บทที่ 162 ลอบแก้แค้นกลางดึกในบ้านตระกูลธนัตถ์โชติ

พูดไป เธอก็เขย่าจานเล็กๆ ในมือแล้วพูดว่า "พวกเทียนและจานเล็กๆ เหล่านี้ฉันเพิ่มเงินไปห้าหยวนเขาถึงยอมให้มา เป็นไง แปลกใจไหม ดีใจไหม?"

เมื่อฟังเธอพูดไปเรื่อยเปื่อย ใบหน้าของเหนือเมฆก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเสมอ เขาไม่เคยมีความสุขเท่าวันนี้มาก่อนเลย

"ขอบคุณ" เขาเอ่ยขอบคุณจากใจจริง

"พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน มาพูดขอบคุณแบบนี้ก็ออกจะห่างเหินไปไหม คุณมีเงินซื้อพลุ ฉันเองก็ได้แต่ซื้อมินิเค้กให้คุณเพื่อแสดงความจริงใจ คุณไม่รังเกียจก็พอแล้ว"

"ไม่รังเกียจ"

เหนือเมฆส่ายหัว

มณิกาตัดเค้กปิกาจูสีเหลืองห่านลงครึ่งหนึ่ง จากนั้นจึงหยิบชิ้นหนึ่งใส่ลงในจานกระดาษใช้แล้วทิ้งและยื่นให้เหนือเมฆพร้อมกับส้อม "เอ้า เค้กวันเกิด รีบกินเถอะ"

เหนือเมฆไม่ได้พูดอะไร เขาเงียบไปสองสามวินาที จากนั้นจึงรับเค้กมาและกินมันอย่างเงียบๆ

มณิกาหยิบส้อมเอาไว้จากนั้นก็กินเค้กก้อนเล็กอีกครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่

"เป็นยังไงบ้าง รสชาติโอเคไหม?"

"อืม"

"ฮ่าฮ่า ฉันบอกแล้ว ของที่ฉันเลือก จะต้องอร่อยแน่"

เธออารมณ์ดีอย่างยิ่ง

แต่เธอกลับไม่รู้ว่า แม้ว่าเหนือเมฆจะกินเค้กพวกนี้ไปแล้วแต่พวกมันก็เหมือนกับขี้ผึ้งเท่านั้น เป็นมณิกาต่างหากที่เติมเต็มหัวใจของเขาจนเขาไม่รู้ว่าเค้กรสชาติเป็นอย่างไรไปนานแล้ว

เมื่อทั้งสองทำเค้กเสร็จ มณิกาก็ยื่นกระดาษให้เขาเช็ดปาก

เธอมองลงมาจากนั้นจึงหยิบบางอย่างออกจากถุงกระดาษอีกใบ "มา นี่ส่งให้คุณ ถือเป็นของขวัญวันเกิด"

"อะไร?"

"ลองดูเอาเองสิ"

มณิกายื่นของให้เขา

เหนือเมฆรับกล่องสีดำขนาดเล็กมาและเปิดออกดู ในนั้นมีเข็มกลัดเนกไทสีดำและทองวางอยู่

มันถูกออกแบบเป็นทรงลูกศรขนนก ระหว่างลูกศรและขนนกมีโซ่ทองบาง ๆ คล้องอยู่ โซ่ทองคล้องเอาไว้หย่อนเล็กน้อยเป็นรูปพัด แต่การออกแบบนั้นกลับดูเรียบง่ายคลาสสิกและยิ่งดูดีอย่างยิ่งเมื่อจับคู่กับชุดสูท

"ของราคา 288 หยวนชั้นนี้ถึงแม้ว่าจะไม่แพงแต่ก็เป็นของแสดงความจริงใจ ต่อไปคุณก็วางมันเอาไว้ที่บ้านก็พอ อย่าไปเอามันมาใส่เชียว แบบนี้จะสูญเสียคุณค่าของมันไป"

"ไม่มีทาง ฉันชอบมันมาก"

"ถ้าชอบก็เก็บมันเอาไว้ที่บ้านเถอะ สถานะอย่างคุณ ใส่ของแบบนี้ถือเป็นการลดตัวนะ"

มณิกาพูดจากใจของเธอ

ไม่ว่าจะยังไง เหนือเมฆก็เป็นถึงคุณชายของหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ ถ้าเขาออกไปแล้วสวมใส่ของราคา 288 หยวนล่ะก็คงจะต้องถูกคนหัวเราะเยาะใส่แน่นอน

"ขอบคุณ ทำให้เธอต้องเสียเงินแล้ว"

"พี่น้องกันทั้งนั้น จะพูดจาเกรงใจทำไมกัน เอาล่ะ ฉันฉลองวันเกิดให้คุณแล้ว อย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อน พรุ่งนี้ฉันยังต้องกลับบ้าน ต้องพักผ่อนแต่เช้า"

พรุ่งนี้เธอจะกลับบ้านเกิดจริงๆ แต่รถไฟออกเวลา 11.00 น. ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องรีบร้อน

แต่ว่าบางคน บางเรื่อง ก่อนที่เธอจะจากไปเธอจะต้องแก้แค้นให้เจ็บแสบ

แต่เดิมเธอเคยอยากจะละทิ้งความแค้นของตัวเองลง แต่ว่าคนพวกนี้ทำตัวรังแกคนมากเกินไป และไม่เหลือคนทางให้มีชีวิตรอดเลย

"ฉันไปส่งเธอ"

"ไม่เป็นไร ฉันสแกนจักรยานสาธารณะเอาเองดีกว่า"

มณิกาไม่เปิดโอกาสให้เหนือเมฆพูดเลย เธอลุกขึ้นและโบกมือให้เขา จากนั้นก็เดินไปทันที

เหนือเมฆยืนอยู่ที่เดิมเฝ้าดูเธอจากไป เขาก้มมองของขวัญที่มณิกามอบให้ มุมปากของเขาผุดยิ้มขึ้นมาด้วยความสุขใจอย่างอดไม่อยู่

วันเกิดนี้ เขาพอใจอย่างมาก

……

มณิกาที่ขี่จักรยานสาธารณะยังไม่ได้กลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ที่เช่าอยู่ของเธอ นั่นเพราะเธอได้คืนอพาร์ทเมนท์ไปแล้ว ต่อให้เธออยากอยู่ก็อยู่ไม่ได้

เพียงแต่ตอนนี้เธอกลับมุ่งหน้าไปยังไปในทิศทางของคฤหาสน์อุทกมังกร

อุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อคืนนี้ มณิกาไม่จำเป็นต้องคิดก็รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง

เธอจะออกจากเมืองจันทราในไม่ช้า หนี้ครั้งนี้ เธอต้องทวงคืน