บทที่ 166 กลับสู่บ้านเกิด

เป็นเวลา 11.00 น. มณิกานั่งรถไฟออกจากเมืองจันทราไปอย่างราบรื่น จากนั้นก็ถึงบ้านเกิดของเธอตำบลธารมิตรก่อนบ่ายสี่โมง

เธอต้องการเซอร์ไพรส์พ่อแม่ของตน ดังนั้นจึงไม่ได้บอกพวกเขา

เมื่อกลับมาที่เมือง และมองไปยังสถานที่ที่คุ้นเคย ในใจของมณิกาก็มีความสุข แม้กระทั่งกลิ่นเหม็นในบ้านเกิดเธอก็ยังรู้สึกว่ามันหอมหวน

เธอสะพายเป้และเดินจากในเมืองไปยังหมู่บ้านห่างไกล มองจากระยะไกล เธอเห็นแม่บุญธรรมบุษบากำลังถือตะกร้าผักและยืนอยู่หน้ารั้วเล้าหมูกำลังให้อาหารหมู

ภาพที่คุ้นเคยนี้ เธอไม่ได้รู้สึกถึงมันมานานแล้ว มณิกาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและวิ่งเหยาะๆ พุ่งเจ้าไปยังด้านหลังของบุษบาแล้วตะโกนว่า "แม่!"

เธอตะโกนขึ้นมาจนบุษบาตกใจ ตะกร้าผักทั้งหมดที่วางอยู่บนเล้าหมูตกลงไปในนั้น

เมื่อหันกลับมามอง เธอถึงค่อยพบว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือมณิกา

บุษบาดีใจขึ้นมาทันใด "ไอ้หย่า สาวน้อย เป็นหนูจริงๆหรือนี่? ทำไมหนูถึงกลับมาได้ ไม่บอกแม่สักคำ แม่จะได้ขี่มอเตอร์ไซไปรับหนูที่เมือง"

"ฮ่าฮ่าฮ่า แม่ ใกล้ขนาดนี้แม่ไม่ต้องไปรับหนูหรอก"

มณิกากอดบุษบา "แม่คะ หนูคิดถึงแม่ แม่กับพ่ออยู่บ้านคิดถึงหนูรึเปล่า?"

บุษบายิ้มอย่างใจดีและพยักหน้า "คิดถึง คิดถึง คิดถึง พ่อของหนูบ่นถึงหนูกับแม่ตลอด"

บุษบาคลายจากอ้อมกอดของมณิกา จากนั้นจึงจับมือเธอแล้วมองดูเธอขึ้นๆลงๆ "ไม่ได้เจอกันแค่สองสามเดือน ทำไมถึงได้ผอมขนาดนี้"

เธอเอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากของมณิกา "ยัยเด็กคนนี้ กลับมาก็ไม่บอกกันสักคำ แม่จะได้ตุ๋นเนื้อให้ลูก ตอนนี้กลับมาแล้ว ที่บ้านไม่มีอาหารสักจาน"

พูดไป บุษบาก็ตะโกนไปที่ลานบ้าน "พี่วศิน?พี่วศิน? รีบออกมาดูเร็ว ลูกสาวของเรากลับมาแล้ว"

"อะไรนะ? ลูกสาวกลับมาแล้วเหรอ?"

วศินได้ยินเสียงบุษบา ก็ออกมาจากลานบ้านทันที จากนั้นก็เห็นว่ามณิกากลับมาแล้วจริงๆ

ชั่วขณะนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยับย่นก็เผยรอยยิ้มยินดีขึ้นมาอย่างท่วมท้น "ไอ้หย่า ลูกสาวกลับมาแล้ว พ่อคิดถึงลูกอยู่ตลอด"

"พ่อ? สุขภาพดีขึ้นบ้างไหม?"

มณิกาเดินไปตรงหน้าวศินและกอดเขา จากนั้นก็เอ่ยทักทาย

เป็นบุษบาที่จำได้ถึงตะกร้าผักที่ตกลงไปในเล้าหมู เธอหันกลับไปมองที่เล้าหมูและเห็นว่าหมูกำลังแทะตะกร้าผัก

"ชู่ ออกไปให้พ้น"

เธอเปิดประตูเล้าหมู จากนั้นก็ตะโกนใส่หมูและหยิบตะกร้าผักขึ้นแล้วหันหลังออกมาจากเล้า

เมื่อเธอมาที่ตรงหน้ามณิกา เธอก็เขย่าตะกร้าไม้ไผ่ที่หักไปแล้วพูดอย่างโกรธเคือง "ดูซิว่ายัยหนูนี่ทำเรื่องดีอะไรไว้ นี่เป็นตะกร้าอันใหม่เสียด้วยนะ"

บุษบายื่นมือออกมา จากนั้นก็ตบเข้าที่ก้นของมณิกา "ยัยเด็กแสบ"

"เฮ้เฮ้เฮ้ แม่ เจ็บนะ"

มณิกากุมก้นของเธอและแสร้งทำเป็นเจ็บปวด

สิ่งนี้ทำให้บุษบาปวดใจขึ้นมา "เจ็บมากหรือ? แม่ไม่ได้ออกแรงเลยนะ"

"ฮ่าฮ่า หนูล้อเล่น"

มณิกายิ้มกว้าง เธอโอบทั้งสองคนด้วยความเบิกบานอย่างยิ่งและเดินเข้าลานบ้านไป

มณิกาและวศินนั่งคุยกันอยู่ที่ลานเล็กในบ้าน ขณะที่บุษบาไปที่ตู้เย็นเพื่อหาไก่และนำมันไปที่ห้องครัวเพื่อตุ๋นให้มณิกา

หลังจากพูดคุยกันสักพัก มณิกาก็เหลือบมองตะกร้าผักที่ถูกกัดไปมุมหนึ่งและถามวศินว่า "พ่อ นี่คือตะกร้าผักที่อาจารย์ของหนูให้พวกคุณมาใช่ไหม?"

"ใช่ อาจารย์ของลูกส่งมาให้เมื่อวันก่อน"

"อย่างนั้นก็ดีเลย หนูไม่ได้เจออาจารย์มาตั้งนานแล้ว หนูเอาตะกร้าผักนี่ไปให้เขาซ่อมแซมสักหน่อย แล้วเดี๋ยวจะชวนเขามาทานอาหารเย็นที่บ้านของเราด้วยเลย"

"ได้ รีบไปเถอะ อาจารย์ของลูกก็คิดถึงลูกมาก"