บทที่ 180 วายุสารภาพรักแล้ว

ในฐานะที่เป็นทายาทของตระกูลเดชากุล ภรรยาของเขาจะต้องพฤติกรรมดีมีคุณธรรม มีภูมิหลังที่ดีทางครอบครัว ฐานะคู่ควรกัน

นี่คือกฎ

เมื่อถูกมณิกาด่า วายุก็ไม่ได้พูดอะไร

"ข้างหน้าเลี้ยวขวา อาหารข้างทางลุงติ๊ก"

มณิกากล่าวอย่างโกรธเคือง

เมื่อรถจอดลง ทั้งสองคนลงจากรถ เดินตรงไปยังร้านข้างทางลุงติ๊ก

ตอนตี 1 ที่ร้านข้างทางไม่มีคนแล้ว

ทั้งสองคนนั่งด้านนอก สั่งสตูว์และปิ้งย่าง สั่งเบียร์มา 2 ขวดและดื่ม

ร้านอาหารข้างทางแบบนี้ วายุไม่เคยมา และรู้สึกสกปรกเล็กน้อย

แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

ราวกับว่าคนที่นั่งตรงหน้าเธอ ทุกอย่างก็สวยงามไปหมด

มณิกาเปิดเบียร์สองขวด และส่งให้วายุขวดหนึ่ง จากนั้นก็ถือไว้เองขวดหนึ่ง เงยหน้าแล้วยกขึ้นมาดื่ม

"ดื่มเบียร์ไม่มีรสชาติ เถ้าแก่ ขอเจียงเสี่ยวป๋ายให้เราสองขวด"

มณิกาพึมพำอย่างไม่พอใจ อารมณ์ไม่ดีเป็นผลกระทบจากวายุ ในใจจึงไม่มีความสุข

เถ้าแก่ตอบรับ และนำเหล้าขาวมาสองสามขวด

วายุดื่มกับเธอ แต่แค่จิบเดียว ก็พบว่าเหล้าขาวคุณภาพต่ำร้อนคอ ไม่อร่อยเอามากๆ

แต่เขาก็ไม่ได้จู้จี้จุกจิกเรื่องมาก ดื่มเป็นเพื่อนมณิกาอย่างเงียบๆ

"วายุ คุณน่ารำคาญพอๆกับคู่หมั้นของคุณ อาศัยเงินและอำนาจของตัวเองก็รู้สึกว่าเจ๋งแล้ว ต้องการควบคุมชีวิตคนอื่น"

เมาแล้วทำให้มีความกล้า

มณิกาดื่มเหล้าขาวไม่กี่อึก ก็ชี้หน้าด่าวายุ

ผู้ชายหยิบตะเกียบ คีบถั่วแระ กินเข้าไป นึกไม่ถึงว่าทำให้ยิ่งอยากกินอาหาร มันเหมาะสำหรับอาหารเรียกน้ำย่อย

เขาได้ยินคำพูดของมณิกา และไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

ไม่นานปิ้งย่างก็มาเสิร์ฟ วายุมองปิ้งย่างที่เต็มไปด้วยเครื่องปรุง ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร

เมื่อเห็นใบหน้าที่รังเกียจของเขา มณิกากลอกตา "มองอะไร กินสิ อาหารข้างทางไม่มีพิษหรอก กินไม่ได้หรือไง?"

เธอหยิบปิ้งย่างเสียบไม้เนื้อแกะส่งให้วายุ "นี่ ลองชิมดู รับรองว่าไม่ตายหรอก!"

ไม่รู้ทำไม เห็นท่าทางหยิ่งทะนงสูงส่งของวายุ ในใจเธอก็ลุกเป็นไฟ

วายุรังเกียจเล็กน้อย คิ้วดกดำบิดเป็นเกลียว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุด เขาก็เอื้อมมือออกไปหยิบปิ้งย่างเสียบไม้เนื้อแก้ที่เธอยื่นให้

เอาเข้าปาก รสชาติของเครื่องปรุง ค่อยๆชิมอย่างช้าๆ พบว่ารสชาติไม่ธรรมดา

เขาเพิ่งจะเข้าใจ มิน่าล่ะว่าทำไมหลายคนถึงชอบกินปิ้งย่างเสียบไม้ รสชาติมันไม่เลวเลยจริงๆ

"เป็นยังไง อร่อยไหม?" เธอเอียงหน้าและถาม

วายุพยักหน้า "ก็พอได้"

"ชิ ฉันก็บอกแล้ว ไม่มีพิษ ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ"

มือหนึ่งของมณิกาถือปิ้งย่างเสียบไม้ มืออีกข้างถือเจียงเสี่ยวป๋าย ชนแก้วกับเขา "มา หมดแก้ว ขออวยพรคุณล่วงหน้า......แต่งงานอย่างมีความสุข"

"อืม"

"มา ชนอีกแก้ว คุณคือพี่ชายของฉัน และก็เป็นคนรวย แต่อย่าลืม พรุ่งนี้คิดบัญชี มิฉะนั้นเราก็ตัดความสัมพันธ์"

"ได้"

"ได้อะไรกันล่ะ? วายุ คุณพูดไม่ได้ใช่ไหม? เบื่อที่จะคุยกับคุณ

"คุณอยากคุยอะไรล่ะ"

"คุย......คุยบ้านคุณสิ รำคาญชะมัด"

บางคนคุยกัน คุยไปคุยมา คุยจนแตกหัก

มณิกาโกรธวายุ และดื่มเหล้าทั้งหมด

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ดื่มเจียงเสี่ยวป๋ายจนหมด เธอก็ขอเถ้าแก่อีก 2-3 ขวด

ในฤดูใบไม้ร่วง กลางคืนอากาศจะหนาวเย็นเล็กน้อย และเป็นการยากที่ทั้งคู่จะนั่งกินด้วยกัน

ความคิดของวายุหนักแน่น ทุกครั้งที่เงยหน้ามองมณิกา รู้สึกเหมือนมีหินปิดกั้นหัวใจเขาไว้ ทำให้ใจของเขาหนักอึ้งเป็นพิเศษ

เจ็บปวดจนสำลักเช่นนั้น ไม่เคยเป็นมาก่อน

วายุไม่เคยต้องการครอบครองผู้หญิงตัวเล็กๆตรงหน้าเขาอย่างบ้าคลั่งเหมือนเตอนนี้เลย