บทที่ 183 งานแต่งงานเตรียมที่จะเริ่มแล้ว

"หนุ่มหล่อเหลาแบบไหนถึงจะเข้าตาฉัน?"อมลวัทน์พูดขึ้นหนึ่งประโยคด้วยท่าทีที่สูงส่งอย่างดูหมิ่น

ธิกานต์เย้นหยันในใจ แต่ว่าหล่อนก็ยังคงรักษาท่าทีที่อ่อนโยนไว้ พลางพูดขึ้นว่า"อมล คนเราจะตายด้วยต้นไม้ต้นเดียวไม่ได้นะ อีกอย่างพี่วายุก็จะแต่งงานแล้ว แล้วคุณจะยังอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมลืมเขาอยู่อีกทำไม "

แสดงให้เห็นเป็นนัยอย่างชัดเจนว่า หล่อนกำลังเหน็บแนมอยู่

เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้างๆสิบกว่าคนต่างพากันพยักหน้า รู้สึกว่าสิ่งที่ธิกานต์พูดมีเหตุผลเป็นอย่างมาก

"ใช่แล้วอมลวัทน์วายุก็ขอดาวโรงเรียนแต่งงานแล้ว ส่วนคุณก็ล้มเลิกความคิดซะเถอะ"

"อมลวัทน์เชื่อว่าคุณจะต้องได้พบกับสามีที่ดีกว่านี้ "

"นอกเสียจากว่าจะไปหาที่ต่างประเทศ ในประเทศนั้น ชายหนุ่มที่หล่อเหลาและมีความสามารถที่สุดก็คงมีเพียงแต่คุณชายวายุเท่านั้น "

"เฮ้อ แม้ว่าคุณชายวายุก็เป็นเทพบุตรของฉันเหมือนกัน แต่ว่าเขากับกานต์ทั้งสองคนก็เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก สวรรค์ส่งมาให้เป็นคู่กัน ฉัน......อิจฉากานต์มากเลย"

"ใช่แล้ว ใช่แล้ว ในบรรดาพวกเรา ถือว่ากานต์นั้นเป็นเลิศที่สุด ไม่เช่นนั้นคุณชายวายุจะชอบหล่อนได้ยังไงกัน"

......

พวกเพื่อนๆเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอมลวัทน์โกรธจนใบหน้าเขียวปั้ด แต่ก็ไม่กล้าบันดาลโทสะออกมา จึงทำได้เพียงอวยพรอย่างเสแสร้ง​"เป็นแค่วายุผู้ชายคนนึงเท่านั้นแหละ ฉันก็แค่ชอบเฉยๆ แต่หากต้องแต่งงานกับเขาจริงๆ ฉันก็ไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาหรอก แต่ว่าถึงยังไงก็ขออวยพรให้มีความสุขในการแต่งงานใหม่นะ"

ธิกานต์เห็นท่าทีที่สูงส่งของเธอ แต่ไม่ได้เปิดเผยออกมา

วันนี้เป็นวันแต่งงานของหล่อน ไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่เป็นมงคล

เวลาเก้าโมงเช้า รถเก๋งเบนท์ลีย์ไม่มีป้ายทะเบียนจำนวนสิบแปดคัน จอดอยู่ที่คฤหาสน์อุทกมังกร เรียงยาวเป็นแถวราวกับมังกรยาว

หน้าประตูตระกูลธนัตถ์โชติที่ประดับประดาโคมไฟ จุดดอกไม้ไฟ และมีพรมแดงปูทางยาวถึงห้องโถงของคฤหาสน์

วายุในชุดสูทและรองเท้าหนังลงจากรถ เผชิญหน้ากับคนที่กำลังแสดงความยินดีและถ่ายรูปอยู่เบื้องหน้าเป็นจำนวนมาก เขาไม่ได้ตั้งใจยิ้มต้อนรับ

ยึดตามประเพณีการแต่งงาน มีธรรมเนียมกั้นประตูเพื่อให้อั่งเปา

แต่ว่าคนที่มารับเจ้าสาวคือวายุ อีกทั้งด้านหลังของเขายังมีบอดี้การ์ดในชุดสูทอยู่หลายคน คนมาร่วมงานจึงไม่กล้ารีบร้อน

"วายุมาแล้ว"

"ฮ่า ฮ่า วายุ วันนี้หล่อเท่มากเลย"

เมื่อทัพทองกับวิมลเห็นวายุ จึงรีบต้อนรับพลางพูดขึ้นอย่างประจบเอาใจ

วายุยังคงเย็นชาเหมือนที่ผ่านมา มองข้ามด้านในคฤหาสน์ที่ตกแต่งอย่างปลาบปลื้มยินดีเป็นที่สุดอย่างไม่สนใจไยดี พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:"กานต์ล่ะ?"

"อยู่ด้านบน รอคุณอยู่ข้างบน รีบขึ้นไปเถอะ เดี๋ยวเสียฤกษ์"วิมลพูดขึ้น

ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินขึ้นไปบนตึก เดินมายังห้องของธิกานต์ ด้านหน้าประตูเต็มไปด้วยเพื่อนกลุ่มหนึ่งของเขา เมื่อเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของวายุ ก็อดไม่ได้ที่จะทำให้พวกเขาร้องเสียงแหลมด้วยความตื่นตะลึงออกมา

"โอ้ พระเจ้า คุณชายวายุ หล่อเท่จริงๆ"

"เขาไม่ได้ตั้งใจแต่งหน้าเป็นพิเศษ แต่ว่าหล่อมากจริงๆ"

"เทพบุตร หล่อกว่าในโทรทัศน์ร้อยเท่าเลย โอ๊ยยย กานต์มีความสุขมากจริงๆ ฉันอิจฉาจริงๆ "

"รูปร่าง หน้าตา ล้ำลึกสมส่วน อย่างที่กล่าวขานในนิยาย หล่อเทพยิ่งกว่าพระเอกในละครไม่ใช่เหรอ?รักเลย รักเลย รักสุดๆไปเลย"

"เฮ้อ สุดท้ายก็เป็นคนที่พวกเราไม่ได้มา"

......

ขณะที่พูดคนกลุ่มหนึ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปและอัดวิดีโอของวายุ

แต่อมลวัทน์กลับเป็นดั่งหงส์ดำที่เย่อหยิ่งในชุดเกาะอกสีดำ เปิดตัวอย่างสง่างามราวกับจงใจแย่งซีนกับทุกคน

เธอเดินมายังเบื้องหน้าของวายุ ยิ้มอย่างเย็นชาพลางพูดขึ้นว่า"ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณชายวายุ"

ตระกูลเดชากุลกับตระกูลกรภัควัฒน์ทั้งสองรุ่นต่างมีสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แน่นอนว่าเขาคุ้นเคยกับอมลวัทน์เป็นอย่างดี แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้รู้สึกประทับใจกับผู้หญิงคนนี้เลย

เขากวาดสายตามองอมลวัทน์ด้วยสายตาเย็นชาครู่หนึ่ง ริมฝีปากเผยอขึ้น"ขอบใจ"

พูดกับเธอเพียงประโยคเดียวเท่านั้น จากนั้นก็อ้อมอมลวัทน์แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน