บทที่ 174 ไอ้หมอนี่ชอบแกใช่ไหม

บุษบาเดินไปข้างหน้า พาสามสี่คนเข้าไปในบ้านแล้ว

บนโต๊ะห้องรับแขกวางอาหารไว้ 6อย่าง ซุป 2อย่าง เนื้อและผักเหมาะสม มีความสมดุลทางโภชนาการ และบนโต๊ะอาหารยังวางเหล้ายี่ห้อเอ้อร์กัวโถวไว้ขวดหนึ่งด้วย

"คุณลุง ผมขอตัวออกไปของสักหน่อย"

วายุหันหลังเดินออกไปแล้ว

หลังจากที่เขาเดินออกไปลานบ้านแล้ว ตาเบศเคาะแท่งบุหรี่ที่อยู่ในมือแล้ว จ้องมองที่มณิกาแวบหนึ่ง "ไอ้หมอนี่ชอบแก?"

"พูดจามั่วซั่วอะไรเนี่ย อาจารย์ คุณกำลังคิดอะไรอยู่ คนเขามีคู่หมั้นแล้วนะ" มณิกาโบกไม้โบกมือแล้ว รู้สึกว่าอาจารย์ค่อนข้างเลวนิดหน่อย

"งั้นก็ดี งั้นก็ดี"

ตาเบศพยักหน้าด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมแล้ว

"อะไรที่เรียกว่างั้นก็ดี?" มณิกาที่ได้ยินแล้วถึงกับมึนงงอดไม่ได้ที่จะพูดถาม

"ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าไอ้หมอนี่แต่งตัวดูดี ดูสูงส่ง เกินที่แกจะเอื้อมถึงได้"

"ใช่ไง ใช่ไง อาจารย์ของแกพูดถูก"

วศินพูดคล้อยตาม

มณิกาไร้คำพูดไร้คำตอบ "สมองคิดอะไรกันอยู่เนี่ย จริงๆเลย"เธอส่ายหน้าแล้ว พูดกล่าว "พ่อ วันนี้เป็นวันเกิดของพ่อ แล้วก็เป็นวันเกิดของเขาพอดี เขาก็ถือโอกาสมาด้วย เพื่อฉลองวันเกิดร่วมกับพ่อ"

พูดจบ มณิกาเองก็รู้ว่าเหตุผลนี้ค่อนข้างไร้สาระไปหน่อย ก็พูดอีกว่า : "นี่เป็นความตั้งใจของคุณย่าเขา และคุณย่าบุญธรรมของหนูก็สั่งให้เขามานะ"

"เป็นแบบนี้?นี่ก็ค่อยยังชั่วหน่อย"

วศินพยักหน้าแล้ว ก็ค่อยวางใจลงหน่อย

ไม่นาน วายุก็เดินเข้ามาอีกครั้ง ในมือถือเหล้าเหมาไถมาขวดหนึ่งแล้ว ยกเข้ามา วางที่มุมกำแพง

"ไอ้หยา นี่ๆๆ นี่มันแพงเกินไปนะ"

แม้ว่าบุษบาจะไม่ค่อยดื่มเหล้า แต่ก็รู้ว่าเหล้าเหมาไถแพงมาก

วายุรีบพูดกล่าวทันที :"คนอื่นเอามาให้ครอบครัวของผมนะ ดื่มไม่หมด ถือโอกาสเอามาด้วยเลย"

เขาถือโอกาสหยิบเหล้าเหมาไถออกมาจากในกล่องขวดหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะ ยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน "ทำให้คุณลุง คุณป้า อาจารย์เบศรอนานแล้ว"

พวกเขาไม่รู้จักเหล้า แต่ว่ามณิกาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่คลับกลางคืนมานานขนาดนั้น ก็รู้อยู่แล้วว่าเหล้านี้มีราคาแพง

นี่เป็นเหล้าเหมาไถชั้นยอดที่ใช้ในงานเลี้ยงของรัฐที่เก็บสะสมมากว่า30ปี

ราคาตลาด......แค่คิดก็รู้แล้ว

"แม่ บ้านพวกเขามีเหล้าเยอะ ไม่แพงนะ เรารีบกินข้าวกันเถอะ ไม่งั้นอาหารเย็นหมดนะ"

มณิกาไม่อยากให้พ่อแม่บุญธรรมมีความกดดันในใจมากเกินไป ก็พูดแบบขอไปทีออกมาแล้ว

และหลังจากนั้น ทั้งสามสี่คนก็เริ่มทานข้าวกันแล้ว

ล้วนเป็นอาหารบ้านๆธรรมดาทั่วไปทั้งหมด วายุที่คุ้นชินกับอาหารชั้นเลิศที่มีรสชาติอร่อยเมื่อกินเข้าไปแล้วกลับรู้สึกว่ารสชาติอร่อยอย่างมาก มีรสชาติของแม่

ทั้งสามสี่คนพูดไปหัวเราะไป ดื่มเหล้า พูดคุย บรรยากาศดูสนิทสนมกลมเกลียวอย่างมาก

วศินนั่งอยู่ทางซ้ายมือของมณิกา ด้านขวามือเป็นตาเบศ เธอก็ออดอ้อนทั้งสองคนเหมือนเป็นเด็กน้อยยังไงอย่างนั้น เอื้อมไปดึงเคราแพะของตาเบศอยู่บ่อยๆ "อาจารย์ คุณก็ทำเกินไปแล้วนะ วันเกิดพ่อของฉันคุณมาได้ วันเกิดของฉันคุณไม่เห็นมาเลย วันนี้คุณจะต้องลงโทษตัวเองหนึ่งแก้ว"

"ได้ ได้ ได้ อาจารย์ลงโทษตัวเองหนึ่งแก้ว อาจารย์รับรองเลย เริ่มฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเมื่อถึงวันเกิดของแก อาจารย์มาแน่นอน"

"ฮ่าๆๆ โอเค คำไหนคำนั้นนะ"

"ยัยเด็กบ๊อง ไม่ให้เกียรติผู้อาวุโสเลยนะ นั่นคืออาจารย์ของลูกนะ ไปดึงเคราของเขาได้ยังไงกัน? "

"พ่อ เรื่องของหนูกับอาจารย์พ่อไม่ต้องสนใจหรอกนะ มา วันนี้วันเกิดของพ่อ ชนกับพ่อสักแก้ว ขอให้พ่อมีความสุขในวันเกิด" พูดแล้ว จู่ๆมณิกาก็นึกถึงวายุที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขึ้นมาได้ "มา วายุ วันนี้ก็เป็นวันเกิดของคุณเช่นกัน ขอบคุณที่คุณพาฉันกลับมา แก้วนี้ฉันก็ชนให้กับคุณเช่นกัน ขอให้คุณมีความสุขในวันเกิดนะ"

เธอมีความสุขจากหัวใจ

ซาบซึ้งใจต่อวายุมากเลยจริงๆ