกจนถึงตอนนี้ พวกคุณได้ลงมือทำหลายสิ่งหลายอย่างกับฉัน วันนี้ ถ้าฉันไม่ทำอะไรสักหน่อย คงผิดต่อพวกคุณ"

มณิกามาที่นี่ในวันนี้ เธอไม่ได้ตั้งใจจะจากไปง่ายๆ

ถ้าไม่สอนบทเรียนให้ตระกูลธนัตถ์โชติสักหน่อย พวกเขาก็จะคิดว่าเธอเป็นพวกไก่อ่อน

"เธอ เธอจะทำอะไร?"

ทัพทองชี้ไปที่เธอ "ฉันขอเตือนเธอ อย่าได้ทำอะไรซี้ซั้ว"