บทที่ 159 ฆาตกรรมเพิ่มขึ้น

แม้ว่าธิกานต์จะควบคุมอารมณ์อยู่โดยตลอด แต่เธอก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ และสีหน้าท่าทางชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ในดวงตาล้ำลึกก็ถูกวิมลเห็นอยู่ในสายตา

สายตานั้น โกรธเกลียดชังและอิจฉา......อารมณ์นับพันรวมอยู่ด้วยกัน ขนาดวิมลก็รู้สึกหวาดเสียวสันหลังอย่างฉับพลัน

"ใคร......ใครกล้าแย่งความสุขของลูกไป? แม่ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่"

"ถ้าหากเป็นมณิกาล่ะ?"

"ฮ่าๆ สาวน้อยคิดอะไรน่ะ ได้ยินมาว่ามณิกาจะกลับบ้านนอกเร็วๆนี้ เธอจะขัดขวางความสุขของลูกได้ยังไง อีกอย่าง ตอนนี้เธอเป็นหลานสาวบุญธรรมของนายหญิงเนตร ลูกอย่าได้ทำอะไรเธอเด็ดขาด; ถ้าเกิดบุ่มบ่าม อาจจะเกิดเรื่องใหญ่ได้"

ก้นบึ้งหัวใจของวิมลกระตุกหนึ่งที มักจะรู้สึกว่าธิกานต์ถูกอะไรกระตุ้น แต่ตามอารมณ์ปกติของเธอก็กระฟัดกระเฟียดตั้งนานแล้ว และเริ่มที่จะขว้างปาสิ่งของ

หล่อนในวันนี้ ผิดปกติ ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

"จริงเหรอ? ไม่ใช่เป็นเพราะว่ามณิกาเป็นลูกสาวของแม่จริงๆเหรอ ดังนั้นแม่ถึงได้ชักช้าไม่ลงมือ? ไม่อย่างนั้น เธอจะหนีรอดจากแผนการของแม่ได้ครั้งแล้วครั้งเล่าได้ยังไง?"

แต่ไหนแต่ไรมา คำถามนี้ค้างอยู่ในใจของธิกานต์ แต่เธอถูกชื่อของ'คุณนายตระกูลเดชากุลในอนาคต'ครอบงำ ลืมไปว่าเรื่องราวนี้มีอยู่จริง

ตอนนี้คิดดูดีๆ ธิกานต์กลับรู้สึกว่า วิมลและทัพทองปากบอกว่าเกลียดมณิกา แต่กลับไม่เคยลงมือกับเธอมาก่อน

ด้วยความสามารถของพวกเขา อยากจะให้สาวบ้านนอกคนหนึ่งตาย ยังเป็นเพียงแค่เรื่องง่ายดายไม่ใช่เหรอ?

คำถามของเธอ ทำให้ร่างของวิมลแข็งทื่อ ขนาดสีหน้าบนใบหน้าก็แข็งตัวในทันที และรูม่านตาเพียงอย่างเดียวที่ขยับก็ประกายด้วยความตกใจ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอยิ้มแย้ม"เด็กโง่ พูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ มณิกานั่นเป็นเพราะว่าดวงเธอแข็ง ถึงไม่ตายสักที ตอนนี้เธอก็เป็นหลานสาวบุญธรรมของนายหญิงเนตร แน่นอนว่าแม่ลงมือไม่ได้อีก ไม่อย่างนั้นให้ตระกูลเดชากุลรู้เข้า เด็กโง่อย่างลูกจะแต่งงานเข้าตระกูลเดชากุลได้ยังไง?"

ธิกานต์และวิมลมองหน้ากันไม่กี่วินาที ทันใดนั้นเธอก็ยื่นมือออกไปจับมือของวิมลไว้"แม่ค่ะ แม่วิตกกังวลขนาดนั้นทำไม หนูก็แค่สงสัยถึงได้ถามดู"

ไม่รู้ว่าทำไม ธิกานต์เกิดความสงสัยและความไม่ไว้วางใจอย่างน่าหวาดกลัวต่อวิมลในทันใด

ถึงขนาด อารมณ์ที่มากกว่านั้นก็ไม่ได้แสดงออกมาให้วิมล

"จริง.......จริงเหรอ?"

วิมลเห็นเธอยิ้มเล็กน้อย ก็ยิ้มตามด้วย เพียงแต่ว่าไม่ได้ยิ้มมาจากใจ แข็งทื่อเล็กน้อย

"แน่นอนสิ เอาล่ะแม่ค่ะ วันนี้หนูไปลองชุดแต่งงานกับพี่วายุแล้ว เหนื่อยเล็กน้อย อยากจะนอนสักพัก"

"เหนื่อยแล้วเหรอ โอเค โอเค เหนื่อยก็รีบพักผ่อนสักพัก แม่ไปต้มโจ๊กรังนกให้ลูก"

"ขอบคุณค่ะคุณแม่"

"เด็กโง่ พูดขอบคุณอะไรกับแม่"

เมื่อเห็นธิกานต์นอนอยู่บนเตียง ค่อยๆหลับตาเริ่มพักผ่อน วิมลถึงได้ลุกขึ้นออกไป

เพียงแต่วินาทีที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู เธอมองดูธิกานต์ที่นอนอยู่บนเตียงจากช่องว่างระหว่างประตูที่กำลังจะปิด พบว่าเธอลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ความโหดร้ายที่นัยน์ตาหายวับไป แล้วแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวาน

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ราวกับความฝันและภาพลวงตา แม้ว่าไม่ใช่เรื่องจริงขนาดนั้น แต่กลับทำให้วิมลหวาดเสียวสันหลัง ขนลุกซู่

สายตาเมื่อกี้นี้ของวิมล ทำให้คนอึดอัดเกินไปแล้ว

ปิดประตู วิมลลงไปข้างล่าง พร้อมกับความคิดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจ ตอนที่ลงไปข้างล่างเกือบจะล้ม โชคดีที่ทัพทองประคองเธอไว้อย่างรวดเร็ว และตำหนิ"โตขนาดนี้แล้ว เดินยังไงไม่ระวังเลย ล้มลงกระแทกขึ้นมาจะทำยังไง?"

"ไม่เป็นไร ก็แค่ลื่น"

วิมลอยากจะบอกเรื่องราวเมื่อกี้นี้ให้กับทัพทอง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

และในเวลานี้ ธิกานต์ที่นอนอยู่ในห้องนอนหยิบโทรศัพท์ออกมา กดหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่ได้ติดต่อมาเป็นเวลานาน

"ตู๊ดๆๆๆ......."

โทรศัพท์ดังขึ้นไม่กี่ครั้ง ไม่มีใครรับสาย

เมื่อเห็นว่ากำลังจะวางสายโดยอัตโนมัติ ก็รับสายโทรศัพท์

"ว้าว วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว ทำไมถึงโทรมาหาฉันได้?"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ มีเสียงที่ชั่วร้ายที่แฝงไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ

"ช่วยฉันกำจัดคนคนหนึ่ง"

"ใคร?"

"มณิกา"