บทที่ 184 เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นแล้ว

เพื่อที่จะทำให้บริษัทมีความเสถียรภาพและตระกูลเดชากุลมีรากฐานทางธุรกิจที่มั่นคงยาวนาน มีเรื่องจำนวนมากที่ทำให้เขาไม่อาจทำตามใจตนเองได้

คู่ต่อสู้ที่เข้มแข็งของเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกชายคนที่เจ็ดของตระกูลเดชากุล เอเดน อาชายเจ็ดของเขาเอง

วันนี้เป็นงานแต่งงานของเขา เอเดนก็กลับมาแล้ว

งานแต่งงาน เริ่มงานสิบเอ็ดโมงตรงเวลา

มณิกามายังสถานที่จัดงานและทำงานอย่างขะมักเขม้น เนื่องจากเธอกับธิกานต์มีใบหน้าที่คล้ายกันเป็นอย่างมาก เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็น เธอจึงสวมหน้ากากดำตลอดงาน

ห้องโถงที่เต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติและเพื่อนๆทุกคนต่างชมการแสดงที่อยู่บนเวที

มณิกามองดูนาฬิกาข้อมือ สิบโมงครึ่งแล้ว เธอถือวิทยุสื่อสารในมือพลางตะโกนขึ้นว่า:"สิบโมงครึ่งแล้วพิธีกรเตรียมตัวให้พร้อม อย่าให้เกิดเรื่อง......"

คำพูดของเธอพูดขึ้นมาเพียงครึ่งเดียว จู่ๆก็มีคนตบไหล่ของเธอ

มณิกาหันกลับไป กลับเห็นผมทรงโมฮอก มีหนวดมีเคราสั้นๆ มีใบหน้าที่ลึกและสามมิติ อวัยวะทั้งห้าสมส่วน ทำให้รู้สึกดีถึงขีดสุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาสีฟ้าที่สวยงามคู่นั้น มองครู่เดียวก็รู้ทันทีว่าเขาเป็นลูกครึ่งเชื้อสายจีนกับเชื้อสายต่างประเทศ

เขาสวมใส่สูทสีเทา ด้านในเป็นเสื้อกล้ามสีดำ ลำคอสวมใส่สร้อยคอหินออบซิเดียนรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน

"คุณ ก็คือมณิกา?"

มือทั้งสองของชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกง ดวงตาสีฟ้าที่ลึกซึ้งจ้องมองมาที่เธอ

มณิกาเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เธอสวมใส่หน้ากาก และชายที่อยู่เบื้องหน้าก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน แต่เขากลับมองครู่เดียวก็รู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอแล้ว

"คุณเอเดนมีธุระกับฉันเหรอคะ?"เธอถาม

"อ่อ คุณรู้จักผม?"

"เอเดน ลูกชายคนที่เจ็ดของตระกูลเดชากุล แม้ว่าจะไม่เคยพบกับคุณเอเดนมาก่อน แต่ก็ได้ยินเรื่องของคุณมาตั้งนานแล้ว"

หากไม่ได้เป็นเพราะตระกูลเดชากุล ตอนนี้เธอก็อาจจะไม่รู้จักเอเดน

แต่เนื่องจากนายหญิงเนตรเอ่ยปากบ่อยครั้ง อยากที่จะให้เธอได้เคียงคู่กับเอเดน อีกทั้งยังเคยเห็นรูปภาพของเขา แน่นอนจึงไม่ได้รู้สึกว่าเอเดนเป็นคนแปลกหน้า

"ฮ่า ฮ่า สามารถทำให้สาวสวยจำผมได้ ผมนับว่าเป็นบุญวาสนา"

เอเดนมีหน้าตาหล่อเหลาแฟชั่นราวกับนายแบบน้ำเสียงน่าฟังสบายหูเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเขายิ้ม กลับเผยความเจ้าเล่ห์ออกมาไม่น้อย

มณิกาอดไม่ได้ที่จะถอนใจ ดีเอ็นเอของตระกูลเดชากุลแข็งแกร่งจริงๆ ทำไมทุกคนถึงได้มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ ?

แต่เธอกลับรู้สึกว่าวายุนั้นหล่อแบบหน้าพึงพอใจ ส่วนรูปร่างหน้าตาของเอเดนเจ้าเล่ห์ หล่อก็หล่อแหละ เพียงแต่ให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่คนดีเท่าไหร่นัก

เพื่อมารยาท มณิกาจึงดึงหน้ากากลงมาข้างล่าง ยิ้มรับพลางพูดขึ้นว่า "คุณเอเดนพูดถูก ไม่ทราบว่า......คุณเอเดนมาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"

"ในเมื่อคุณเป็นหลานสาวบุญธรรมของนายหญิงเนตร งั้นก็เรียกผมว่าอาชายเจ็ดก็ได้ครับ"เอเดนพูดขึ้น

เพราะว่าในตอนนั้นท่านศรัณยูดื่มเหล้าจนเมาจึงได้มีเพศสัมพันธ์กับหญิงฝรั่ง และได้มีเอเดน

แต่เอเดนกับวายุอายุห่างกันเพียงเจ็ดปีเท่านั้น ถือว่าเป็นลำดับชั้นอาวุโสที่อายุน้อยที่สุด

มณิกากล้าที่จะรีบร้อนต่อหน้าวายุ แต่อยู่ต่อหน้าเอเดนเธอไม่กล้าที่จะทำได้ตามอำเภอใจโดยไม่ต้องเกรงกลัวใคร จึงพูดขึ้นอย่างมีมารยาทว่า:"นายหญิงเนตรเพียงแต่พูดเล่น คุณเอเดนอย่าได้คิดเป็นเรื่องจริงเลยค่ะ"

ขณะที่เธอพูด สายตาก็มองไปยังนาฬิกาข้อมือ"หากว่าไม่มีเรื่องอะไร ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวก่อน"

ขณะที่มณิกากำลังจะจากไป เอเดนก็หยิบของในกระเป๋ายื่นให้เธอ "อ้อ นี่คือของที่นายหญิงกำชับว่าให้ผมเตรียมเป็นของขวัญให้กับคุณ"

"คุณหมายถึงคุณย่าเหรอคะ?"

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเอเดนกับนายหญิงเนตรจะไม่เลวเลย แต่เนื่องจากแม่ของเขาเป็นเพียงเมียน้อย ทำให้ถูกนายหญิงเนตรต่อต้านเล็กน้อย จึงเรียกตามคนอื่นว่า'นายหญิง'

"ครับ"

เขาพยักหน้า

มณิกามองไปยังกล่องกำมะหยี่สีนำเงินที่เขายื่นให้ ด้านบนพิมพ์อักษรภาษาอังกฤษสีทอง

ดูครู่เดียวก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่ามีราคา

เธอส่ายศีรษะพลางพูดขึ้นว่า"ขอบคุณน้ำใจของคุณเอเดนแต่ว่าฉันคงรับไว้ไม่ได้ค่ะ"