บทที่ 160 มอบงานฉลองดอกไม้ไฟให้เธอ

มณิกาเดินไปข้างหน้า เหนือเมฆตามอยู่ข้างกายของเธอ ทั้งสองคนคุยไปด้วยเดินไปด้วย ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านหลัง

ทั้งสองลืมตาขึ้นมองไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงเห็นรถตู้สีดำที่ไม่ได้เปิดไฟวิ่งเข้าหาทั้งสองคน ความเร็วไม่ลดแต่กลับเพิ่มขึ้น!

"ระวัง!"

อันตรายเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป เหนือเมฆกลัวจนหัวใจจะกระเด็นมาถึงลำคอ ตอนที่เขากำลังจะดึงมณิกา ก็ถูกเธอเตะออกไป

เหนือเมฆไม่ทันได้ดึงสติกลับมา แม้ว่าจะถูกเตะไปด้านข้างจนเดินโซเซไปไม่กี่ก้าว แต่สายตากลับมองไปที่บนตัวของมณิกาอยู่ตลอด เพียงแต่ว่าเขาอยากจะไปช่วยมณิกากลับไม่มีโอกาส

เมื่อเผชิญกับอันตรายอย่างกะทันหัน สมองของเหนือเมฆว่างเปล่า รู้สึกเพียงว่ามณิกาอาจจะจากเขาไป

อย่างไรก็ตาม ตอนที่เขากำลังเป็นห่วงมณิกาเป็นอย่างมาก เห็นเธอสะสมพลังอย่างกะทันหัน กระโดดขึ้น และคำนวณเวลาที่รถตู้ชนเธอได้อย่างแม่นยำ อยู่ในวิกฤตที่เป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวง เท้าแล้วแตะไปที่บนฝากระโปรงรถตู้เบาๆ ใช้แรงจากอีกฝ่าย ทุ่มกำลังตีลังกาไปข้างหน้า

และเมื่อตีลังกาตกลงอยู่บนฝากระโปรงรถ เธอก็วางมือบนหลังคารถอีกครั้ง ถือโอกาสตีลังกา ลงมาจากหลังคาโดยตรง แต่กลับตกลงมาอย่างมั่นคง

การกระทำที่ไหลตามน้ำ ทำให้ผู้คนตกใจจนอ้าปากค้างครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ถูกพิชิตด้วยพฤติกรรมที่หล่อเหลาของเธอ

"โอ้พระเจ้า ปฏิกิริยาเร็วเกินไปแล้วนะ"

"ไม่ใช่แค่เร็ว ฝีมือน่าทึ่งมาก ไม่อย่างนั้นความเร็วของรถเร็วขนาดนั้น เธอตอบสนองช้าหน่อยก็จะตาย"

"เวอร์ชันโลกแห่งความเป็นจริงกับวิ่งแข่งกับเทพแห่งความตายนี่คือ......"

"รักแล้วนะรักแล้ว สุดยอดมาก"

"เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

......

ผู้คนที่อยู่ด้านข้างทยอยวิพากษ์วิจารณ์ และชมมณิกาไม่ขาดปาก

เหนือเมฆรีบก้าวเดินเข้ามา คว้าแขนทั้งสองของมณิกาไว้ในทันที จ้องมองเธอขึ้นลงและซ้ายขาว"เป็นไงบ้าง? เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย? มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า? ฉันพาเธอไปส่งโรงพยาบาลดีกว่า?"

เป็นห่วงความปลอดภัยของมณิกาเป็นอย่างมาก ถึงกับในน้ำเสียงที่พูดก็แฝงไปด้วยความสั่นสะท้านเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร สบายดี"

มณิกาส่ายหน้า ยิ้มอย่างรู้ใจ"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ยังสามารถที่ทำให้มันชนฉันได้เหรอ? ตลกจริงๆ"

เธอยิ้มล้อเล่นไปด้วย เอียงหัวไปด้วย สายตาก็มองดูรถตู้สีดำไร้ทะเบียนรถคันนั้นที่กำลังค่อยๆไปไกล

รถคันนี้ เหมือนกับมุ่งมาที่เธอ

แล้วใครอยากจะลงมือกับเธออย่างโหดร้ายอีก?

นอกจากตระกูลธนัตถ์โชติ ยังมีใครเหรอ?

มีบางเรื่อง โดยไม่ต้องคิด ก็สามารถที่จะเดาฆาตกรตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังได้ แต่ตอนนี้ธิกานต์กำลังจะแต่งงานกับวายุแล้ว ทำไมหล่อนถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป?

"กำลังมองอะไร? พูดกับเธออยู่"

ในใจของเหนือเมฆยังคงหวาดผวาอยู่ ตกใจจนทั้งร่างกายอ่อนแรง พระเจ้ารู้ว่าฉากนี้น่ากลัวมากแค่ไหน

"หา? อ๋อ ไม่สิ ไม่มีอะไร"

มณิกาส่ายหน้า หัวเราะแฮะๆ"เจ้าของรถคันนั้นแม่ตายแน่ๆ ไม่อย่างนั้นขับเร็วขนาดนั้นรอไปเกิดใหม่เหรอ?"

ด่าว่าอย่างส่งเดช ตั้งใจพูดแบบนี้ เพียงแค่ไม่อยากให้เหนือเมฆ'คิดว่า'รถคนนี้มุ่งมาหาเธอ

หลังจากที่มาเมืองจันทรา เหนือเมฆช่วยเหลือเธอมากเกินไป และไม่สามารถทำให้เขาลำบากได้อีก

"แม่ตายเหรอ? จริงเหรอ?"

มือทั้งสองของเหนือเมฆวางอยู่บนไหล่ของมณิกา เอียงหัวมองไปทางรถยนต์ที่ค่อยๆออกไปไกล หรี่ตาครู่หนึ่ง ความอาฆาตแค้นก็ปรากฏขึ้นในดวงตา

เพียงแค่อุบัติเหตุเหรอ?

ไม่

เห็นได้ชัดว่ารถคันนี้มุ่งมาหามณิกา แต่ไม่นึกเลยว่าเด็กโง่คนนี้จะมองไม่ออก!

"แน่นอนว่าใช่นะสิ ไม่อย่างนั้นก็ตายทั้งบ้าน ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้"

"อือๆ พูดได้มีเหตุผล"

บนใบหน้าที่หล่อเหลาของเหนือเมฆก็ฉีกยิ้มแข็งกระด้าง เพียงเพื่อเข้ากับคำพูดของมณิกา แล้วพูดว่า"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แต่ว่า.......การตอบสนองชั่วคราวดีมาก เยี่ยมมาก"