บทที่ 167 อาจารย์ผู้ลึกลับ

มณิกาซึ่งตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบล้มลงไปด้านหนึ่ง มือด้านหนึ่งของเธอถือขวดเหล้าเอาไว้ ส่วนอีกข้างค้ำไปที่พื้น เธออาศัยแรงของตน ใช้เท้าอีกข้างหนึ่งเตะเข้าที่แขนของตาเบศ

ศีรษะของตาเบศ เอียงไปข้างหลังเล็กน้อย มืออีกข้างหนึ่งจับเท้าอีกข้างของมณิกาโดยตรง สองมือดันมันไปข้างหน้า จากนั้นก็กลายเป็นการไถลไปกับพื้น

มณิกาซึ่งสูญเสียการควบคุมก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงจนกระแทกเข้ากับหญ้าผืนหนึ่ง

"ใช้ไม่ได้! เวลาไม่ถึงครึ่งปี สิ่งที่อาจารย์สอนเธอเรียนไปจนถึงในท้องของสุนัขหมดแล้วหรือไง?" ตาเบศตำหนิด้วยสีหน้าจริงจัง

"ไอ้หย่า เจ็บจะตายแล้ว"

มณิกานั่งบนพื้นและจ้องที่ตาเบศอย่างน้อยใจ "คนเขาต้องปกป้องขวดเหล้าต่างหาก ไม่อย่างนั้นจะถูกคุณล้มลงง่ายขนาดนี้ได้ยังไง?"

"ความโง่คือความโง่ ไม่ต้องมาหาเหตุผลให้มากมายนัก"

"เฮ้อ"

มณิกาถอนหายใจและลุกขึ้นจากพื้น เธอตบหญ้าบนตัวของเธอออกแล้วเบ้ปากพูดว่า "ก็ได้ ศิษย์เรียนรู้ไม่แตกฉาน ยอมแล้วยอมแล้ว"

ก่อนจะออกจากตำบลธารมิตร เธอคิดว่าตัวเองมีทักษะที่ยอดเยี่ยม และไม่เคยฝึกฝนอย่างจริงจังกับตาเบศมาก่อน

แต่ตั้งแต่ที่ได้พบกับวายุ มณิกาถึงได้ก็รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า

ทักษะของเธอ แม้กระทั่งวายุยังเอาชนะไม่ได้ แล้วจะเป็นคู่ต่อสู้ของอาจารย์ได้ยังไงกัน?

เมื่อเห็นเธอท้อแท้ ตาเบศก็แย่งเหล้าไปจากมือของเธอ ด้านหนึ่งเปิดฝาออก ด้านหนึ่งเอ่ยถาม "ว่ามาเถอะ ใครรังแกลูกศิษย์ของฉันอีก? บอกอาจารย์มา อาจารย์จะไปช่วยทุบมันสักที ระบายความโกรธให้เธอ"

"อาจารย์ ถ้าฉันจะตั้งใจเรียนรู้จากคุณตอนนี้ ยังทันไหม?"

"แน่นอนว่าทัน"

"จริงหรือ?"

"แน่นอน ขอแค่เธอยอมเลี้ยงดูอาจารย์จนแก่ อย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา"

"ฮิฮิฮิ อาจารย์ คุณวางใจได้ ลูกศิษย์จะต้องเลี้ยงดูคุณจนสุดปลายทางอย่างแน่นอน" มณิกาลุกขึ้นจากพื้นดิน จากนั้นก็โอบตาเบศ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

ใครจะรู้ว่าเมื่อตาเบศแค่เปิดฝาขวดออกแล้วดมกลิ่นเหล้าขาว เขาก็ยิ้มขึ้นทันที "ฮ่าฮ่า เหล้าดีเหล้าดี ศิษย์เอ๋ย วันหน้าเอามาให้อาจารย์มากๆหน่อย ให้เกียรติให้เกียรติอาจารย์"

พูดจบ เขาก็กอดขวดเหล้าและจากไป

หลังจากเดินไปได้สองสามก้าว เขาก็หยุดลงและเดินกลับมา

มณิกาคิดในใจว่า: โอเคยังไปไหว อาจารย์ยังพอจำเธอได้

เธอแค่เธอกำลังคิดอย่างนั้นในใจ วินาทีต่อมาที่เธอก็เห็นตาเบศผลักเธอออกแล้วเอ่ย "หลีกไป อย่ามาขวางทาง" เขาเดินไปที่ริมฝั่ง จากนั้นก็เอนตัวหยิบตะกร้าปลาขึ้นมาและหัวเราะรำพึงกับตัวเอง "มีเนื้อมีเหล้า วิเศษจริงๆ ห้าห้าห้า"

ตาเบศเดินไปที่ลานบ้านของตนพร้อมกับเหล้าในมือข้างหนึ่งและตะกร้าปลาในมืออีกข้างหนึ่งราวกับว่าเขาลืมมณิกาไปแล้ว

"ตาเฒ่า นี่คุณลืมลูกศิษย์อย่างฉันไปแล้วหรือไงกัน?"

เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมและตะโกนใส่เขา

ตาเบศเหลือบมองกลับมาที่เธอ "มีมือมีเท้าเดินเองไม่ได้หรือไงกัน? หรือว่าต้องให้ตาแก่อย่างฉันแบกเธอไปด้วย?"

มณิกา: ที่พูดมาก็มีเหตุผล

เธอเดินตามไปต้อยๆ เธอหยิบตะกร้าที่เพิ่งถือมาเมื่อครู่เอาไว้ในมือแล้วเดินเข้าไปในลานบ้านด้วยกัน

แม้ว่ามณิกาจะรู้จักตาเบศตั้งแต่เธอยังเด็ก แต่เขาก็เป็นคนลึกลับ มณิการู้เพียงแค่ว่าชื่อของเขาคือ ตาเบศ อีกทั้งยังรู้ด้วยว่าเขามีฝีมือการทอไม้ไผ่ ฝีมือการตอกเดือย รวมถึงมีทักษะการต่อสู้ เขาเป็นชายชราลึกลับที่เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ทุกประเภท