บทที่ 176 หนูไม่เคยชอบเหนือเมฆเลยนะ

"อืม โอเค ผมไปตามเธอให้ครับ"

วายุพยักหน้าตอบ เดินไปบนถนน และมองไปรอบๆ มองเห็นมณิกาวิ่งอยู่ตรงหน้าไกลๆ

เขาค่อยๆเดินไปหาเธอ มองดูเธอในชุดกีฬาและผมหางม้าที่ยังคงวิ่งไม่หยุด ผมของเธอปลิวไสว มีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยความสาว ผู้ชายยิ้มอย่างพึงพอใจ

มณิกาวิ่งมาถึงหน้าเขา และก็ไม่ได้มองเขา พูดอย่างไม่พอใจว่า: "คุณมาทำไม?"

"คุณป้าให้ผมมาเรียกคุณไปทานข้าว"

"เข้าใจแล้ว"

เธอพูดอย่างเฉยเมย อ้อมเขาแล้วเดินจากไป

แต่เดินไปไม่กี่ก้าว มณิกาก็สังเกตว่าคนที่อยู่ข้างหลังไม่ได้ตามเธอมา และหยุดเดิน หันหน้าไปมองเขา "คุณมัวทำอะไรอยู่ รีบกลับไปกินข้าวสิ แล้วค่อยกลับเมืองจันทรา"

มณิกาหันข้างเล็กน้อย มองดูสายน้ำที่พลิ้วไหวตามสายลม "วิวทิวทัศน์ตรงนี้งดงามเหมือนดั่งภาพวาด ไม่ต้องรีบกลับ"

"ไม่รีบเหรอ?"

คุณไม่รีบแต่ฉันรีบนะ!

มณิกาคว้าผ้าคนหนูบนคอเธอแล้วเช็ดเหงื่อบนแก้มขาวๆของเธอ พูดหายใจหอบว่า: "ไม่ถึงสิบวันก็จะแต่งงานแล้ว คุณไม่รีบ แต่มีคนรีบนะ"

ผู้ชายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คนอื่นจะรีบหรือไม่รีบ เกี่ยวอะไรกับผม"

มณิกา: พ่อแกสิ ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ แล้วเกี่ยวกับใครล่ะ?

"งั้นไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉันรับผิดชอบวางแผนงานแต่งคุณ กำลังเร่งรีบตระเตรียม จะล่าช้าไม่ได้"

"ฉันจะติดต่อนภัทร ให้เขารับผิดชอบเต็มที่......"

"ไม่ได้!"

วายุไม่พูดอะไรสักคำ มณิกาก้าวมาข้างหน้าอย่างเร่งรีบ ขัดจังหวะที่พูด "เรื่องนี้ในเมื่อให้ฉันจัดการ ฉันก็ต้องทำให้สำเร็จ ทำไมต้องมอบให้เป็นหน้าที่นภัทรอีกครึ่งหนึ่งล่ะ?"

เมื่อคนข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ก็จะเปิดเผยสิ่งที่คิดไว้ในใจ

มณิกาต่อต้านงานแต่งงานของเขาและธิกานต์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่วันนี้กลับกระตือรือร้น กลับทำให้วายุรู้สึกถึงแผนร้ายบางอย่าง

เขาพยักหน้าเล็กน้อย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ และสังเกตอย่างละเอียด ราวกับจะทะลวงความคิดผ่านสายตา

มณิกาหัวใจเต้นตุบๆ กำผ้าขนหนูในมืออย่างประหม่า

และรีบอธิบายว่า: "ฉันเคยบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ? งานแต่งฉันช่วยคุณวางแผนให้ได้ แต่คุณก็ต้องดูแลคู่หมั้นของคุณในดี ในทางตรงกันข้าม ถ้าคู่หมั้นของคุณทำเรื่องที่ล้ำเส้นอะไร แล้วฉันลงมือกับเธอ ฉันหวังว่าคุณจะไม่พาดพิงไปถึงพ่อแม่ของฉัน นี่คือสัญญาระหว่างเรา ฉัน......ฉันจะทำตามสัญญา"

ความคิดในหัวของเขาหมุนอย่างรวดเร็ว และเขาก็รีบอธิบาย

สายตาของวายุจ้องเธอราวกับคบเพลิง ราวกับว่าแอบวิเคราะห์คำพูดของเธอว่าเท็จจริงมากน้อยแค่ไหน

ในตอนนี้ บุษบาเดินมาข้างถนนและตะโกน "พวกลูกทั้งสองยืนตรงนั้นทำไม รีบกลับมากินข้าวสิ"

"อ๋อ ได้ค่ะแม่"

มณิกาตอบกลับ และพูดกับวายุว่า: "รีบไปกินข้าว พ่อแม่ฉันรอนานแล้ว"

ทั้งสองคนกลับไปทานข้าวเช้าด้วยกัน

นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร สามสี่คนนั่งคุยไปกินไป

จู่ๆวศินก็คิดเรื่องหนึ่งขึ้นได้ เขาเงยหน้าถามมณิกา "จริงสิ ลูก พ่อได้ยินแม่ของลูกบอกว่าเหนือเมฆผ่าตัดไส้ติ่ง เขาเป็นยังไงบ้าง?"

"หะ?"

มณิกาถูกถามจนอึ้งไปเลย จากนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ "ไม่เป็นไรค่ะ ดีขึ้นเยอะแล้ว ฟื้นตัวได้ดีแล้ว"

และเมื่อพลั้งปากพูดถึงเหนือเมฆ พวกเขาใส่ใจขนาดนี้ มณิกาแอบทอดถอนใจ แต่ยังดีที่เธอไม่ได้บอกพวกเขาว่าได้รับบาดเจ็บ มิฉะนั้นอาจจะเป็นห่วงเกินไป