บทที่ 182 คำอวยพรของเหล่าเพื่อนเก่า

"ก็แค่ทำตามพิธีการ ไม่จำเป็นต้องกังวล"

"พี่วายุ ฉันอยาก ......ฉันอยากถามคุณหน่อยว่า คุณเคย......รักฉันบ้างไหม?"ธิกานต์ถามคำถามหนึ่งที่อยู่ในใจของหล่อนมาโดยตลอดอย่างตรงไปตรงมา

เมื่อคำพูดของหล่อนสิ้นสุดลง ทางฝั่งนี้ก็เข้าสู่ความเงียบสองสามวินาที

"ไม่เคยรัก"

ไม่เคยรัก!

คำตอบหลังจากความเงียบนั้น มีเพียงสามคำอย่างง่ายๆ พูดขึ้นอย่างราบเรียบ แต่กลับไม่รู้เลยว่าอำนาจการทำร้ายของคำสามคำนี้เป็นดั่งมีดแหลมคมแทงหัวใจของธิกานต์อย่างกะทันจนตั้งรับไม่ทัน เจ็บปวดจนหล่อนแทบจะลืมหายใจ

ขั้วหัวใจฉีกขาด ความเจ็บปวดแทรกซึมไปยังแขนขาทั้งสี่ เจ็บปวดจนเข้ากระดูกดำ

ที่แท้เขาก็ไม่เคยรักหล่อนอย่างที่คิดไว้จริงๆ

ที่ยอมแต่งงานกับหล่อนก็เพราะวายุต้องการที่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับหล่อน หลังจากที่ตอนนั้น'หล่อนช่วยเขา' อีกทั้งหล่อนได้ท้องลูกของ'เขา'เขาจึงต้องรับผิดชอบ

มีเพียงแค่นี้เท่านั้น

"คุณย่าบอกว่า ความรู้สึกสามารถบ่มเพาะกันได้ หลังจากที่พวกเราแต่งงานกันแล้ว คุณก็จะค่อยๆรักฉันเอง ใช่ไหมคะ?"

ธิกานต์ในเวลานี้ ทั้งน่าสงสารและน่าเศร้า แม้แต่ความรักก็ล้วนรู้สึกน่าขบขันอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่ไม่มีใจให้หล่อนเลยแม้แต่น้อย หล่อนพูดอะไรก็ยังต้องระมัดระวังคำพูดเป็นอย่างมาก

ความรักเช่นนี้ หล่อนต้องการจริงๆใช่ไหม?

ธิกานต์รู้สึกสงสัย

"......ไม่"

ขณะที่ธิกานต์ถามคำถามออกไป หัวสมองของวายุก็เต็มไปด้วยใบหน้าของมณิกาที่ทำให้คนหลงใหล

แม้ว่าทั้งสองจะมีใบหน้าที่เหมือนกัน แต่ว่าระหว่างพวกเธอทั้งสองนั้นมีหลายอย่างที่ไม่เหมือนกันเป็นอย่างมาก

ยกตัวอย่างเช่น:นิสัย คิ้ว น้ำเสียง รูปร่าง ......

นอกจากความสง่างามของธิกานต์แล้ว หล่อนไม่มีอะไรที่สู้มณิกาได้เลย

แต่เขากลับชอบลักษณะนิสัยของมณิกาที่อิสระ ตรงไปตรงมา

เมื่อวายุพูดจบ คู่สายทางด้านนั้นก็นิ่งเงียบอยู่นาน

"ผมก็เคยพูดตั้งแต่แรกแล้วว่า คุณเป็นเพียงคนที่เหมาะสมที่จะแต่งเข้าสู่ตระกูลเดชากุลก็เท่านั้น"ชายหนุ่มพูดขึ้นอีกหนึ่งประโยคอย่างไร้ความเมตตา

หากบอกว่าคำพูดเมื่อสักครู่นี้ของวายุราวกับมีดน้ำแข็งที่แทงหัวใจหล่อน งั้นประโยคสุดท้ายของเขา ก็เท่ากับการแล่เนื้อหนังของ ธิกานต์ออกเป็นชิ้นๆ

เจ็บปวดเสียใจจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

ธิกานต์น้ำตาอาบทั่วใบหน้า แม้แต่พลังในการพูดก็แทบจะไม่มี

หล่อนปิดตาลงอย่างไร้ความหวัง แล้ววางสายโทรศัพท์ลง

'ผมก็เคยพูดตั้งแต่แรกแล้วว่า คุณเป็นเพียงคนที่เหมาะสมที่จะแต่งเข้าสู่ตระกูลเดชากุลก็เท่านั้น'ช่างพูดดีจริง

ชั่วขณะนั้น หล่อนไม่รู้ว่าควรที่จะดีใจหรือเสียใจดี

หลังจากเวลาผ่านไปนานขึ้น หล่อนก็สามารถปรับท่าทีของตนได้ สามารถดึงตัวเองออกมาจากความทุกข์นั้นได้

ไม่ได้เป็นเพราะว่าหล่อนมีความสามารถในการปรับตัวที่ดี แต่เป็นเพราะว่าช่วงนี้หล่อนต้องแบกรับกับความเจ็บปวดมากมาย

แต่ว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม หล่อนจะต้องได้เป็นคุณนายตระกูลเดชากุลอย่างแน่นอน

ทางด้านนี้ วายุเพิ่งวางโทรศัพท์ลง นภัทรก็โทรศัพท์เข้ามา"บอสครับ เวลาไม่เช้าแล้ว ควรเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วนะครับ"

"ไม่รีบ"

วายุวางโทรศัพท์ลง ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องนอน

ขณะที่เพิ่งจะเปิดประตูออก ก็เห็นมณิกาที่เพิ่งตื่นเดินออกมา

เมื่อเห็นท่าทางที่น่ารักสะลึมสะลือของเธอ ใบหน้าที่ลึกซึ้งตราตรึงยิ้มอย่างอ่อนโยน "อรุณสวัสดิ์ครับ"

มณิกาเมื่อเห็นวายุก็ตะลึงงัน ในหัวหวนคำนึงถึงคำพูดที่เขาพูดเมื่อคืนนี้ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง