บทที่ 161 ของขวัญวันเกิดสุดพิเศษ

"วันนี้เป็นเทศกาลอะไร ทำไมจู่ๆ ถึงได้จุดพลุ?"

"ดอกไม้ไฟมากมายขนาดนี้ ต้องใช้เงินมากแค่ไหนกัน"

"คงไม่ใช่ท่านประธานจอมเผด็จการที่ไหนมาสารภาพรักกับภรรยาตัวน้อยของเขาหรอกนะ"

"เหอะ อ่านนิยายพวกท่านประธานจอมเผด็จการมากเกินไปแล้วล่ะสิ"

"ก็ไม่แน่หรอก ไม่อย่างนั้นจะจุดพลุตั้งเยอะแยะไปทำไม"

"จุดมาตั้งยี่สิบนาทีแล้ว ยังไม่หมดอีกเหรอ? ยังมีอะไรอีก?"

"ไม่รู้สิ"

"รอดูอีกเดี๋ยวเถอะ"

……

เมื่อเธอเดินผ่านฝูงชนไปและได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของคนเหล่านั้นดังขึ้นที่ข้างหู มณิกาก็อดหัวเราะไม่ได้

ช่างเปิดหูเปิดตาจริงๆ

หลังจากออกมาจากฝูงชนโดยตรง ทั้งสองก็กลับไปยังทางเดินและเดินไปถึงที่ถนน ซึ่งตอนนี้สงบลงไปมาก

"เหนือเมฆวันนี้ขอบคุณเธอนะ ดอกไม้ไฟไม่เลวเลยจริงๆ"

"เกรงใจอะไรกัน"

"ถึงแม้คุณจะเป็นพี่รองของฉัน แต่พี่น้องแท้ๆยังคิดบัญชีกันละเอียดเลยนี่"

มณิกาหัวเราะร่า จู่ๆสายตาก็ชำเลืองมองไปที่ฝั่งตรงข้ามแล้วพูดกับเหนือเมฆว่า "รอฉันตรงนี้แป๊บนึง ฉันไปซื้อของฝั่งตรงข้าม

"อืม"

เหนือเมฆไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นก็ยืนรอเขาอยู่ที่นั่น

ในตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นว่าเป็นโทรศัพท์ของวิไลพัณณ์น้องสาวตน

ตั้งแต่เย็นจนถึงตอนนี้ วิไลพัณณ์โทรหาเขาอยู่หลายครั้ง ดังนั้นเขาจึงรับสาย

"พัณณ์ มี..."

"เหนือเมฆ นายไปตายอยู่ที่ไหน? ฉันรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของนายก็เลยเตรียมอาหารแสนอร่อยไว้ให้ แต่นายกับเล่นซ่อนหากับฉันงั้นหรือ?"

ปลายสาย เป็นวิไลพัณณ์ที่กำลังคำรามด้วยความโมโหจนแทบจะอยากทะลุมือถือออกมาแล้วตีเขาต่อหน้าสักทีถึงค่อยพอใจ

"โทษที ฉันปิดเสียงมือถือเอาไว้เลยไม่ได้ยิน"

"ชิ พี่คิดว่าฉันจะเชื่อที่คุณพูดหรือไง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าพี่ระวังตัวแจขนาดนี้ มณิกาจะไปแล้ว ตอนนี้พี่คงอยู่กับมณิกาล่ะสิ?"

วิไลพัณณ์ซึ่งนับวันยิ่งมีความสัมพันธ์ดีขึ้นเรื่อยๆกับ มณิกา ก็ถูกเธอทำให้เป็นพวกไปด้วยแล้ว ขณะพูดจาก็ยังมีกลิ่นอายสบายๆของมณิกาติดมาด้วย

"เปล่า"

"จริงอ่ะ?"

"จริงๆ"

"โกหก! คำพูดของนาย ฉันไม่เชื่อเลยสักนิด"

"สาวน้อย พูดจาหยาบคายอย่างแบบนี้ได้ยังไงกัน? ถ้าเธอยังไม่เปลี่ยน ระวังจะแต่งไม่ออก"

"มณิกายังพูดจาหยาบคายกว่าฉันอีก พี่ยังไปชอบเธอเลยไม่ใช่หรือไง? พวกสองมาตรฐาน น่าโมโหชะมัด แค่นี้แหละ!"

วิไลพัณณ์วางสายของเหนือเมฆไปอย่างโกรธเคือง

มุมปากของเหนือเมฆอดกระตุกขึ้นมาไม่ได้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่วิไลพัณณ์พูดนั้นมีเหตุผลอย่างยิ่งมาก

เมื่อเห็นว่า มณิกายังไม่มา เขาจึงส่งข้อความถึงวิไลพัณณ์: [พัณณ์ ขอบคุณที่จำวันเกิดของพี่ชายได้ ฉันจะกลับช้าหน่อย]

ในบ้านตระกูลโยธินที่ยิ่งใหญ่ มีเพียงวิไลพัณณ์เท่านั้นที่จะจำวันเกิดของเขาได้

ไม่สิ ควรจะกล่าวว่า บนโลกนี้นอกจากวิไลพัณณ์แล้ว ไม่มีใครจำวันเกิดของเขาได้

หลังจากนั้นไม่นาน มณิกาก็ข้ามถนนมาพร้อมกับถุงกระดาษสองใบในมือของเธอ

เขาเอ่ยถาม "ซื้ออะไรมา"

"ความลับ"

มณิกาแสร้งทำเป็นลึกลับและพาเขาไปต่อด้านหน้า

เธอมักจะมาวิ่งในบริเวณนี้ ดังนั้นเธอจึงรู้ว่ามีศาลาอยู่ใกล้ ๆ ที่นี่ อีกทั้งยังมีโต๊ะและเก้าอี้หินมากมายให้นั่งพักผ่อนได้

หลังจากเดินมากว่าสิบนาที ในที่สุดก็มาถึงจุดพักริมถนน

มณิกาลาก เหนือเมฆไปที่ศาลาที่มีโต๊ะหินและม้านั่งอยู่ในนั้น แม้ว่าจะมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วแต่ก็ยังมีที่นั่งว่างมากมาย