บทที่ 181 ไม่เคยรักคุณมาก่อน

"ณิกา ผมวายุทำอะไรก็มีความกล้าที่เพียงพอมาโดยตลอด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคุณ พูดเพียงหนึ่งประโยคว่า'ผมรักคุณ'กลับไม่กล้าพูดออกมา คุณรู้สึกว่ามันช่างน่าขบขันใช่ไหมครับ?"

ชายหนุ่มทอดถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม ในใจรู้สึกเศร้ารันทดอย่างบอกไม่ถูก

"หลับให้ฝันดีนะครับ ราตรีสวัสดิ์"

ฝ่ามือใหญ่ของวายุลูบไล้เส้นผมของเธอ และก้มลงอีกครั้ง ทิ้งรอยจูบไว้ที่ริมฝีปากของเธอหนึ่งที ฝ่ามือใหญ่นั้นอยู่บนแก้มของเธออยู่นาน แล้วจึงค่อยๆจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

เมื่อออกจากห้องนอน เขาปิดไฟลง

ท่ามกลางสายตาที่มืดมิดนั้น กลับไม่พบว่า มณิกาที่เมื่อสักครู่นี้หลับตาอยู่ จู่ๆก็ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น

เธอประหลาดใจเป็นอย่างมาก ด้านในของนัยน์ตาไม่สามารถปกปิดความตกตะลึงได้

เขาพูดว่า เขาชอบเธอ?

มณิกามีความสามารถในการดื่มสุราที่ดีมาก เหล้าขวดเล็กๆแค่ไม่กี่ขวดไม่สามารถทำให้เธอเมาได้ เพียงแต่ว่าหลายวันมานี้ยุ่งอยู่กับเรื่องจัดสถานที่จัดงานแต่งงาน ทำให้ค่อนข้างง่วง จึงนอนหลับไปก็เท่านั้น

แต่ว่าเธอคิดไม่ถึงเลยว่า หลังจากที่ตื่นขึ้นมา จะได้ยินคำพูดของวายุเมื่อสักครู่นี้พอดี

ขณะที่จมอยู่กับอารมณ์ช็อก มณิกาไม่กล้าส่งเสียง

แม้แต่วายุจูบริมฝีปากของเธอ เธอก็ยังไม่กล้าที่จะยื่นมือออกไปผลักเขาออก

ทุกอย่างล้วนยุ่งเหยิง ไม่รู้ว่าควรมีปฏิกิริยาตอบกลับอย่างไร

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?

มณิกานึกถึงวันที่อยู่บ้านเกิด หลังจากที่พวกเธอดื่มเหล้าเสร็จและส่งอาจารย์กลับบ้าน ระหว่างทางที่กลับนั้นวายุบอกว่าเขามีเพื่อนคนหนึ่ง ตอนนี้กำลังจะแต่งงานกับคู่หมั้นที่กำลังตั้งครรภ์ แต่ก็พบว่าตนเองรักคนอื่นเข้าเสียแล้ว......

ดังนั้น คนที่วายุพูดถึงไม่ใช่เพื่อนของเขา แต่เป็นตัวเขาเอง

มณิกาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจว่า วายุรักเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ

ผู้ชายห่วยๆคนหนึ่ง รักหรือไม่รัก เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?

แม้ว่าเธอจะปลอบใจตนเองเช่นนี้ แต่ว่ามณิกายังคงจำได้ว่าตอนแรกที่รู้จักกับวายุ เขาบังคับให้เธอนอนด้วยอย่างเผด็จการอยู่หลายครั้ง แต่ไหนแต่ไรไม่เคยใจอ่อน

แต่ว่าตอนนี้บอกว่าชอบเธอ แต่เขาก็ไม่เคยแตะต้องเธออีก

นี่...... ชอบจริงๆเข้าแล้วใช่ไหม?

......

เช้ามืด ตีห้า

มณิกาได้จัดการให้เลขาเจ้าสาวตรงไปที่คฤหาสน์อุทกมังกร รับผิดชอบประสานงานโดยตรงกับธิกานต์ ถามหล่อนว่างานแต่งงานมีความต้องการอะไรบ้าง

แต่เมื่อเลขาเจ้าสาวเพิ่งไปถึงคฤหาสน์อุทกมังกร กลับถูกขวางไว้ด้านนอกไม่ให้เข้าไป

"สวัสดีค่ะ ฉันเป็นเลขาเจ้าสาวของบริษัทจัดงานแต่งงานค่ะ ต้องการคุยขั้นตอนงานแต่งงานกับเจ้าสาว"พูดขึ้นตามความจริง

"คุณหนูของพวกเราบอกว่าให้คุณรออยู่ข้างนอกครับ" บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้น

รู้สึกจนปัญญา ทำได้เพียงรับคำเท่านั้น

แต่ว่าในเวลานี้ บนตึกแสงไฟสว่างไสว เวดดิ้ง สตูดิโอ ได้นำช่างแต่งหน้าและช่างแต่งตัวมาแต่งหน้าและแต่งตัวให้กับธิกานต์อย่างขะมักเขม้น

กระทั่งเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว

ในเวลานี้วิมลกับทัพทองสองสามีภรรยาก็เดินเข้ามา

วิมลในชุดที่งดงาม แต่งหน้าอย่างประณีตสวยงาม สวมชุดกี่เพ้ากระเบื้องลายครามเผยทรวดทรงองเอว ดูอ่อนเยาว์เป็นอย่างมากช่วยให้รูปร่างของผู้สวมใส่ดูสุภาพและไว้ซึ่งความสง่างาม

หล่อนยืนอยู่เบื้องหน้าของธิกานต์ มองดูธิกานต์อย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้าของธิกานต์ที่เต็มไปด้วยมนต์สะกดพิชิตใจ"พระเจ้า ลูกสาวของฉันเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด สวยจริงๆ"

"เฮ้อ ไม่ง่ายเลยกว่าจะเลี้ยงมาจนโตขนาดนี้ ดูสิใกล้จะออกเรือนแล้ว"ทัพทองทอดถอนหายใจอย่างอาลัยอาวรณ์

"พี่สาว ขอแสดงความยินดีกับพี่ด้วยนะครับ ในที่สุดก็ได้แต่งงานกับวายุอย่างสมปรารถนาแล้ว "

ชิริวที่สดใสและหน้าตาหล่อเหลาสวมใส่ชุดสูทตัดอย่างสมสัดส่วน เดินมายังเบื้องหน้าของธิกานต์ ยิ้มด้วยความดีใจ"พี่ครับ วันนี้พี่แต่งงานก็ควรให้อั่งเปาน้องชายใช่ไหมครับ?"

ธิกานต์ที่นั่งอยู่ด้านหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งมองไปยังทั้งสามคน ใบหน้าหงุดหงิดไม่สบายใจพยายามฝืนรอยยิ้มแข็งทื่อออกมา"ขอบคุณ"

ขณะที่หล่อนพูดก็หยิบอั่งเปาซองหนาใต้โต๊ะยื่นให้กับชิริว "อ้อ ขาดของนายไม่ได้อย่างแน่นอน"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขอบคุณพี่สาว"